Toen het spel Viewtiful Joe eind 2003 voor de Gamecube uitkwam, werd het geprezen door de pers en genoten gamers met volle teugen. Een Playstation 2-versie bleef niet lang uit en in 2005 werd er een tweede deel uitgebracht. Superheld Viewtiful Joe is ook bezig om de mobiele gamers bezig te houden voor de DS met Viewtiful Joe Double Trouble en op de PSP met Viewtiful Joe: Red Hot Rubmble. Dit laatste spel is tevens al voor de Gamecube te krijgen, maar wij hebben de nieuwe PSP-versie getest.

Het eerste wat opvalt aan de nieuwe Viewtiful Joe, is dat het spel een volledig eigen weg gaat. Niet meer een 2D actie-adventure, maar meer een vechtgame. De link met Super Smash Bros. is snel gelegd, omdat het spel verrekte veel overeenkomsten heeft met de Nintendo-hit. Het hele idee van Super Smash Bros. is een vast, niet al te groot, speelveld waarin verschillende personages het tegen elkaar uitvechten. Elk personage heeft zo zijn eigen kenmerken en aanvallen. Red Hot Rumble doet exact hetzelfde.

Het is misschien wat kort door de bocht, maar het is wel de essentie van het spel. Natuurlijk blijft het allemaal een typisch Viewtiful Joe sfeertje behouden, inclusief de maffe dialogen en uiteraard de VFX-krachten. De personages bestaan uit alle bekenden uit de serie met onder andere Viewtiful Joe, Sexy Sylvia en Captain Blue. Tevens bevat het spel bekende vijandige personages, zoals de eindbazen uit de vorige games. Het klinkt allemaal veelbelovend en op papier heeft het dan ook alles in zich om een volgende Viewtiful Joe toptitel te worden.

Het flinterdunne verhaal gaat weer over Captain Blue die deze keer met pensioen gaat. Hij wordt veel te oud voor al die heldendaden en zoekt een vervanger voor zijn films. Daar mag jij auditie voor doen. De Story Mode is onderverdeeld in verschillende films welke weer onderverdeeld zijn in vier stages. Bij elke film kun je een willekeurig personage kiezen en je krijgt een vaste tegenstander. In de eerste drie stages van een film krijg je opdrachten als zoveel mogelijk vijanden meppen of zoveel mogelijk diamanten verzamelen. In de laatste stage krijg je een eindbaas voor je kiezen. Het is constant de bedoeling om je tegenstander af te troeven.

In de Trial Mode krijg je veertig trials voorgeschoteld, waarin je aan opdrachten moet voldoen binnen een bepaalde tijd. Ontzettend frustrerende opdrachten, maar ze bieden zonder meer een uitdaging. Maar laten we eerlijk zijn, zo’n spel is niet gemaakt voor de singleplayer, vooral de Story Mode gaat dan ook vrij snel vervelen. Capcom weet dat ook wel en heeft gelukkig voldoende aandacht besteed aan de multiplayer.

Je kunt het tegen een CPU tegenstander opnemen, maar het leukst is natuurlijk multiplayer met menselijke tegenstanders. Met maximaal vier spelers kun je het chaotische gevecht aangaan. De makers hebben er zelfs voor gezorgd dat je met z’n vieren kunt spelen met één enkele UMD. Spijtig genoeg gaan de gevechten, hoe snel en chaotisch ze ook zijn, ze gaan toch snel vervelen. Red Hot Rumble mist de echt leukigheid van Super Smash Bros.

Ook de VFX-aanvallen kunnen daar weinig aan veranderen, omdat ze een stuk minder tot hun recht komen. ‘Inzoom’ betekent bijvoorbeeld groter worden en ‘FastForward’ gaat niet verder dan een personage in de fik met krachtigere aanvallen. Aan de graphics en het geluid ligt het in ieder geval niet, want de platte cell-shaded graphics doen nog altijd goed hun werk en de stemmen en de muziek blijven prima verzorgd.

Conclusie

Viewtiful Joe: Red Hot Rumble leek alles in zich hebben om een uitermate goede titel te worden. Op de Gamecube viel het spel echter wat tegen en voor de PSP-versie is daar weinig aan veranderd. De singleplayer boeit niet lang, maar de Trial Mode en de multiplayer weten het spel te redden. Het spel bestaat uit korte en snelle potjes, wat prima werkt op een systeem als de PSP en met de multiplayer valt ongetwijfeld een tijdje plezier te beleven. Toch had het spel veel meer kunnen zijn en mist het alle originaliteit. Viewtiful Joe was eens vernieuwend, maar nu lijkt Capcom voor de makkelijke weg te gaan.