Sonic Frontiers is een masterclass in middelmatigheid
Reviews

Sonic Frontiers is een masterclass in middelmatigheid

Je zou bijna willen dat Sonic Frontiers nóg slechter was. Dan zou je er tenminste nog iets van een emotie bij kunnen voelen. Haat is beter dan een teleurstellend gevoel van totale leegte. Dat is helaas de enige emotie die Sonic weet los te maken in zijn nieuwe driedimensionale avontuur. Frontiers blinkt alleen uit in absolute middelmatigheid.

Het begint al bij het verhaal, dat tegelijkertijd nietszeggend en onbegrijpelijk is. Sonic en zijn vrienden storten om de een of andere reden neer op een eiland, waar ze om de een of andere reden worden opgeslokt in Cyber Space. Om de een of andere reden ziet dat er precies uit als klassieke Sonic-levels, en om de een of andere reden is de blauwe egel de enige die hieruit kan ontsnappen.

Om de een of andere reden moet hij verschillende eindbazen op het eiland verslaan om zijn vrienden te redden, maar daar heeft hij ook een oneindige verzameling collectables voor nodig. Ondertussen probeert Dr. Robotnik vanuit de Cyber Space zijn invloed uit te oefenen via een zwevend meisje. Waarom? Tja, om de een of andere reden. Weet ik veel.

©GMRimport

 Gotta puzzel fast 

Gelukkig maakt dat allemaal niet zoveel uit, want het verhaal is maar een losse kapstok die vooral bedoeld is om je zo snel mogelijk in de open spelwereld rond te laten rennen. Hier komt Sonic Frontiers iets meer tot zijn recht. De game is verdeeld in meerdere gebieden, waar je op een razendsnelle ontdekkingstocht gaat om al die collectables op te sporen en zo de toegang tot de eindbazen en nieuwe gebieden vrij te spelen.

Het moment dat je in een nieuw gebied wordt losgelaten, is het hoogtepunt van Frontiers. Overal is wat te doen en je ramt daar in een moordend tempo doorheen. De open wereld lijkt losjes geïnspireerd door Breath of the Wild, maar dan een versie waarbij alle subtiliteit er met een sloophamer uit is gekegeld.

©GMRimport

Puzzels en activiteiten schreeuwen je van alle kanten tegemoet. Grote wegwijzers trekken je naar oplichtende tegels op de vloer en overal zie je loopings en andere grindrails in de lucht hangen. Weet je erop te springen, dan word je beloond met ringen en eerder genoemde collectables, die nodig zijn om verder te komen in het verhaal.

Het is allemaal ontzettend laagdrempelig en het is heerlijk om als een wilde stier (of eigenlijk egel) door al die content heen te knallen. Over geen enkele puzzel hoef je meer dan vijf seconden na te denken, maar dat is niet erg. Sonic rent zoals het hoort bevredigend snel en met het verstand op nul is dat best prettig.

Zwevende loopings

Het ziet er alleen wel een beetje koddig uit allemaal. Aan de ene kant nemen de ontwikkelaars hun eigen game bloedserieus, met een Shadow of the Colossus-achtige omgeving vol ruïnes van een verloren beschaving. Dat strookt totaal niet met al die loopings die in het luchtledige hangen en springveren die je alle kanten op laten stuiteren.

Het helpt ook niet dat Frontiers een technisch drama is. De pop-in is pijnlijk: allerlei objecten springen vlakbij je plotseling in beeld, zelfs zo erg dat je die snelle Sonic er nauwelijks nog omheen kunt sturen. Dat terwijl de wereld toch niet heel mooi is, waardoor het technisch gezien niet zo veeleisend zou moeten zijn. De ongeïnspireerde graslandschappen en woestijnvlaktes zijn vooral herkenbaar aan hun groene en gele kleur, en niet aan een overdaad aan details.

©GMRimport

Classic Sonic

De klassieke Sonic-levels, die je bereikt via mysterieuze portalen in de open wereld, stellen eveneens teleur. De driedimensionale omgevingen zijn net zo krakkemikkig als altijd: Sonic heeft als achtbaanrit in deze vorm nooit echt goed gewerkt. Het is óf snel en spectaculair, maar saai omdat je zelf eigenlijk niks bestuurt; óf het is een wankelende ramp waarbij Sonic alle kanten op schiet en niet goed lijkt te luisteren.

De tweedimensionale omgevingen komen iets beter uit de verf. Er zijn zelfs een aantal levels die behoorlijk goed zijn ontworpen. Hoe vaker je zo’n level speelt, hoe beter je leert om er in volle vaart doorheen te rennen. Het grote nadeel is alleen dat deze levels in dezelfde driedimensionale engine zijn ontworpen als de rest van de game, waardoor de besturing nooit zo nauwkeurig is als in de klassieke games.

 Zo niks 

De gevechten zijn, net als de puzzels, extreem simpel. Sonic heeft een homing-aanval die eigenlijk altijd raakt. De enige manier waarop je aanval fout kan gaan, is als je op het verkeerde moment toeslaat en een vijand bijvoorbeeld een elektrocuterend schild heeft geactiveerd. In zo’n geval moet je even een rondje om de vijand tekenen met Sonics Cyloop-vaardigheid, en klaar is Kees.

©GMRimport

Eindbaasgevechten lijken ontworpen te zijn om spelers tot wanhoop te drijven. Als Super Sonic vlieg je door de lucht, waar hij nog onbestuurbaarder is dan normaal. Het is vrijwel onmogelijk om Sonic nog de juiste kant op te manoeuvreren terwijl de raketten en lasers hem om de oren vliegen.

Gelukkig is pareren in deze game nog makkelijker dan aanvallen: je hoeft (op PlayStation) L1 en R1 alleen maar ingedrukt te houden. Er is geen precieze timing voor nodig. Echt bevredigend is dat niet, maar het komt wel goed van pas als je de luchtaanvallen helemaal niet aan ziet komen.

Voor je kinderen

Sonic Frontiers barst verder van de verbijsterende ontwerpkeuzes. Het spel kent bijvoorbeeld wel fast travel, wat goed van pas komt als je Sonic even wilt upgraden en snel naar een van de verkooppunten wilt transporteren. Maar je ontgrendelt fast travel-punten in elke wereld via een hersendodende minigame waarin je moet vissen, en de opbrengst willekeurig is. Een stel ringen, wat collectables, of ja, een perkament waarmee je dan eindelijk fast travel vrijspeelt. Het ontgrendelen duurt op deze manier uiteindelijk langer dan de tijd die je met dat snelle reizen bespaart, en is nog saaier ook.

Het is duidelijk dat deze game niet voor de gemiddelde Gamer.nl-bezoeker is bedoeld, maar voor je (hypothetische) kinderen. Een simpel wereldje om in rond te rennen, eenvoudige puzzels om op te lossen, af en toe een vijand om op z’n kop te springen, niks aan het handje. Ongetwijfeld zal een jongere speler er op die manier wat meer plezier aan beleven, maar ook onze jeugd verdient meer dan dit middelmatige product.

Sonic Frontiers is nu verkrijgbaar op PlayStation 4 en 5, Xbox One, Xbox Series X|S, Nintendo Switch en pc. Voor deze recensie is de game getest op een PlayStation 5.

Ondermaats
Conclusie

Sonic Frontiers maakt op werkelijk geen enkel vlak indruk. Achter het technische drama, de simpele puzzels en saaie combat zit wel iets van een blauwdruk voor een goede driedimensionale Sonic-game, maar dan moet je wel heel erg goed zoeken.

Plus- en minpunten
  • - Gevoel van snelheid (als het werkt), bevredigende puzzels die je snel kunt oplossen
  • - Technisch drama, lelijke werelden, oersimpele gevechten, verbijsterend gamedesign

Aanbevolen voor jou

Reacties

Login of maak een account en praat mee!
▼ Volgende artikel
NetEase zou van plan zijn diverse studio's buiten China te sluiten
Nieuws

NetEase zou van plan zijn diverse studio's buiten China te sluiten

Amerikaanse Marvel Rivals-ontwikkelaar al ontslagen, deel van Liquid Swords ook

Het uit China afkomstige NetEase - onder andere bekend van Marvel Rivals - zou van plan zijn om meer dan twaalf ontwikkelstudio's te sluiten.

Dat blijkt uit een reportage op Game File, de betrouwbare nieuwsbrief van gamejournalist Stephen Totilo. Eerder deze week werd de Amerikaanse tak van NetEase dat meehielp aan de ontwikkeling van Marvel Rivals al ontslagen. Daarnaast vielen er ontslagen bij het door NetEase gefinancierde Liquid Swords, de nieuwe studio van een van de oprichters van de Just Cause-ontwikkelaar.

Dit zou volgens Totilo nog maar het topje van de ijsberg zijn. Hij claimt dat meer dan een dozijn studio's mogelijk worden gesloten of verkocht, en dan met name de studio's van het bedrijf die buiten China gevestigd zijn. Dit zou een bewuste strategie zijn van het bedrijf om minder focus op deze teams buiten zijn thuisland te creëren.

NetEase is een van de grootste gamebedrijven ter wereld. NetEase heeft de afgelopen jaren samen met gerenommeerde ontwikkelaars overal ter wereld nieuwe gamestudio's opgericht, en het lijkt er dus op dat sommige van deze studio's nu dreigen gesloten of verkocht te worden.

Zo heeft NetEase geïnvesteerd in Rebel Wolves, een studio bestaande uit voormalige ontwikkelaars van CD Projekt Red waar men aan Blood of Dawnwalker werkt. Met Dragon Quest-Ryutaro Ichimura werd PinCool opgericht, het bedrijf kocht Heavy Rain- en Detroit: Become Human-studio Quantic Dream, Like a Dragon-bedenker Toshihiro Nagoshi opende met NetEase Nagoshi Studio en No More Heroes-ontwikkelaar Grasshopper Manufacture werd gekocht. Het is maar een kleine greep in de investeringen en aankopen die het Chinese bedrijf de afgelopen jaren heeft gedaan.

Ondanks de geruchten onthulde NetEase deze week recordcijfers voor het afgelopen kwartaal. Er werd een stijging van 1,5 procent aan omzet op het gebied van games en services waargemaakt ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar. Die omzet stond het afgelopen kwartaal op 2,9 miljard dollar. Marvel Rivals heeft inmiddels 40 miljoen spelers.

Overigens claimt Bloomberg in een artikel over NetEase-CEO William Ding dat hij overwoog Marvel Rivals te annuleren voor release. Ding zou het niet hebben zien zitten om Disney te betalen voor de rechten op Marvel-personages. Ook werd besproken of het mogelijk was om de superhelden voor zelfbedachte personages te vervangen. NetEase zelf ontkent deze claims en claimt sinds 2017 een nauwe samenwerking met Marvel te hebben.

Aanbevolen voor jou

Reacties

Login of maak een account en praat mee!
▼ Volgende artikel
Nieuwe regisseur voor aankomende Street Fighter-film gevonden
Nieuws

Nieuwe regisseur voor aankomende Street Fighter-film gevonden

De première staat gepland op 20 maart 2026

De live-action Street Fighter-film die eerder al werd aangekondigd heeft een nieuwe regisseur, namelijk Kitao Sakurai.

Dat meldt The Hollywood Reporter. Sakurai is vooral bekend van de in 2021 verschenen Netflix-film Bad Trip met komediant Eric André in de hoofdrol. Sakurai regisseerde ook The Eric André Show. Verder heeft hij enkele afleveringen van de Twisted Metal-televisieserie geregisseerd.

Hij neemt het stokje over van Danny en Michael Philippou, twee broers uit Australië die afgelopen jaar de film niet meer bleken te kunnen regisseren vanwege een mismatch in planning.

Concrete details over de live-action film zijn er nog niet. Wel zou de eerder aangekondigde premièredatum van 20 maart 2026 nog haalbaar zijn. Capcom, de ontwikkelaar en uitgever van de gamereeks, is wel betrokken bij de verfilming.

Er zijn al vaker (animatie)films gebaseerd op Street Fighter uitgekomen. Een van de bekendere voorbeelden is de in 1994 verschenen gelijknamige film met Jean-Claude van Damme als Guile en wijlen Raúl Juliá als M. Bison. In 2009 verscheen Street Fighter: The Legend of Chun-Li, met Kristin Kreuk als Chun-Li.

De meest recente game in de fighterreeks is Street Fighter 6, dat beschikbaar is op PlayStation 5, PlayStation 4, Xbox Series X en S en pc. Tom Kerkhof beloonde de game met een 9: "Door de gelikte presentatie, inventieve besturing en de uitgebreidste singleplayer-ervaring die de franchise ooit heeft gehad, is Street Fighter 6 toegankelijker dan ooit. Het spel oogt geweldig en speelt zelfs nog beter. Dit is zonder twijfel een van de leukste vechtspellen van de afgelopen tijd – en daarmee ook een van de beste delen uit de reeks."

Aanbevolen voor jou

Reacties

Login of maak een account en praat mee!