Starfield is altijd groot maar zelden saai
Achtergrond

Starfield is altijd groot maar zelden saai

De kunst van pacing

“Ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd voor een korte”, schreef de Franse filosoof Blaise Pascal in de zeventiende eeuw. Beknopt schrijven is veel moeilijker dan uitgebreid. Inkorten is een schrijverskunst, maar die vertaalt zich ook naar gamedesign. Genoeg games gaan te lang door en kakken in. Ik dacht dat Starfield zo’n game was, maar de pacing en afwisseling zijn juist wat ik aan Starfield waardeer.

Een perfect gepacete videogame bestaat niet, maar voor mij komt The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom in de buurt. Net als Breath of the Wild is Tears of the Kingdom zó immens dat veel spelers nooit alle uithoeken van Hyrule zullen zien. Toch voelt de spelwereld op maat gemaakt. Je interesse wordt continu geprikkeld en die prikkels worden continu beloond met nieuwe avonturen.

Zo’n getrimde open spelwereld is ingewikkeld en zeldzaam. Neem de opzet van Assassin’s Creed Valhalla. Alleen al het introductiegebied is een spel op zich. Er is zó veel te doen dat het duizelingwekkend is. Sommige mensen vinden dat leuk, maar ik vind dat begin saai. Er is weinig afwisseling en het tempo ligt laag vanwege de gigantische schaal van de spelwereld. De bevrediging zit ‘m vooral in het afvinken van missies op je immer aanzwellende questlog.

Te groot?

Waarom is dat relevant in een verhaal over Starfield, hoor ik je denken. Nou, de ene open wereld is de andere niet. Het spectrum aan openwereldgames is breed, en als ik mag kiezen, dan vind ik Zelda’s filosofie veel aantrekkelijker dan die van veel concurrenten. In Tears of the Kingdom heb je alle vrijheid, maar is die vrijheid ook gecureerd. Dat vind ik een prettig idee, want mijn tijd is kostbaar, zeker met al die goede games dit jaar.

Na het spelen van Baldur’s Gate 3 - een game met totale vrijheid in de afdeling rollenspel -  hield ik mijn hart vast voor Starfield. Bethesda’s rpg werd in de markt gezet als een immens ruimteavontuur. Tijdens de Starfield Direct zei Bethesda-regisseur Todd Howard dat Starfield “wel vijf of zes games ineen” is. Een Xbox-official ging daar nog even overheen door later te zeggen dat Starfield pas echt op gang komt na 130 uur speeltijd.

Inmiddels heb ik zo’n twintig uur Starfield op de teller staan en kan ik bevestigen dat die quotes overtrokken zijn. Het begin van Starfield zet je weliswaar op het foute been. De eerste paar missies sturen je van hot naar her terwijl je nog geen idee hebt wat het spel nou precies leuk maakt. Maar Starfield heeft wel degelijk een ritme. En nadat je dat ritme vindt, wordt Starfield een van de vlotste games in zijn genre.

Omslachtig menuutje

Dat is natuurlijk geen toeval. Dat is een designkeuze. Starfields tempo ligt hoog omdat Bethesda bepaalde segmenten van het genre heeft weggesneden. Veel mensen waren teleurgesteld toen afgelopen week duidelijk werd dat reizen met je ruimteschip overbodig is in Starfield. Geen spannende tochten naar het onbekende: het bezoeken van andere planeten gaat in Starfield via een hopeloos onduidelijk en omslachtig menuutje.

Dat is een gemis. Had het op z’n minst optioneel gemaakt, denk ik dan. Maar goed, onderaan de streep heeft deze manier van reizen een groot voordeel. Je gaat nu met een sneltreinvaart door de game heen. Heb je een missie afgerond? Nog geen minuut later sta je weer op je thuisbasis om met je teamgenoten te praten. Binnen luttele seconden reis je tussen sterrenstelsels, ongeacht waar je bent. Dat is best uniek.

Het reizen is in openwereldgames onderdeel van het design. In Red Dead Redemption, The Witcher 3 en Horizon wordt het reizen van punt A naar B aangegrepen om ademruimte tussen actierijke en verhalende momenten te creëren. Vaak krijg je dan een hulpmiddel waarmee reistijden worden ingekort, zoals een paard of een auto. Een spelwereld hoeft zo niet geschaald te worden op loopafstanden. Zulke hulpmiddelen staan schaalvergroting toe.

Starfield schiet dat openwerelddesign het airlock uit, want de game heeft geen noemenswaardige reistijd. Na ongeveer vijftien uur spelen vloog ik in een kwartiertje tijd naar een bankoverval, naar een ruimtestation én naar een ruimteschipgevecht. Die afwisseling vond ik verfrissend. Dat geldt al helemaal wanneer je missies afwisselt met momenten van rust. Ja, Starfield heeft een lekker tempo, maar hoe hoog dat tempo is, ligt helemaal aan jou.

Afwisseling

Zo vind ik het heerlijk om in de steden rond te lopen. Dat klinkt saai, maar rondlopen heeft me in Starfield nog niet teleurgesteld. New Atlantis is waarschijnlijk een van de eerste steden die je bezoekt. Na twintig uur spelen besef ik dat ik nog amper heb gezien wat New Atlantis te bieden heeft. Ik neem moedwillig afstand van Starfields ritme, loop doelloos door de stad en verdrink vrijwel meteen in de world building waar Bethesda om bekendstaat.

Ik kom in een museum terecht waar ik word bijgepraat over een grote oorlog. Onder dat museum ligt een archief. Daar wordt de verboden technologie van die oorlog bewaard. Volgens mij kan ik die spullen stelen. Later loop ik een bank binnen. Ik spreek de directeur aan. Hij heeft me ingehuurd. Binnenkort ga ik wat mensen ‘vragen’ om hun lening af te betalen. Oh, en ik heb mijn ouders ontmoet! Enkel door een triviaal appartement in te lopen.

Ik vind het leuk om de rol van ‘bewoner’ op me te nemen in Starfield. Om winkels binnen te lopen om met mensen te praten en te kijken wat er te koop is. Ik weet dat ik binnen luttele seconden terug de actie in kan duiken om als ruimtesheriff bankovervallers in de cel te gooien. Maar soms wil ik gewoon op mezelf zijn. Ik hoef niet altijd aan te staan. Dankzij de geweldige world building vind ik het nooit erg om in Starfield gas terug te nemen.

Er valt genoeg op het design van Starfield aan te merken, met name de user interface en de hinderlijke map. Toch leerde ik zelfs de vele lege en loze planeten te waarderen in Starfield. Ja, ze zijn saai. En nee, ik kom er niet vaak. Er is weinig te halen behalve momenten van rust, maar hey, dat is ook wat waard. Die lege planeten vullen de ruimte tussen actie en verhaal. Inderdaad, zoals het reizen van plek A naar B dat in de meeste openwereldgames doet.

Maar in Starfield zijn ze optioneel. En dat kan ik echt waarderen.

©GMRimport

Aanbevolen voor jou

Reacties

Login of maak een account en praat mee!
▼ Volgende artikel
NetEase zou van plan zijn diverse studio's buiten China te sluiten
Nieuws

NetEase zou van plan zijn diverse studio's buiten China te sluiten

Amerikaanse Marvel Rivals-ontwikkelaar al ontslagen, deel van Liquid Swords ook

Het uit China afkomstige NetEase - onder andere bekend van Marvel Rivals - zou van plan zijn om meer dan twaalf ontwikkelstudio's te sluiten.

Dat blijkt uit een reportage op Game File, de betrouwbare nieuwsbrief van gamejournalist Stephen Totilo. Eerder deze week werd de Amerikaanse tak van NetEase dat meehielp aan de ontwikkeling van Marvel Rivals al ontslagen. Daarnaast vielen er ontslagen bij het door NetEase gefinancierde Liquid Swords, de nieuwe studio van een van de oprichters van de Just Cause-ontwikkelaar.

Dit zou volgens Totilo nog maar het topje van de ijsberg zijn. Hij claimt dat meer dan een dozijn studio's mogelijk worden gesloten of verkocht, en dan met name de studio's van het bedrijf die buiten China gevestigd zijn. Dit zou een bewuste strategie zijn van het bedrijf om minder focus op deze teams buiten zijn thuisland te creëren.

NetEase is een van de grootste gamebedrijven ter wereld. NetEase heeft de afgelopen jaren samen met gerenommeerde ontwikkelaars overal ter wereld nieuwe gamestudio's opgericht, en het lijkt er dus op dat sommige van deze studio's nu dreigen gesloten of verkocht te worden.

Zo heeft NetEase geïnvesteerd in Rebel Wolves, een studio bestaande uit voormalige ontwikkelaars van CD Projekt Red waar men aan Blood of Dawnwalker werkt. Met Dragon Quest-Ryutaro Ichimura werd PinCool opgericht, het bedrijf kocht Heavy Rain- en Detroit: Become Human-studio Quantic Dream, Like a Dragon-bedenker Toshihiro Nagoshi opende met NetEase Nagoshi Studio en No More Heroes-ontwikkelaar Grasshopper Manufacture werd gekocht. Het is maar een kleine greep in de investeringen en aankopen die het Chinese bedrijf de afgelopen jaren heeft gedaan.

Ondanks de geruchten onthulde NetEase deze week recordcijfers voor het afgelopen kwartaal. Er werd een stijging van 1,5 procent aan omzet op het gebied van games en services waargemaakt ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar. Die omzet stond het afgelopen kwartaal op 2,9 miljard dollar. Marvel Rivals heeft inmiddels 40 miljoen spelers.

Overigens claimt Bloomberg in een artikel over NetEase-CEO William Ding dat hij overwoog Marvel Rivals te annuleren voor release. Ding zou het niet hebben zien zitten om Disney te betalen voor de rechten op Marvel-personages. Ook werd besproken of het mogelijk was om de superhelden voor zelfbedachte personages te vervangen. NetEase zelf ontkent deze claims en claimt sinds 2017 een nauwe samenwerking met Marvel te hebben.

Aanbevolen voor jou

Reacties

Login of maak een account en praat mee!
▼ Volgende artikel
Nieuwe regisseur voor aankomende Street Fighter-film gevonden
Nieuws

Nieuwe regisseur voor aankomende Street Fighter-film gevonden

De première staat gepland op 20 maart 2026

De live-action Street Fighter-film die eerder al werd aangekondigd heeft een nieuwe regisseur, namelijk Kitao Sakurai.

Dat meldt The Hollywood Reporter. Sakurai is vooral bekend van de in 2021 verschenen Netflix-film Bad Trip met komediant Eric André in de hoofdrol. Sakurai regisseerde ook The Eric André Show. Verder heeft hij enkele afleveringen van de Twisted Metal-televisieserie geregisseerd.

Hij neemt het stokje over van Danny en Michael Philippou, twee broers uit Australië die afgelopen jaar de film niet meer bleken te kunnen regisseren vanwege een mismatch in planning.

Concrete details over de live-action film zijn er nog niet. Wel zou de eerder aangekondigde premièredatum van 20 maart 2026 nog haalbaar zijn. Capcom, de ontwikkelaar en uitgever van de gamereeks, is wel betrokken bij de verfilming.

Er zijn al vaker (animatie)films gebaseerd op Street Fighter uitgekomen. Een van de bekendere voorbeelden is de in 1994 verschenen gelijknamige film met Jean-Claude van Damme als Guile en wijlen Raúl Juliá als M. Bison. In 2009 verscheen Street Fighter: The Legend of Chun-Li, met Kristin Kreuk als Chun-Li.

De meest recente game in de fighterreeks is Street Fighter 6, dat beschikbaar is op PlayStation 5, PlayStation 4, Xbox Series X en S en pc. Tom Kerkhof beloonde de game met een 9: "Door de gelikte presentatie, inventieve besturing en de uitgebreidste singleplayer-ervaring die de franchise ooit heeft gehad, is Street Fighter 6 toegankelijker dan ooit. Het spel oogt geweldig en speelt zelfs nog beter. Dit is zonder twijfel een van de leukste vechtspellen van de afgelopen tijd – en daarmee ook een van de beste delen uit de reeks."

Aanbevolen voor jou

Reacties

Login of maak een account en praat mee!