Review
The Occupation

The Occupation is een oefening in tijdsmanagement

Thief meets onderzoeksjournalistiek

Geschreven door Sander Hölsgens op

Conclusie

The Occupation vertelt een treurig sociopolitiek verhaal over het Verenigd Koninkrijk. Als onderzoeksjournalist probeer je hier iets aan te veranderen. Dit is spannend en zeker de moeite waard, mits je de technisch problemen over het hoofd kunt zien.
6,5
Score
65
Score: 65
  • Pluspunten
  • Fijne insteek, sterke spelmechanieken, spannend
  • Minpunten
  • Uitwerking verhaal, technische problemen
The Occupation is vooral spannend. Als onderzoeksjournalist Henry Miller (en af en toe iemand anders) doe je een poging om erachter te komen wie een dodelijke bomaanslag heeft gepleegd – en waarom. De aanslag heeft geleid tot The Union Act, waarmee de Britse overheid plots nog meer controle kan uitoefenen over haar inwoners. Die gaan er vooral qua vrijheden, privacy en burgerrechten enorm op achteruit.

Het is vooral de ‘journalistieke’ werkmethode die het zo’n boeiende game maakt. In plaats van hoor-en-wederhoor, literatuuronderzoek of leuke straatenquêtes, sluip je rond in de huizen en kantoren van verdachten – op zoek naar aanwijzingen. Dit kunnen diskettes (het is immers 1987) zijn met gevoelige informatie, simpele post-its of goed gevulde koffertjes en prullenbakken.

Helemaal ethisch verantwoord is deze werkwijze niet, maar het zorgt wel voor een gevoel van spanning en tijdsdruk dat enigszins vergelijkbare games als LA Noire en Republique ontstijgt. Dit komt vooral omdat je tijdens vijf van de zes hoofdstukken telkens exact een uur krijgt om je onderzoek te doen, waarna je de verdachte in kwestie aan de tand voelt. Oftewel: het is zaak om dit uur zo goed en efficiënt mogelijk te benutten, zodat je tijdens de ondervraging weet waar je het over hebt.

The Occupation

Waar gaat de tijd heen?

Juist omdat je ongevraagd onderzoek doet en je je natuurlijk het liefst op plekken begeeft waar je totaal niet mag komen, is die tijdslimiet zo’n sterke spelmechaniek. Steeds kijk je even op je horloge om te zien hoe lang je nog hebt en of het zich nog loont om die ene kamer van de directeur open te breken en te doorgronden. Dit is geen kwestie van trial-and-error: wanneer het uur voorbij is, vindt het interview plaats – met of (soms) zonder jou. Als je je verschuilt voor een toevallig langslopende bewaker op het moment dat je afspraak zou moeten beginnen, dan kun je een volledige ondervraging mislopen.

The Occupation is wat dat betreft rigide. Het verhaal voltrekt zich en doet zich maar weinig moeite om jou daar volledig in te betrekken. Als je tijdens een hoofdstuk een aantal domme beslissingen maakt, dan moet je daar maar een draai aan zien te geven. Je kunt een hoofdstuk immers niet zomaar herspelen: the show must go on. Ook kun je tussendoor niet opslaan. Als je eenmaal aan een onderzoek bent begonnen, heb je dus een uur plus een kwartier aan ondervragingen nodig alvorens je je vorderingen kunt opslaan.

Het is een beetje knullig dat elk gebouw precies dezelfde bewaker heeft, alsof er geen geld of tijd meer was om er een ander hoofdje op te zetten

Dit is wat The Occupation de moeite waard maakt. Door gebruik te maken van een klok die in real-time doortikt en een verhaal te vertellen waar jouw ingenieuze acties en tekortkomingen daadwerkelijk consequenties hebben, moet je je continue concentreren om het uiterste uit de kan te halen. Of je besluit juist om het tegenovergestelde te doen en om alle details van de spelwereld in je op te nemen. Het is een spelmechaniek die niet alleen uitstekend past bij een verhaal over onderzoeksjournalistiek en detectives, maar ook onderstreept dat geweld of ingewikkelde puzzels geen vereiste zijn voor een spannende game.

The Occupation

Knullig en onbeholpen

Wel is het jammer dat ontwikkelaar White Paper Games merkbaar over een beperkt productiebudget beschikt en op inhoudelijke vlakken niet altijd de juiste snaar raakt. De stemacteurs en het script zijn over het algemeen aardig, maar zeker niet ijzersterk. Ook is de besturing onnodig onhandig en zijn er bugs die de spelervaring volledig in de weg kunnen zitten. Soms kom je ergens halverwege een hoofdstuk niet meer verder omdat je achter een object blijft vasthangen, of slaat de game je progressie gewoon helemaal niet op. En het is een beetje knullig dat elk gebouw precies dezelfde bewaker heeft, alsof er geen geld of tijd meer was om er een ander hoofdje op te zetten.

Belangrijker: het eigenlijke verhaal is vrij generiek. Op basis van de proloog is al vrij duidelijk welke kant het opgaat en The Occupation wijkt nauwelijks van die verwachtingen af. Voor een verhalende game is dit wellicht de grootste tekortkoming. In tegenstelling tot de technische problemen valt dit ook niet zomaar te patchen. The Occupation leunt in die zin dus vooral op een aantal sterke spelmechanieken – en dat is net genoeg om het spel interessant te houden.

The Occupation is nu verkrijgbaar voor Xbox One, PlayStation 4 en pc. Voor deze review is de game op een PlayStation 4 Pro getest.

Laatste reviews op Gamer.nl:

Dit artikel delen:

Lees meer

Bethesda bevestigt presentatie tijdens E3 2019 Call of Duty: Mobile komt naar het westen
2

Reacties op: The Occupation is een oefening in tijdsmanagement

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • Krytuun

    • 19 maart 2019 14:37
    Ik heb de game in de seal liggen. Dit soort games heb ik alleen al op mijn lijstje staan om eens een "ander soort" game te spelen. De hele reden dat ik We Happy Few ook wilde hebben.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • Fifa

    • 20 maart 2019 14:31
    Waarom staat deze game niet in het volgende artikel? https://gamer.nl/artikelen/special/de-gamereleases-van-maart/

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.