Op papier klinkt Too Human als een zeer ambitieus spel. Alleen al de tien jaar ontwikkeltijd doen vermoeden dat we met iets bijzonders van doen hebben. De setting, een combinatie van sciencefiction en Noorse mythologie, spreekt tot de verbeelding. Het spel opent met een bekende uitspraak van de filosoof Friedrich Nietsche en ook de titel van het spel wijst naar een diepere filosofische lading. Qua gameplay doet het spel het ook net een beetje anders dan alle andere games in het hack-and-slash-genre. En toch gaat het grandioos de mist in. Het grootste probleem van Too Human is niet eens het pretentieuze verhaaltje dat wordt verteld met dialogen vol tenenkrommende one-liners en heldenretoriek. Ook dat de camera niet altijd op de goede plek zit, zouden we kunnen vergeven. Dat je soms dwars door het level heen zakt, is eigenlijk nog wel grappig. De omgevingen zijn weliswaar indrukwekkend groot, maar toch vooral erg eentonig en nietszeggend. Dat is echter slechts het uiterlijke vertoon, irrelevant wanneer het spel zelf leuk is. Maar dat is Too Human niet. Too Human is bijzonder eentonig en ontbeert elke vorm van uitdaging. 

Normaal gesproken draait het in RPG's om het opdoen van ervaringspunten. Hoe meer ervaring je bijeensprokkelt, hoe sterker je bent in verhouding tot de tegenstanders die je pad kruisen. Door je vaardigheden goed uit te balanceren, kun je jezelf normaal gesproken goed beschermen tegen vijandige aanvallen van diverse soorten. Gedurende het spel komen nieuwe gevaren op je pad, die mogelijk een nieuwe aanpak en daardoor een nieuwe strategie vereisen. Deze kern van het RPG-genre is in Too Human om meerdere redenen afwezig. Het opdoen van ervaring heeft bijvoorbeeld weinig zin. Hoe goed je ook speelt, de vijanden zullen altijd aan je gewaagd zijn. Ook al voer je vanaf het begin de meest indrukwekkende combo's uit, waarmee je aanzienlijk meer ervaringspunten in de wacht sleept, het spel wordt er echt niet makkelijker op. De vijanden schalen namelijk met je mee, waardoor er geen noodzaak is om de beste outfit samen te stellen. Ook zit er maar weinig verschil in de te kiezen wapens en speciale vaardigheden. Er is weliswaar een skilltree, maar die is summier en biedt slechts drie verschillende paden. Wanneer je er eentje bewandelt, zijn de andere vaardigheden niet meer voor je beschikbaar. Veel mogelijkheden om je eigen speelstijl uit te werken, zijn er dus niet. Ook de klassen waar je bij aanvang uit kunt kiezen, verschillen nauwelijks van elkaar. Een ander aspect wat de normale drive van het RPG-genre in Too Human om zeep helpt, is het feit dat je niet echt dood kunt. Wanneer je het loodje legt, dan word je door een of andere engel opgehaald en sta je een paar seconde later weer op je benen. De vijanden die je al had verslagen, blijven dood. Zelfs midden in een gevecht met een eindbaas kun je sterven, zonder dat er een echte straf op staat. Je wapens lopen weliswaar schade op wanneer je sterft, maar dat is zo weinig dat je het nauwelijks zult merken gedurende het spel. Voordat ze helemaal stuk zijn, heb je allang een nieuw wapen gevonden dat sterker is dan je vorige. Doordat er geen straf staat op doodgaan, behalve dat je dat verrekte filmpje met die engel moet kijken, is er ook weinig drang om telkens de beste outfit te kiezen. Dat, in combinatie met het meeschalen van de vijanden, maakt het gehele RPG-aspect, hoe diepgaand het ook lijkt, compleet overbodig.

En dit terwijl het RPG-gedeelte en de drang om steeds nieuwe, betere voorwerpen te vinden, de drijvende kracht achter Too Human had moeten zijn. Er zijn namelijk genoeg wapens, bepantsering, runes en blauwdrukken te vinden om je personage mee op te leuken. Vooral in Cyberspace zijn mooie dingetjes te vinden. Maar ze zijn nutteloos doordat het spel zijn eigen systeem om zeep helpt. Dat Cyberspace is trouwens ook geen waardevolle toevoeging. Het is vooral een metafoor voor het indrukken van een knop. In plaats van dat je in de echte wereld een deur opent, ga je naar Cyberspace om daar in een groene, lieflijke omgeving een deur te openen. Het groene bosrijke van Cyberspace biedt wel een aardig contrast tegenover de grauwe, grootste complexen die de rest van het spel decoreren. Wanneer je het RPG-gedeelte wegcijfert blijft er niet veel over van Too Human. Het vechtsysteem is aardig, maar niet sterk genoeg om een spel te dragen. Na de eerste wereld heb je alle mogelijkheden in de vingers en kun je eenvoudig de meest ingewikkelde combo uitvoeren. Er zal de rest van het spel niets aan worden toegevoegd, dus eenmaal je het onder de knie hebt wordt het vooral een herhalingsoefening. Dat het spel met een speelduur van rond de tien uur aan de korte kant is voor een RPG, is daarom helemaal niet zo erg. Je bent de laatste acht uur toch al continu hetzelfde aan het doen, dus wanneer het einde in zicht komt ben je vooral blij dat het allemaal voorbij is. Ook het verhaal kan Too Human niet redden. Er is weliswaar een complex universum bedacht met allemaal interessante woorden die je je eigen mag maken, maar het universum wordt buiten het verhaal om nauwelijks uitgediept. Er zijn geen zijmissies, de locaties hebben geen betekenis en de gevechten op de eindbazen na, zijn vooral obstakels op je pad van A naar B. Het verhaal zelf kent wat leuke wendingen en een lichte filosofische ondertoon, maar komt uiteindelijk neer op 'versla de slechterik'. De filosofie in de titel van het spel en de keuze tussen het menselijke of het cybernetische, wordt trouwens wel erg simpel weggewuifd in het spel. Je maakt één keer een simpele keuze tussen mens of robot, en daarmee is de thematiek voor de rest van het spel afgedaan. Wederom een gemiste kans. En dat is Too Human vooral, een aaneenschakeling van gemiste kansen. Aanvankelijk was er weliswaar veel ambitie, maar elk van die ambities is vervolgens met de minst mogelijke moeite uitgewerkt. Het resultaat is een actie-RPG waarin het RPG-aspect niet werkt en waarbij het actiegedeelte zelf  niet sterk genoeg is om het spel te dragen. Tien jaar aan een game werken en dan hiermee op de proppen komen. Had iemand na vijf jaar niet in de gaten dat langer aanmodderen echt geen zin had?