Ik zal eerlijk zijn, R&B is niet mijn favoriete muziekgenre. Beter gezegd, ik heb een hekel aan dit genre. Vooral de hedendaagse R&B zoals die de Top 40 vervuilt, continu te zien is op clipzenders en te horen op de oordopjes van de mensen achter je in de bus, is niet om aan te horen. Maar voor Singstar zou dat geen bezwaar moeten zijn. De grootste baggermuziek kan namelijk extreem veel Singstar-plezier opleveren. Mijn favoriete Singstar is nog steeds de Nederlandse versie van Singstar 80's, met enorm foute Koos Alberts- en Benny Neyman-muziek. Ook een genre waar ik normaliter een hekel aan heb, maar wat in Singstar prima op zijn plaats is. Geldt dat ook voor R&B? Om met de deur in huis te vallen: nee, niet echt. Waar de foute Nederlandstalige 'piraten'-muziek nog kan profiteren van lange uithalen die ook na een flinke borrel te produceren zijn, zijn de meeste R&B-liedjes snel en ligt de zang dichter bij rappen dan bij echt zingen. Vooral de recentere nummers op Singstar R&B zijn met geen mogelijkheid je strot uit te krijgen. Zelfs de enorm bekende nummers als Bootylicious van Destiny's Child en Buttons van de Pussycat Dolls zijn voor minder geoefende zangers zelfs op het gemakkelijkste niveau niet te doen. Doordat R&B bij momenten erg dicht aan leunt bij de rapmuziek komt in Singstar R&B buitensporig vaak de rapmeter in beeld. Deze kijkt niet of je de juiste toon te pakken hebt, maar kijkt alleen naar het ritme in je stem. Helaas is deze rapmeter enorm arbitrair en kun je nergens zien of je goed zit of niet, en hoe je jezelf eventueel zou moeten verbeteren. Sommige liedjes moet je haast volledig met de rapmeter doen, wat eigenlijk niets met de Singstar-ervaring te maken heeft. Denk bijvoorbeeld aan 'Pump It' van de Black Eyed Peas, waarvan het refrein overigens wel prima te doen is. Singstar R&B heeft overigens wel een aantal liedjes die wat beter te zingen zijn, maar dit zijn juist de liedjes waarbij het predikaat 'R&B' wel erg discutabel is, zoals 'I'm Outta Love' van Anastacia, 'Ugly' van de Sugababes en 'Back to Black' van Amy Winehouse. Ook is er wat oudere R&B te vinden, toen het nog voluit Rythm & Blues heette. Liedjes van de oude stempel, die voor het grote publiek een stuk herkenbaarder zullen zijn dan de vele eendagsvliegen waarmee de rest van de cd gevuld is, zijn onder andere 'Baby Love' van Diana Ross, 'Teardrops' van Womack & Womack, 'Your Love is my Love' van Whitney Houston en Marvin Gaye & Tammii Tarrelle met 'Ain't No Mountain High Enough'. Bij eerdere Singstar-edities kon Sony het nooit laten om er wat populaire muziek tussen te gooien die eigenlijk niet binnen het thema van de cd paste, alleen maar om de grote massa aan te kunnen spreken. Bij Singstar R&B hoeft dat niet, want deze Singstar-editie is volledig ingespeeld op de grote massa. Het bevat met name momenteel populaire nummers in wat momenteel het populairste genre is binnen de mensen die nog wél singeltjes kopen. Of de liedjes zingbaar waren leek verder niet relevant, waardoor Singstar R&B een van de minst geslaagde Singstar-edities tot op heden is geworden. Het is thematisch wel redelijk consistent, misschien juist omdat men de massa niet meer hoeft te bedienen, en god zij dank is men de R&B van weleer niet vergeten. Maar die paar zingbare nummers kunnen het verdere product niet redden.