Hoe ziet de wereld eruit nadat deze is vergaan? Hoewel we nog 2 weken zijn verwijderd van het antwoord neemt Wormwood Studios alvast een voorschot op einde van onze beschaving. In Primordia schetst de ontwikkelaar een door enkel robots bevolkte pixelwereld vol diarreebruine duinen en distopische steden. Wormwood voegt een paar flinke scheuten Beneath a Steel Sky, Machinarium en The Matrix toe met als resultaat een vertrouwde point-and-click adventure.

Crispin van Druten

Hoofdpersoon is Horatio Nullbuilt versie 5. Horatio is de held-tegen-wil-en-dank, de notoire nihilist die op pad moet om een gestolen onderdeel van zijn gestrande ruimteschip te herwinnen. Onbedoeld raakt hij verstrikt in een web van mechanopolitieke intriges en speelt hij een belangrijke rol in de toekomst van zijn zo toekomstloze wereld. Aan zijn zijde zweeft te allen tijde Crispin. Crispin fungeert als verkapt hintsysteem en moet wat licht in de duistere wereld brengen met een reeks pogingen tot humor.

Het blijft bij pogingen. Crispin is verreweg het meest storende onderdeel van heel Primordia. De tot sidekick gepromoveerde gloeilamp steekt Fons van Druten naar de kroon met een oneindige stroom aan slecht getimede en nog slechter geschreven grappen. Vooral vervelend is de belabberde en zeurderige voice acting van Abe Goldfarb. Goldfarb werkte aan meerdere Wadjet Eye-games en klonk in Resonance ook als een “notoire jankebalk”.  De op grind geschuurde stem van Horatio (Logan Cunningham, bekend van Bastion en ook Resonance) biedt relatief soelaas, al is het duidelijk niet Cunningshams meest inspirerende optreden.

Adventurous Manbuilt

Gelukkig geeft Primordia de optie om stemmen uit te schakelen. Wat overblijft is sfeervolle achtergrondmuziek en een verrassend interessant universum. Wormwood heeft duidelijk zijn best gedaan op het opbouwen van een rijke historie. Waar je blanco aan Primordia begint, is de belangrijkste prikkel om verder te spelen de belofte dat je meer en meer te weten komt over hoe de huidige situatie tot stand is gekomen. Hoofdpersoon Horatio is bijvoorbeeld aanhanger van het geloof in de mens als perfecte machine (hij heeft altijd een bijbel op zak), robots hebben allen een achternaam die eindigt op “–built” waarbij het voorvoegsel verwijst naar hun maker en je zal versteld staan van het ethisch besef dat de mechanische personages tentoon stellen.

Centraal thema in Primordia is het individu tegenover de massa. Horatio gelooft in onafhankelijkleid (zijn schip heet nota bene UNIIC) terwijl zijn uiteindelijke vijand er meer communistische ideeën op nahoudt. Het bijbehorende verhaal wordt intrigerender en duisterder naarmate de game vordert en sluit wonderwel aan bij de grauwe omgeving. Soms draaft Primordia helaas iets te ver door met te lange monologen waarin detail na detail op je wordt afgevuurd, een verschil met bijvoorbeeld Machinarium (de beste adventure van de 21ste eeuw) of The Neverhood. Die games schetsten even rijke universa maar doen dit via de kracht van omissie.

Primordia is ontwikkeld door nieuwkomer Wormwood Studios, dat onderdeel is van Wadjet Eye Games. Wadjet Eye is één grote familie van retro-fanaten met een reeks pixelige point-and-click adventures op hun naam. Primordia oogt even grof als Gemini Rue en Resonance (niet gek, met dezelfde artist – Mark Pflug – aan het roer), maar tegelijkertijd een stuk sfeervoller. Elke achtergrond vertoont overtuigend verval en de troosteloze duinen waar de game begint vormen een mooi contrast met de uit elkaar vallende stad Metropol. Ook hier komt bovengenoemd thema terug: de eenzaamheid van de eindeloze duinen versus de metropool, toonbeeld van verbinding en massa.

Pixel hunting

Puzzels in Primordia variëren van ouderwets pixeljagen tot met pen en papier in de aanslag gesprekken gevolgen in de hoop een clue op te pikken. Personages en objecten geven vaak (fragmenten van) codes weg, die je met elkaar dient te combineren om later de zoveelste hermetisch gesloten deur open te krijgen. Primordia is wat betreft de aard van de puzzels weinig inventief, zoals Resonance dat wel was. Samenwerking met je reisgenoten wordt minimaal benut; eerst met Crispin, later met nog een derde personage. Drie of vier maal stuur je je antihilarische metgezel vooruit een object op te pikken of uit de weg te ruimen, maar daar blijft het bij.

De integratie van puzzels in het geheel is beter gedaan.  Primordia laat je enkele malen falen zonder weg terug en sommige gedeeltes kun je compleet overslaan. Zo mis je belangrijke stukken informatie van het verhaal, ontbreken opties in latere puzzels, loop je achievements mis of vallen één of meerdere van de zeven (!) verschillende eindes weg. Waar traditionele point-and-click-adventures vaak strikt lineaire aangelegenheden waren nodigt Primordia op deze manier uit tot herspelen om het uiterste uit het rijke universum te halen.

Dat is niet voldoende om Primordia te verheffen tot messias van een verloren genre, tot nieuwe science fiction-klassieker à la Beneath a Steel Sky. Daarvoor kleven er te veel irritaties en te weinig innovatieve ideeën aan de game. Blijft over een point-and-click adventure die fans de nodige uurtjes zoet houdt en in die uurtjes nooit verveelt.

Primordia is beschikbaar voor pc en kost $9,99 voor DRM-vrije download. Voor de DVD-editie betaal je $19,99.