Als gamerecensent ervaar je zowel al het moois alsook al het slechts van de game-industrie. Inspiratieloze meuk lijkt soms eerder regel dan uitzondering en als je weer meer dan tien uur in een wanproduct steekt, vraag je jezelf wel eens af waar je het voor doet. Voetbalsimulators speel ik echter met plezier het ganse jaar door en ik was dan ook verheugd dat ik m'n tanden in Premier Manager 09 mocht zetten. Spijtig genoeg is de bal in Premier Manager 09 allesbehalve rond.

Premier Manager 09 laat je in de huid kruipen van een voetbaltrainer. Aangezien deze beste mannen misschien wel de leukste baan ter wereld hebben, hun salaris liegt er in ieder geval niet om, zijn er genoeg redenen te bedenken om eens een poging te wagen in het trainerschap. Zodoende besloot ondergetekende aan de slag te gaan als coach van Limburgs trots, Roda JC. De mijnwerkersmentaliteit zou eindelijk door heel het land gevoeld worden. Maar wat schetste mijn verbazing; de Nederlandse Eredivisie schittert door afwezigheid.

Om je trainerscarrière op poten te zetten, kun je slechts kiezen uit een handjevol competities van Europa's beste voetballanden. Het is dan ook niet ondenkbaar dat de doorsnee voetbalfanaat behoorlijk droevig wordt bij het zien van het aanbod van teams en spelers. Urenlang op zoek gaan naar jonge talentjes uit verre landen is dan ook volledig uit den boze in Premier Manager. Ook potentiële toppers uit de beschikbare competities zijn meer dan eens onvindbaar. Dit komt vooral doordat een hoop licenties ontbreken. Zo hier en daar kloppen zelfs de namen van de gelicenseerde spelers niet. Allicht valt dit te wijten aan de beperkte schijfruimte. Het spel wordt immers op de inmiddels uitstervende CD-Rom geleverd. Dit verschaft ontwikkelaar Mitre echter geen geldige reden om spelers te voorzien van foutieve nationaliteiten en reeds doorgevoerde transfers simpelweg niet in het spel te verwerken.

In voetbalmanagers speelt de balans tussen de vele spelereigenschappen een enorme rol. Spijtig genoeg is hier niet al te veel aandacht aan geschonken. Zo verkrijgen spelers van de verliezende partij regelmatig het hoogst mogelijke beoordelingscijfer, hoewel ze in wezen hun stempel totaal niet op de wedstrijd weten te drukken. Ook trainingsschema's en tactische aanpassingen, die overigens in een zeer beperkte vorm aanwezig zijn, lijken nauwelijks iets te uit maken. Zelfs met drastische wijzigingen in de opstelling en het aankopen van topspelers lijkt het spel van je team exact hetzelfde te blijven. Dat geluk een grotere factor lijkt te spelen dan vaardigheden, draagt ook niet echt bij aan een evenwichtige balans. Het ene moment win je met dubbele cijfers van een team dat op papier veel sterker is, terwijl je even later kansloos onderuit gaat tegen een derdeklasser.

Op het omhulsel van Premier Manager 09 wordt gepredikt dat het spel een lage instapdrempel kent. Zo is het aantal spelopties in vergelijking met andere managerspellen sterk gereduceerd. Het spel is hierdoor weliswaar snel op te pakken, maar kent spijtig genoeg geen enkele diepgang. Het valt zelfs simplistisch te noemen, want de spelopties zijn zelfs te armoedig om op welke wijze dan ook de mogelijkheid te bieden een persoonlijke tintje aan het geheel toe te voegen. En laat juist dit een van de kernaspecten zijn die een onderhoudend simulatiespel kenmerken. Alleen tijdens de luchtige vraaggesprekken met opdringerige journalisten heb je lichtelijk het idee een keuzemogelijkheid te hebben. Dat de gegeven antwoorden geen enkele invloed hebben op het spelverloop, toont echter perfect aan dat er fundamenteel een hoop schort aan Premier Manager 09. Door de onlogische structuur van het menu, de oerdomme assistent-trainers en de vage weergave van spelereigenschappen wordt het geheel er zelfs allesbehalve gebruiksvriendelijk op.

Louter de systeemeisen weten de beoogde laagdrempeligheid te bewerkstelligen. Zelfs op een decennia oud systeempje draait Premier Manager 09 als een zonnetje. Laadtijden zijn daarnaast zo goed als afwezig. Hier staat tegenover dat het niet mogelijk is om het spel op maximale schermgrootte te spelen. Handig om tussendoor nevenactiviteiten te verrichten zullen we maar zeggen. Veel erger is het gegeven dat je de resolutie niet aan kunt passen. Doordat de standaard resolutie erbarmelijk weinig pixels bevat, wordt het spel zo goed als onspeelbaar. Of je van dit mankement wakker moet liggen, is echter nog maar de vraag. Zelfs al zou je het spel in hoge definitie kunnen spelen, dan nog zou er geen graantje plezier uit dit tergende simulatiespel te halen vallen.