Naast de consoleversie, die we eerder al bespraken, besloot Namco om de platformgame Pac-Man World 3 ook op de Nintendo DS uit te brengen. In plaats van een game te maken die specifiek is ontworpen voor de kracht en de unieke eigenschappen van de DS, besloot Namco om de consolegame (zo goed als dat gaat) over te zetten naar Nintendo’s meest recente handheld. Hoe dit heeft uitgepakt ondervonden we aan den lijve. Op het eerste gezicht lijkt Pac-Man World 3 de overzetting aardig te hebben doorstaan. De voornaamste mogelijkheden van de consoleversie zijn ook in de DS-versie van deze platformgame aanwezig. Je kunt tegenstanders meppen, springen, op de grond stampen en kracht opbouwen om jezelf vervolgens te lanceren. Het spel zit daarnaast vol met opraapbare voorwerpen, van de bekende gele bolletjes tot diverse fruitsoorten, zodat het zeker loont om de omgeving aan een nadere inspectie te onderwerpen. Na enige minuten spelen kom je er helaas achter dat de makers heel wat concessies hebben moeten doen om het spel op de DS aan de praat te krijgen. De omgevingen zijn weliswaar groot in omvang, maar een stuk kaler en sfeerlozer dan in de consoletegenhanger. De besturing met het touchpad maakt het navigeren lastig, al is het vooral de onhandige camera die er veelvuldig voor zorgt dat je het ravijn in kukelt.  De levels in Pac-Man World 3 voor de DS zijn rechtstreeks overgenomen uit de consoleversie, al zijn er, waarschijnlijk vanwege geheugengebrek, hele stukken uit de levels geknipt. Vooral het einde van de levels komt erg abrupt. Waar je bij de consoleversie vaak een eindbaas mag verslaan of aan het eind nog een wat meer klassieke variant op Pac-Man te spelen krijgt, eindigt een missie in de DS-versie plotseling wanneer je de zoveelste tegenstander verslagen hebt, de zoveelste schakelaar hebt overgehaald of de zoveelste gang inloopt.

Links: een variant op het klassieke Pac-Man is nog wel aanwezig, maar zit niet meer in de game zelf verweven.

Wat ook vreemd is, is dat alle tekst en uitleg die de nieuwe spelelementen voor je moet introduceren, in de DS-versie niet van de partij is. Omdat ik de consoleversie al gespeeld had kon ik er redelijk mee uit de voeten, maar mensen die als eerste met de DS-versie aan de slag gaan zullen soms flink moeten ploeteren om erachter te komen wat nu de bedoeling is. Het is ook vervelend dat je niet meer ziet wat het effect is van een knop die je overhaalt. De filmpjes die dit in de consoleversie lieten zien, zijn uit de DS-versie gesloopt. Namco heeft nog wel de moeite genomen om enkele touchscreen features in het spel te verwerken, maar het nut hiervan is minimaal. Bij het gebruiken van een sleutel (diamant) dien je deze in het onderste scherm in een gat te slepen, bij bepaalde knoppen dien je cirkelvormige bewegingen op het touchscreen te maken en om een sprintaanval te doen, dien je een knop ingedrukt te houden en een streep naar voren te trekken. De handelingen zijn minimaal, komen sporadisch voor en voegen eigenlijk niets toe aan het spel. Natuurlijk is het niet eerlijk om een DS-versie te vergelijken met een consolerelease, maar wat Namco hier aflevert is broddelwerk. Er zijn zoveel concessies gedaan voor de DS-versie dat er van het eigenlijke spel zo goed als niets meer over is. En dan te bedenken dat de consoleversie zelf al geen ijzersterk product was. Beter had Namco voor de DS een geheel nieuwe game ontworpen, bijvoorbeeld een heerlijke klassieke 2D-platformgame. Want deze inderhaast geportte 3D platformgame brengt alleen maar ellende met zich mee.