Meerdere collega's en toevallige voorbijgangers die even stopten om naar het scherm te kijken vroegen wat nu eigenlijk het doel van Super Motherload is. Daar hadden we niet direct een antwoord op, vooral omdat de game in het begin niets uitlegt. Je graaft met een machine door de bodem van Mars om daar verschillende grondstoffen en juwelen op te duiken, die je vervolgens aan het oppervlak of één van de ondergrondse basissen weer verkoopt. Met dit geld is het mogelijk om je graafmachine te upgraden. Verder niets eigenlijk.

“Is dat niet saai?”, werd ons meermaals gevraagd. Een simpele vraag zou je zeggen, waarvan het antwoord vrij duidelijk lijkt als je het bovenstaande leest, maar toch durven we het spel niet saai te noemen. Ja, er is misschien weinig uitdaging en ja, je doet steeds hetzelfde, redelijk monotone werk, maar op de één of andere manier is het vooral rustgevend. Er zijn geen vijanden buiten een eindbaas en gevaarlijke situaties, zoals blokken lava, zijn simpel te voorkomen. Alles is overzichtelijk in beeld gebracht op je tv-scherm.

Toch is uiteindelijk het gebrek aan vijanden en gevaar in het algemeen de reden dat wij na enkele uren achtereen gespeeld te hebben de controller even neer moesten leggen. Het is op de standaard moeilijkheidsgraad namelijk een behoorlijke prestatie om kapot te gaan. Je benzinetank raakt wel steeds leeg, maar zelfs met een lege tank bereik je het oppervlak iedere keer weer. Je kunt enkel niet dieper graven totdat je bijgetankt hebt. De graafmachine is enkel kapot te maken door te hard tegen de omringende grond te botsen of met lava in aanraking te komen. Er mist simpelweg iets dat je meer behoedzaam maakt ten opzichte van je omgeving en het brandstofniveau. Gelukkig is er wel een hardcoremodus die iets meer oplettendheid van je verlangt. Deze laat je machine namelijk ontploffen wanneer je niet een tankstation bereikt voordat je laatste druppel benzine op is. Hierbij moet je dus veel beter opletten tijdens het graven, want voordat je het weet zit je te diep en kun je onmogelijk meer tijdig het oppervlak bereiken.

Super Motherload

Dwangmatig gedrag

Vooral voor mensen met een dwangmatige verzameldrang kan het graven aardig verslavend zijn. Je stuurt je kleine graafmachine in de richting van allerlei grondstoffen en vult zo in rap tempo je ruim. Met de opbrengst van de verkochte edelmetalen heb je de mogelijkheid om je machine te voorzien van allerlei upgrades, zoals een grotere benzinetank, een groter ruim en een omsmelter, die ter plaatse twee achtereenvolgende materialen met elkaar combineert. Vooral die laatste upgrade is nodig als je veel geld wilt verdienen, want door zo waardevol mogelijke grondstoffen direct achter elkaar op te graven worden ze gecombineerd tot iets nog waardevollers. Het zijn in het begin kleine puzzels voordat je erachter bent gekomen wat het beste met elkaar te combineren is. Daarna is de nieuwigheid er wel van af en wordt het weer een routineklus om je een weg door de bodem van Mars te boren.

De meest waardevolle edelstenen en de items die je moet vinden voor het handjevol opdrachten die je krijgt zitten meestal verstopt achter een barrière. Vaak een paar rotsen of metalen platen. Hiervoor ben je gelukkig ook uitgerust met de nodige explosieven om ze uit de weg te ruimen. Je moet echter wel rekening houden met de radius van de ontploffing, zodat je niet per ongeluk die dure materialen vernietigt. Dit zijn de echte puzzels in het spel, maar wanneer je hoopt op een uitdaging kom je bedrogen uit. Aan de vorm van de barrières is meestal snel te zien welk explosief je nodig hebt, waardoor er amper iets verkeerd kan gaan. En dat is erg jammer, want het spel kan wel de nodige uitdaging en diepgang gebruiken.

Om je toch een reden te geven om steeds dieper te graven komen er regelmatig radioberichten door van andere mensen die je zijn voorgegaan. Zij vertellen over een gevaarlijk mysterie dat zich ver onder het oppervlak van Mars bevindt. Het is geen Pulitzer Prize-materiaal, maar wel effectief genoeg om je steeds de drang te geven om nog even door te gaan. Al gauw ben je een paar uur verder en vraag je je nog steeds af waar je nou eigenlijk mee bezig bent.

Super Motherload

Alleen op de wereld

Op een gegeven moment ben je er echter wel even klaar mee. Vooral wanneer je voor de zoveelste keer vele duizenden kilometer door je zelfgecreëerde doolhof van gangen moet navigeren om een bovengelegen basis te bereiken om bij te tanken, omdat je steeds niet diep genoeg komt om een nieuwe basis te bereiken. De onderlinge afstanden tussen de verschillende basissen worden immers steeds groter naarmate je dieper graaft. Het onderstreept het belang van een gebalanceerd geüpgradede graafmachine, waarbij een grote benzinetank geen overbodige luxe is.

Van indiegames hoef je natuurlijk niet snel te verwachten dat zij de systemsellers van een nieuwe console zijn, maar vaak kunnen ze wel op hun eigen manier verrassen en vermaken. Helaas weet Super Motherload niet lang genoeg te boeien. Zelfs de aanwezigheid van een offline coöperatieve multiplayer voor vier spelers weet het spel niet te redden van zijn monotone karakter. Doordat je met z'n allen dezelfde benzinetank en hoeveelheid ruim deelt is het zelfs leuker om gewoon in je eentje te spelen. Alleen jij en een onontgonnen wereld aan rijkdom. Konden we nu maar meer voldoening halen uit het rijk worden.

Super Motherload