Ken je dat gedeelte in RPG’s als Pokémon of Final Fantasy, waarin er een strijdmuziekje begint te loeien, de camera ronddraait en er een stel gemuteerde ratten voor je neus verschijnen om dood te maken? Uiteraard, de battle-scene! Even is het leuk; om je nieuwe personages te testen en om nieuwe magische krachten te zien exploderen. Maar na de vijfhonderdste keer ga je je irriteren.

Je begint mee te zaniken met het het typische 'tetetete-tetete'-muziekje, je ramt de perfecte aanvalsvolgorde gefrustreerd op de knoppen en kijkt niet eens meer naar het beloningsscherm. Skippen die onzin, om zo snel mogelijk naar de volgende stad te rennen voor het volgende stuk verhaal. En hier komt ‘ie, zoals Professor Farnsworth uit Futurama zou zeggen: ''Good news everyone! Van dat saaiste onderdeel hebben ze een hele game gemaakt!''

Shut up and take my money

Als je het spel voor het eerst opstart, lijkt het nog best interessant. Pen and Paper speelt zich af op een typische zolderkamer bij iemand thuis. Je maakt drie personages aan, die bij de Dungeon Master (DM) aan tafel gaan zitten. Je kiest voor alle drie één van de archetypische rollen (Cleric, Druid, Mage, Paladin, Rogue, Warrior) en de DM neemt je vervolgens mee in zijn fantasie. De wereld om je heen verandert in de locaties waar de DM over vertelt; een grasveldje, middeleeuws dorp, kasteel, grot, donker bos, donkerder bos, ijsvlakte, zandvlakte, ga zo maar door.

Iedere locatie heeft een pixelart-referentie naar een bekende franchise, zoals Doctor Who, Stargate, Wizards of the Coast, Spongebob Squarepants, et cetera. Je krijg vervolgens een serie quests te verwerken, waarvan sommige diezelfde geeky-spirit hebben. In één van de quests bescherm je bijvoorbeeld een Mogwai. Onverhoopt valt die in het water en dan moet je vechten tegen een Gremlin. Zulke grappige quests kunnen we wel waarderen, maar helaas zijn de meeste opdrachten van het type ''dood 10 schapen en breng me hun vacht''.

Gaap

En het is niet zo dat je tussendoor in de wereld rond kunt lopen of met mensen kunt kletsen of iets dergelijks. Nee, de hele game is een grote battlescene-simulator. Je verandert enkel van achtergrondje als je door de wereld trekt. Om spullen te kopen klik je een winkelmenu aan, voor upgrades klikt je een smederijmenu aan, maar je blijft op je plek zitten. De enige opties die je verder hebt zijn rusten, knokken en nog eens knokken, afgewerkt met een klein beetje verhaal.

Knights of Pen and Paper was oorspronkelijk een mobiele game, vandaar dat het allemaal vrij simpel van opzet is. Opmerkelijk genoeg betaal je vier keer zoveel voor de PC-versie en daarvoor krijg je eigenlijk niets nuttigs. Alleen een paar extra in-game items, geen verbeteringen in het spel zelf. Zelfs de graphics zijn niet aangepast. Bij het grafische toeters en bellen-menu staat slechts een optie om uit te kiezen: PixelArt. Grappig bedoeld van de makers, maar wij verwachten bij een PC-release toch echt serieus een HD upgrade van die dikke pixels. Andere indie-ontwikkelaars die hun games op Steam zetten voldoen daar tenslotte ook aan.

Duck Hunt

Het enige verschil tussen Knights of Pen and Paper en, bijvoorbeeld een Final Fantasy-gevecht op de SNES, is dat je zelf het aantal vijanden kunt bepalen. Zo willen ze dat je zelf een beetje de Dungeon Master speelt. Niet dat je er veel aan hebt. Want zelfs als je achter elkaar het maximum aantal vijanden neerplant (7), dan kom je overal te makkelijk en onbeschadigd doorheen. Uiteindelijk vragen we ons af wat de makers nu eigenlijk dachten te bereiken met dit spel.

Met pen- en papier RPG's heeft het in ieder geval weinig te maken, daarvoor mist het interactie met de spelwereld. Knights of Pen and Paper is het equivalent van shooters eren door een remake uit te brengen van Duck Hunt. Het antwoord vinden we uiteindelijk in de in-game winkel. Hier kunnen klikverslaafde spelers echt geld inruilen voor in-game gold. Tja, dat werkt misschien voor de wat simpelere telefoongebruikers, maar niet voor het PC publiek.