King of Clubs heeft niet al te veel pretenties. Het spel is een over-the-top midgetgolfgame met veel bonussen, rare personages en kleurrijk aangeklede holes en lijkt vooral potentie te hebben als partygame. De makers hebben bijna honderd verschillende holes uit hun hoge hoed getoverd, verdeeld over zes thema's. Zowel in single- als multiplayer staan er flink wat spelmodes tot je beschikking, van een enkel toernooi tot een carrière in singleplayer, terwijl je in multiplayer allerlei bonussen kunt verzamelen die de andere spelers het leven zuur maken. Tot dusver geen vuiltje aan de lucht. King of Clubs heeft de ingrediënten om een prima midgetgolfgame te zijn; geen spel dat de wereld op zijn grondvesten zal doen schudden, maar een leuke game voor tussendoor. Helaas hebben de makers het in de afwerking volledig laten liggen. Neem nu de knotsgekheid, daarvan komt nauwelijks wat terecht. De kleurrijke personages die zijn ontworpen, staan er als zoutzakken bij en bewegen nauwelijks. Geen gekke animaties, geen gevatte online-liners, geen persoonlijkheid. Ook de thema's waarmee de holes zijn aangekleed dienen nergens toe. Waar 3D Ultra Minigolf een eeuwigheid geleden al een dino je balletje op liet eten, paraderen in King of Clubs louter kartonnen dino's over de achtergrond. Ook het vuur dat uit de lavaputten spuwt is van karton. Men heeft duidelijk een stijl neer willen zetten van een soort pretpark waarin alles niet is wat het lijkt, maar is daar niet in geslaagd. De holes zijn hoekig, sfeerloos en levensloos; het tegenovergestelde van wat het spel pretendeert te bieden. Het lijkt er eerder op dat men voor deze stijl gekozen heeft, omdat het de gemakkelijkste uitweg was. En je moet ergens de tijd vandaan halen om 96 holes in elkaar te draaien. Nee, we hadden meer vreugde gehad met een zesde van die holes, maar dan wel 18 holes die stuk voor stuk briljant uitgewerkt waren. Misschien hadden we dan geklaagd dat het aanbod karig was, maar we hadden in ieder geval plezier gehad zo lang het duurde. De holes in King of Clubs zijn namelijk zeer slecht ontworpen. Wanneer je in een verkeerde positie op de hole ligt, is het soms onmogelijk om zonder al te veel heen en weer getik richting het eindpunt te komen. Sommige afgronden waar je de bal overheen moet meppen zijn onmogelijk te overbruggen omdat je óf in de afgrond kukelt, óf aan de andere kant te hard doorrolt en in een ander ravijn valt. Door de overdaad aan holes heeft men duidelijk niet de tijd gehad om alle holes grondig te testen, want sommige zijn écht niet leuk om te spelen. En dat terwijl het principe van de carrièremode best leuk is opgezet. Je dient steeds setjes van negen holes te doorlopen en probeert daarbij zoveel mogelijk holes binnen de par te voltooien. Op de holes liggen grote roterende zakken met geld waarmee je voor aanvang van de volgende set holes nieuwe clubs, balletjes en muligans kunt kopen. Die muligans zijn een soort tokens die je in kunt zetten om je slag over te doen, zonder dat je dat daadwerkelijk een slag kost. Nieuwe clubs zorgen ervoor dat je met een hoger bochtje of met een curve slaat, de nieuwe balletjes gaan onder andere sneller dan je normale balletje, stuiteren meer of zijn aanzienlijk lichter. Strategische mogelijkheden alom, zou je denken. Helaas mist er een balans tussen de hoeveelheid geld die je verdient en hetgeen je aan kunt schaffen. Met maar een paar balletjes op zak is er nauwelijks ruimte om te experimenteren met verschillende combinaties van clubs en balletjes. Voordat je een beetje door hebt hoe de nieuwe balletjes werken, zijn ze alweer op en ben je op je standaard bal aangewezen waarmee je in de meeste gevallen vrijwel onmogelijk een hole-in-one kunt slaan, in principe toch een vereiste van elke golfbaan. De andere singleplayer spelmodes die men bedacht heeft, slaan vaak als een tang op een varken. Zo is er de Gopher Hunt, waarin je knaagdieren omver mag rammen met je golfbal. Klinkt grappig? Was het maar zo. De hole is bij de Gopher Hunt weliswaar bezaaid met grote hopen zand waar af en toe een dier uit naar voren komt, maar je hoeft dat eigenlijke beest helemaal niet te raken. Wanneer je balletje de molshoop toucheert, verdwijnt deze met een mooie fade to onzichtbaar. De hele grap van knaagdieren raken met je golfbal verdwijnt als sneeuw voor de zon. Nu is het net zo leuk als geldzakken oprapen, of nee, dat is leuker, want daarvan kun je tenminste nieuwe balletjes kopen. De carrièremode wordt nog eens extra vervelend wanneer je één van de meest ridicule beslissingen op het gebied van interfaceontwerp sinds de conceptie van Jezus tegen het lijf loopt. King of Clubs is namelijk zo vriendelijk om je spel tussendoor niet automatisch op te slaan. Zelfs wanneer je een onderdeel van de carrièremode volbracht hebt en terug gaat naar het hoofdmenu, wordt er niets voor je opgeslagen. Op zich nog geen grote ramp wanneer er in het hoofdmenu ergens de optie 'save game' staat, maar die staat er niet. De enige plek waar je kan saven is tussen twee holes tijdens een carrière. Dus wanneer je het spel ná een carrière op wil slaan, moet je weer een nieuwe uitdaging aan gaan, de eerste hol uitspelen om daarna pas te kunnen saven. En ik zal echt niet de eerste zijn die perongeluk zijn Playstation 2 zelfvoldaan uit gooit na weer een onderdeel uit de carrièremode te hebben uitgespeeld. Gelukkig is er nog de multiplayermode die King of Clubs kan redden, maar helaas. Ook hier geldt weer: de opzet is in principe leuk. Beide spelers krijgen aan het begin van het spel wat geld te besteden om clubs, balletjes en muligans mee te kopen, waarbij natuurlijk interessante strategische keuzes voor handen liggen. Ga ik voor veel herkansingen, of rust ik me uit met het beste golfarsenaal wat je maar kan bedenken, zodat ik voor elke situatie een antwoord heb? Helaas heb je in multiplayer zoveel geld te besteden dat je net zo makkelijk voor én het een, én het ander kunt kiezen. Weg strategische keuze. Ook de bonussen in multiplayer voegen niet echt wat toe, al was het maar omdat hun uitwerking vaag en onduidelijk is. Zonder het handboekje, maar liefst vier pagina's dik, krab je je veelvuldig achter de oren wanneer je weer eens een bonus geactiveerd hebt. Zo is er een bonus die iedere speler, jezelf incluis, verplicht om de volgende slag te putten. Lukt je dat niet, dan krijg je een strafpunt. Voordat je die werking door hebt, ben je wel even verder. Het idee dat je andere spelers kunt verplichten om met bepaalde clubs en balletjes te moeten slaan kan grappig zijn, maar je moet wel de iconen uit je hoofd weten om te weten tot welk soort club en balletje je veroordeeld bent. Allerlei van dit soort slordigheidjes brengen het spelplezier van King of Clubs drastisch omlaag.