The Last of Us: Part 2 is een meesterwerk
Reviews

The Last of Us: Part 2 is een meesterwerk

The Last of Us: Part 2 is het mooiste verhaal dat ooit in een videogame is verteld. Deze zombiegame gaat niet over zombies of Infected. Deze game gaat over mensen. The Last of Us 2 houdt de mensheid een spiegel voor. En de reflectie is geen prettig gezicht.

Mensen zoeken naar een manier om een leven op te bouwen in het puin. Maar vooral maken ze elkaar het leven zuur. Als speler blijf je mistroostig achter. Dit is geen vrolijke boodschap, wel een belangrijke. The Last of Us: Part 2 laat zien hoe het is om in de schoenen te staan van hen die je haat. Het verhaal schroomt niet om hoofdpersonen discutabele keuzes te laten maken en je vervolgens te confronteren met de gevolgen. Mensen doen alles om hun geliefden te beschermen, maar vergeten wat het betekent om mens te zijn.

Het levert onvergetelijke scènes op die keihard aankomen. Deze game gaat letterlijk over lijken.

©GMRimport

Vredig begin

Aan het begin van de game wonen de hoofdpersonages uit het eerste deel, Ellie en Joel, in Jackson. Ze maken deel uit van een groep mensen die als gemeenschap optrekken tegen de gevaren van de buitenwereld. Het is er best prima toeven, met mooie bossen, een speeltuin voor de kinderen en zelfs elektriciteit om je walkman mee op te laden. Ellie heeft het hier naar haar zin en vindt zelfs de liefde in Dina, maar geluk is in deze wereld altijd van korte duur.

Er voltrekt zich een drama, waarna Ellie naar Seattle trekt om wraak te nemen. Het is in essentie een simpel verhaal, net als in het origineel. Het is de menselijke verhaalvertelling die The Last of Us 2 naar een ongekend hoog niveau tilt. Ellie, Dina, Joel en zijn broer Tommy, allemaal zijn het geloofwaardige mensen die misschien niet de perfecte keuzes maken, maar wel puur zijn in hun intenties. Het zijn allemaal mensen. Echte mensen. En ze moeten echt onmenselijke dingen doen.

Dat alles wordt uitermate goed geacteerd. Met name Ashley Johnson mag dit jaar in de prijzen vallen, want haar Ellie is werkelijk fenomenaal. Het is een lastige opgave om zo’n stoer personage, dat sterke tegenstanders uitschakelt alsof het niks is, te combineren met een gevoelige vrouw die een hoop bagage meesleurt. Johnson weet gelukkig precies de juiste toon aan te slaan: breekbaar als het moet, bottenbrekend als het kan.

©GMRimport

Geweldig geweld

De grimmige boodschap van het spel wordt doorgetrokken naar de combat. Bloed vliegt met emmers tegelijk in de rondte, Infected worden zonder genade doorkliefd en de vele afmakers komen meedogenloos in beeld. Nadat je de laatste vijand in een gebied verwondt, smeekt hij op zijn knieën om zijn leven. Dat weerhoudt Ellie er niet van om alsnog met een honkbalknuppel het klusje te klaren. Althans, als je die keuze maakt. Je bent en blijft immers ook maar een mens.

Al dat geweld begint aan jou als speler te knagen. Het gaat in je hoofd zitten. Naughty Dog heeft dat effect duidelijk voor ogen. Menselijke wachters roepen elkaars naam en worden hoorbaar zenuwachtig als ze elkaar niet meer kunnen vinden. Honden kermen het uit als ze geraakt worden door een molotovcocktail. En net als jij heeft ook Ellie daar moeite mee. Iedere doorgekliefde keel kerft een litteken op haar ziel. Zie dat aan het einde van de dag maar eens allemaal van je af te schudden.

The Last of Us: Part 2 is nog meer dan andere games een game over mensen.

-

In het eerste deel waren het de verhalende momenten die je bijbleven. In deel twee zijn ook de gevechten bijzonder memorabel. Je speelt constant met je hart in je keel. Confrontaties met de Infected zijn ongekend zenuwslopend. Overal om je heen hoor je hun gorgelende geluiden en schuifelende voetstappen. Je weet dat het elk moment mis kan gaan, dat je je plan moet herzien. Daar biedt de game gelukkig alle mogelijkheid toe. Een verkeerde stap betekent in deze game niet herladen en opnieuw proberen, maar improviseren, wegrennen, verbergen, of je omgeving afspeuren naar iets waar je je mee kunt verdedigen.

Het is vooral knap hoe die opzet de flow van de gevechten niet in de weg staat. Je krijgt alle vrijheid om te improviseren. Ontsnappen uit de chaos lijkt wellicht onmogelijk, maar de game weet dat op de een of andere manier altijd te faciliteren. Als je gezien wordt terwijl je aan het sluipen bent moet je razendsnel iets nieuws bedenken. In de wijde omgevingen zijn daar ruimschoots mogelijkheden voor, bijvoorbeeld door in de bosjes te duiken of onder een auto te kruipen. Maar zo chaotisch als dat voelt, zo bekwaam ziet het eruit. Escalatie, sluipwerk en plotse gevechten worden middels vloeiende animaties kundig aan elkaar geknoopt.

©GMRimport

UI-designer krijgt dagje vrij

Alles in dit vervolg staat in dienst van het menselijke aspect. Geen spel-element ontkomt aan dat oog voor detail. Seattle is prachtig, maar volkomen verwoest. Ieder verlaten huis vertelt met zijn unieke inrichting een eigen verhaal over de bewoners. Ellie bezoekt verlaten kantoren, banken, aquariums en ziekenhuizen, en ze hebben allemaal een eigen sfeer. Soms sta je vijf minuten verwonderd in de kleedkamer van een theater rond te kijken - misschien naar de tientallen unieke kostuums, misschien naar de muren die zijn volgeplakt met posters van bands die er ooit hebben opgetreden.

Een UI om je uit die wereld te trekken is er niet of nauwelijks. Er is zelden scherminfo te bekennen. Het spel gebruikt inventief de omgeving om het volgende doel aan te wijzen. Lichtinval wijst je bijvoorbeeld de weg, of het geluid van je volgende vijand. In een bepaalde sectie moet je naar het westen trekken, en wordt opgemerkt dat je de ondergaande zon kunt volgen. Het is een zeer natuurlijke manier om een game te spelen. Storende waypoints of mini-maps behoren tot het verleden.

©GMRimport

Vrijheid, blijheid

Voor een lineaire game biedt The Last of Us: Part 2 veel vrijheid. Niet alleen in de manier waarop je gevechten aangaat, maar ook in het verkennen van Seattle. Veel gebouwen hoef je niet verplicht te betreden, maar als je niet zonder munitie wilt komen te zitten, loont het de moeite om op plundertocht te gaan. Het is niet erg spannend om steeds laatjes en kastjes te openen op zoek naar spullen en kogels, maar dat geeft wel goed weer dat Ellie alle hulpmiddelen nodig heeft die ze kan krijgen. In deze optionele gebieden zijn bovendien vaak nog achtergrondinformatie of spannende gevechten te beleven.

Al die vrijheid zorgt er ook voor dat de speelduur variabel is, maar ergens rond de 20 tot 25 uur ben je wel zoet.

Een 10 op Gamer.nl betekent geen perfectie. De game heeft minpunten. Het is een paar keer voorgekomen dat een metgezel in de weg liep. Deze AI-gestuurde kompanen tikken je soms zelfs uit dekking, waardoor je wordt opgemerkt door een vijand. Ook het hintsysteem kan tergend zijn. Met een luid geluid maakt het spel duidelijk dat je een hint kunt opvragen als je niet weet waar je heen moet, terwijl je in de praktijk nog aan het plunderen bent. Dat systeem kun je gelukkig helemaal uitschakelen. Verder zakt het verhaal halverwege even in, al blijkt al gauw dat dat niet zonder reden gebeurt.

Het valt allemaal nauwelijks op. Alle systemen, omgevingen en verhaalelementen schuiven naadloos in elkaar. De vloeiende combat waarmee je ongehinderd kunt improviseren speelt heerlijk weg. Het oog voor details sleurt je helemaal mee in de spelwereld. Maar uiteindelijk is het vooral het verhaal dat de meeste indruk maakt. The Last of Us: Part 2 is nog meer dan andere games een game over mensen. Deze game verscheurt je met emotionele scènes, impactvolle momenten en een grimmige blik op wat het betekent om mens te zijn – ongeacht de achtergrond.

Deze game is getest op een PlayStation 4 Pro. The Last of Us: Part 2 is vanaf 19 juni beschikbaar voor PlayStation 4.

Lees ook ons interview met Neil Druckmann: ‘The Last of Us: Part 2 roept unieke gevoelens op’

©GMRimport

Laatste reviews op Gamer.nl:

Legendarisch
Conclusie

Waanzinnige gevechten, ongeëvenaard oog voor detail en een van de belangrijkste gameverhalen ooit verteld: The Last of Us: Part 2 is de beste exclusieve game op de PlayStation 4. Dit maakt alle verwachtingen waar.

Plus- en minpunten
  • Uitmuntend verhaal en acteerwerk, soepele combat, prachtige omgevingen, oog voor detail
  • Kunstmatige intelligentie loopt soms in de weg, irritant hintsysteem

Aanbevolen voor jou

Reacties

Login of maak een account en praat mee!
▼ Volgende artikel
Donkey Kong-kampioen Billy Mitchell wint in smaadzaak
Nieuws

Donkey Kong-kampioen Billy Mitchell wint in smaadzaak

Australische YouTuber Karl Jobst moet schadevergoeding betalen

Billy Mitchell, de voormalige recordhouder in Donkey Kong, heeft een rechtszaak gewonnen van de Australische YouTuber Karl Jobst. De rechter bepaalde dat er sprake was van smaad.

Jobst claimde in meerdere YouTube-video's dat Mitchell vals had gespeeld om de hoogste highscore in Donkey Kong te behalen. Mitchell verzet zich al jaren tegen dergelijke claims. Jobst claimde in zijn video's ook dat YouTuber Ben Smith (Apollo Legend) zelfmoord pleegde omdat Mitchell in 2020 een rechtszaak van hem won.

Mitchell klaagde Jobst aan voor smaad en heeft van rechter Ken Barlow in Brisbane gelijk gekregen. Jobst moet Mitchell 300.000 Australische dollar (173.881,50 euro) in schadevergoeding betalen, en nog eens 50.000 Australische dollar voor een andere video waarin Jobst de spot dreef met Mitchells aanklacht.

Jobst verontschuldigde zich op social media richting zijn fans. Sommigen van hen hebben meebetaald aan de kosten verbonden aan de rechtszaak. "De rechter achtte Billy een geloofwaardige getuige en geloofde alles. Vanaf dat moment kon ik niets meer doen om mijzelf te redden. Ik ga mijn opties overwegen." Mitchell gaf op social media aan "van de geur van winst in de avond te houden" en bedankte iedereen die hem steunde.

Mitchell werd vooral bekend in de jaren tachtig en negentig dankzij highscores in games als Donkey Kong en Pac-Man. In de documentaire The King of Kong: A Fistful of Quarters werd hij afgeschilderd als de aardsvijand van Steve Wiebe, de de highscore van Mitchell probeerde te verslaan. Tegenwoordig heeft Robbie Lakeman de hoogste score in Donkey Kong.

View post on X
View post on X

Aanbevolen voor jou

Reacties

Login of maak een account en praat mee!
▼ Volgende artikel
PlayStation Plus Essential-games van april nu te claimen
Nieuws

PlayStation Plus Essential-games van april nu te claimen

Met Robocop: Rogue City, The Texas Chain Saw Massacre en meer

Mensen kunnen vanaf vandaag de PlayStation Plus Essential-games van april claimen.

Zoals vorige week werd bekendgemaakt, gaat het om drie spellen, waaronder Robocop: Rogue City. Die game verscheen oorspronkelijk in het najaar van 2023 en werd goed ontvangen door critici en fans. In de first-person game moeten spelers als de robotagent de straten van Old Detroit misdaadvrij houden. De game is alleen op PlayStation 5 speelbaar.

De andere games die nu geclaimd kunnen worden zijn The Texas Chain Saw Massacre (PS5 en PS4) en Digimon Story: Cyber Sleuth - Hacker's Memory (voor PS4, maar ook op PS5 speelbaar). Alle drie de games kunnen tot 5 mei door alle PlayStation Plus-leden geclaimd worden. Hieronder zijn meer beelden van alle drie de games te zien.

Watch on YouTube

Aanbevolen voor jou

Reacties

Login of maak een account en praat mee!