'Maar fant, jij houdt toch helemaal niet van RPG's?', krijg ik meermaals te horen als ik Fallout 3 weer eens ergens aan het ophemelen ben. En ze hebben gelijk, ik haat RPG's, en ik haat Oblivion in het speciaal. Waarom ik Fallout dan zo geweldig vind? Ik zou het niet weten. Niet exact in ieder geval, maar ik kan wel een ruwe schatting geven! Guns!

Het grootste gemis in het merendeel van de RPG's is voor mij toch wel een stel vuurwapens. Een beetje rondhakken met zwaardjes is allemaal leuk en aardig, maar ik wil vijanden lanceren met shotguns, onthoofden met snipers of gewoon compleet doormidden knallen. Fallout heeft guns, prachtige gore effecten, en het briljante VATS-systeem, wat deze beide punten combineert tot een heerlijk geheel.

Gesprekken!

Het grootste gemis in het merendeel van de non-RPG's is voor mij toch wel wat conversatie. Ik kan me echt goed vermaken met een gespreksfunctie in games als Mass Effect of Oblivion. Het kiezen van een zin, schatten wat de reactie zal zijn en daarna natuurlijk kijken of je gelijk had is niet alleen verdomd leuk, het is ook een verwelkome afwisseling naast de standaard gameplay. Fallout 3 zit vol met gesprekken, waar je weer flink wat keuze's krijgt in wat je wil zeggen. Dat de conversaties ook nog anders uitpakken als je bijvoorbeeld een hogere speech skill hebt, maakt het alleen nog maar beter.

Hard!

Ik hou wel van een lekkere harde game. En dan doel ik niet alleen op de structuur van het schijfje, maar ook op de dosering van geweld, bloed en grof taalgebruik. Fallout 3 is op alledrie de gebieden zo goed als perfect. Het geweld is zeker aanwezig, en het bloed vloeit rijkelijk, maar het is nooit echt overdreven, en het voelt niet geforceerd aan. Toch laten hoofden net iets te snel los, maar om de game daar nou om te laten liggen…

Sfeer!

Een zeer belangrijk element, wat ontwikkelaars soms wel eens lijken te vergeten. Sfeer beslist hoe lang de game leuk blijft, of de game überhaupt leuk word, en zorgt ervoor dat de andere minpuntjes lichtelijk vervagen. Neem Bioshock, zonder de prachtige wereld, het heerlijke stijltje en de unieke jaren 50-vibe was het nooit zon succes geworden. Haal je dit alles weg, dan blijft er eigenlijk een doodnormale shooter over. Zo ook bij Fallout, als de wereld niet zo prachtig was geweest, de stadjes niet zo gezellig(op een vreemde manier, dat dan weer wel), de muziek niet zo toepasselijk en de algemene sfeer niet zo geweldig, dan had ik deze game, net als Oblivion, na een paar uurtjes alweer aan de kant gelegd. Fallout 3 heeft in mijn ogen exact de juiste snaar geraakt, de verwoeste wereld doet hopeloos aan, de dorpjes en stadjes zijn geweldig ontworpen en de mensen hebben veel meer een karakter dan in Oblivion het geval was.

Maar bovenal is de gameplay van Fallout 3 gewoon briljant. Het eerste uur moest ik er even aan wennen dat ik geen first person shooter zat te spelen, maar een heuse RPG, maar toen ik mijn speelstijl eenmaal had aangepast was het puur genieten. Nu mijn skills wat hoger zijn, en ik de minigun in handen heb weten te krijgen, kan ik zo nu en dan zelfs nog even losgaan en er fijn op los sprayen. Fallout 3 is gewoon een van de beste games van het jaar, dat is nu al duidelijk.

Of ik ben opeens van RPG's gaan houden, maar die kans is zeer klein.