Zo nu en dan krijgt de Nintendo DS een game die gewoon perfect bij de draagbare spelcomputer past. Een game die gebruik maakt van één of meer speciale besturingsmogelijkheden die alleen Nintendo's handheld biedt en dat ook nog eens doet in een compleet eigen stijl. We noemen een Pac-Pix. We noemen een Kirby's Power Paintbrush. En vanaf nu kunnen we Soul Bubbles aan dat rijtje toevoegen.

“Deze game bevat geen gelicenseerde auto's, post-apocalyptische soldaten, elven, orken, tovenaars of gevechten tussen rivaliserende gangs. Raak alsjeblieft niet in paniek! Alles komt helemaal in orde…”, zo dicteert het eerste scherm dat je zult zien bij het opstarten van Soul Bubbles. We zouden het niet beter kunnen zeggen. Soul Bubbles is vooral niet wat hedendaagse games wel zijn. Het is een lekkere platformer die doet denken aan games als LocoRoco.

De speler loodst via het touchscreen een zevental verloren zielen terug naar de onderwereld, wat in de game het einde van een level is. De zielen zitten samen in een bubbel die je verschillende richtingen op moet blazen. Die bubbel kan natuurlijk kapot en diverse elementen in de levels, die je vanaf het zijaanzicht ziet, riskeren dat je bubbel uiteen zal spatten. Zo zijn er scherpe punten aan de randen, vogels en vuur. Dan zijn er ook nog windvlagen die de bubbel alle kanten op laten dwarrelen. Gaat je bubbel kapot, dan moet je als een bezetene een nieuwe eromheen tekenen of opnieuw beginnen.

De besturing is simpel. Je schuift met de stylus de richting op waar je de bubbel heen wilt blazen. Om dat te doen moet het personage dat de speler vertegenwoordigt zich wel achter de bubbel bevinden. Als je direct op een plek in de omgeving drukt, zal hij daar vliegensvlug heen gaan. In het begin is het nogal makkelijk het blazen en verplaatsen door elkaar te halen, waardoor er wat irritatie de kop op kan steken. Dit zal echter niet lang duren en voordat je het in de gaten hebt, ben je gewend geraakt aan de besturing.

Om wat meer variatie aan deze spelmechaniek toe te voegen, zijn er drie verschillende maskers toegevoegd. Je kunt deze gebruiken via verschillende richtingen op de vierpuntdruktoets: één om geheel nieuwe bubbels te tekenen, één om ze kleiner te maken en één om ze uit elkaar te snijden. Soms moet de bubbel door een kleine opening in het level en de enige manier om dat voor elkaar te krijgen is door ze op te splitsen. Dit doet erg denken aan LocoRoco op de PSP, misschien wel zo sterk dat het naar jatwerk riekt, maar de algemene besturing voelt dusdanig anders dat we dit vergeven.

De grafische stijl verschilt behoorlijk van bovengenoemde game. De hele wereld lijkt met penselen tot leven gewekt en je loodst de bubbel door realistisch ogende omgevingen: door bossen en woestijnen, langs watervallen en door donkere grotten. Samen met de rustgevende muziek en een gebrek aan uitdaging in de eerste werelden doet Soul Bubbles een poging de beker voor meest ontspannende game te winnen. Menigmaal zal de stress van je schouders vallen wanneer je de bubbel langs een kabbelend beekje of door licht wuivend gras blaast.

Gebrek aan uitdaging is iets dat wij een game als deze, in feite een nieuwe draai aan het klassieke platformgenre, wel willen aanrekenen. Ergens gedurende de overgang naar de tweede helft van de game neemt de moeilijkheidsgraad behoorlijk toe. In de laatste paar levels is concentratie echt van belang. Toch zullen de meeste gamers niet gefrustreerd raken en in een paar dagen door het spel heen kunnen komen. Dat kunnen wij echter niet aanraden: niet alleen raak je na een level of twee de game wel weer even beu, ook zou het zonde zijn. Soul Bubbles werkt het beste als tussendoortje in de tram, met oordopjes op. Even helemaal ontspannen en dan weer terug naar de drukke wereld waarin wij leven.