Wat is nu eigenlijk de beste platformserie van de PlayStation? Ratchet & Clank of toch Jak & Dexter? Voor sommigen is het antwoord: geen van beide, maar Sly Cooper. Van Sony’s platformseries is die met de cartooneske wasbeer in de hoofdrol altijd het ondergeschoven kindje geweest, maar eigenlijk geheel ten onrechte. De Sly-serie kent inmiddels drie delen en allen worden ze getypeerd door een unieke en zeer sterk uitgewerkte cartoonstijl die herinneringen oproept aan de beste Tom & Jerry-afleveringen. Sly’s gameplay draait voor een groot deel om stealth. Veel stealth-games gaan de fout in wegens een te hoge frustratiefactor, maar de Sly-serie ontwijkt dat euvel glansrijk. Alle drie de games zijn gebundeld voor de PlayStation 3, met enkele minigames toegevoegd, in High Definition omgezet, voorzien van trophy-ondersteuning, met de Move te spelen en 3D-tv’s ondersteunend. Kortom: Sly is helemaal opgepoetst voor het moderne tijdperk.

 

Stelende wasbeer

In de eerste Sly ga je op zoek naar het legendarische boek de Thievius Raccoonus, bezit van de eeuwenoude dievenfamilie der Sly’s. De eerste kennismaking met de serie is er een met een lineaire platformgame met een verdomd leuk eigen stijltje. In verschillende hoofdstukken, die worden gepresenteerd als afleveringen uit een tekenfilmserie, ga je op zoek naar de bladzijden van de Thievius Raccoonus. Deel 1 is nog tamelijk lineair maar zet al de lijnen uit die de serie zo sterk maken: een eigen stijl, zeer gepolijste gameplay en lekker veel afwisseling in de thematiek van de levels en in de gameplay (stealth, achtervolgingen, schietstukjes en vooral heel veel platformen). 

Wat ook opvalt is dat enkele elementen van het spel op een erg moderne manier zijn uitgewerkt. Zo zijn checkpoints altijd goed geplaatst (iets dat de nieuwste games nog wel eens fout doen) en mocht je doodgaan, dan hoef je niet nog eens alle collectibles opnieuw op te pakken. Het grootste minpunt van het eerste deel is nog wel het gegeven dat je al na één hit dood bent. Het spel is rondom dit principe gebouwd en daarom is het absoluut niet te moeilijk, maar op sommige plekken kan het wel even frustrerend zijn. Toch voelt de eerste Sly nu nog verbazingwekkend fris en innovatief aan.
 
 

Sluipende wasbeer

De tweede game, Band of Thieves, neemt de sterkste punten van Sly 1 mee, maar verandert de gameplay op een paar plekken fundamenteel, en ten goede. Elk hoofdstuk van de game brengt een spectaculaire roof met zich mee die je in de missies eraan voorafgaand minutieus plant. De verschillende episodes spelen zich ditmaal in een hub-achtige open omgeving af, van waaruit je de binnenomgevingen bereikt die de meer lineaire levels bevatten. Het sluipaspect komt hier nog beter tot zijn recht, omdat de omgevingen een veelvoud aan verschillende paadjes met zich meebrengen. Bovendien ben je niet meer na één klap dood en heb je in plaats daarvan een levensbalk gekregen. 

Een andere toevoeging is dat je in het tweede deel met je maatjes, de schilpad Bently en het nijlpaard Murray, kunt spelen, die allebei hun unieke gameplay-eigenschappen hebben. Bently kan bommetjes leggen en Murray is een echte vechtersbaas die tot zijn recht komt als je groepen vijanden tot pulp moet meppen. Het zorgt voor nog meer afwisseling in Sly’s gameplay, hoewel spelen als de wasbeer zelf toch het leukste is. Op het grafische vlak maakt het vervolg al net zo’n grote stap als qua gameplay. Eigenlijk is deel twee simpelweg in alle opzichten beter dan het toch al prima eerste deel en dat is al een prestatie op zich.
 
 

Frisse wasbeer

Het derde deel, Honor Among Thieves, treedt qua gameplayformule feilloos in de voetsporen van deel twee. Weer is er gekozen voor een open spelwereld, maar een belangrijk verschil is dat, meer dan in Sly 2, veel missies zich ook daadwerkelijk in die open omgeving afspelen in plaats van in losse binnenomgevingen. Aan de ene kant is er qua gameplay nog meer afwisseling, aan de andere kant wordt dat soms net iets teveel van het goede en werken alle elementen niet altijd even vloeiend samen. De enigszins onnozele quick time-events die af en toe de kop opsteken typeren dit euvel. Deel drie is wederom meer dan het spelen waard en doet in grote mate goed wat Sly 2 al heel erg goed eed, maar af en toe is de focus op de sterkste punten van de serie een klein beetje verloren gegaan.

Wat alle drie spellen typeert, is hoe ongelooflijk fris en zelfs nieuw ze eigenlijk aanvoelen. Sowieso draagt de upgrade naar HD hiertoe bij. Het is niet overdreven om te stellen dat de Sly-games er, op een enkele texture na, gewoon als volwaardige PS3-titels uitzien. Als je niet zou weten dat het zou gaan om geüpgrade PlayStation 2-spellen, dan zou je het er ook niet aan af zien. Bovendien zitten de spellen qua besturing en gameplay veel beter in elkaar dan menig hedendaagse game. Ongetwijfeld het sterkste van deze combinatie is de geweldige tekenfilmsfeer die nooit te kinderachtig overkomt, maar juist perfect bij het hele concept past. In deze collectie zijn trouwens nog een viertal minigames toegevoegd, die je met vier spelers kunt spelen. Ze zijn bedoeld om met de Move te doen, maar een gewone controller werkt ook prima. Ze stellen erg weinig voor en binnen een paar minuten heb je ze dan ook wel gezien.
 
 

Geliefde wasbeer

Als je ook maar een klein beetje van het platformgenre houdt, dan mag de Sly Collection eigenlijk niet ontbreken in je collectie, niet in de minste plaats omdat je drie volwaardige kwaliteitsgames krijgt voor een relatief zacht prijsje. Het maakt eigenlijk niet zoveel uit of je de games al hebt gespeeld of niet: met de speciale tekenfilmstijl en de verrassend frisse gameplay vormt deze platformreeks een welkome uitzondering op veel hedendaagse dertien-in-een-dozijn-producties. Gelukkig maar dat onze geliefde wasbeer binnen afzienbare tijd het gamelandschap met een nieuwe game komt verrijken!