Aan de franchise Jake Long: American Dragon liggen ninja’s en draken ten grondslag. Deze tekenfilmserie van Disney is nu omgezet naar gamevorm. De GBA-versie die wij behandelen is een regelrechte beat ‘em up zoals we die vroeger vaak tegenkwamen op de NES, SNES, Mega Drive en Turbografx-16. Er bestaat dus een kans dat we met deze game op een nostalgische trip naar het goede oude verleden gaan. Daar zal echter meer voor nodig zijn dan slechts het hanteren van een klassiek gameplay-concept.

Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik niet bekend ben met deze tekenfilmreeks. Ik volg tekenfilmzenders niet meer zo nauwgezet, dus zou ook niet kunnen zeggen of deze serie ook op de Nederlandse buis te bewonderen valt. Evenmin kan ik iets zeggen over de kwaliteit er van. In ieder geval vond Disney het waard om de games gebaseerd op de franchise hier in Europa uit te brengen onder het Buena Vista-label.

Jake Long is een Amerikaanse tiener die getraind wordt in martial arts door een oude oosterse leermeester. Hij heeft niet alleen leren vechten, maar kan zichzelf ook in een heuse draak transformeren. In de tekenfilmserie strijdt hij samen met zijn beste vrienden tegen slechteriken zoals de Dark Dragon, en in deze game is dat niet anders. Het spel is opgedeeld in lineaire ‘stages’ welke je veld voor veld doorloopt. In ieder veld loop je tegen groepen vijanden op die je in elkaar moet meppen voordat je kunt vorderen. Tot zover geen bijzonderheden, aangezien dit een bekend aspect van het genre is.

Jake kan vanzelfsprekend vuistslagen en schoppen uitdelen. Helaas zijn de combo’s hiervoor bijzonder eentonig en voorspelbaar. Nou is dit redelijk inherent aan het genre, de grootste klassiekers in het beat ‘em up-genre vertrouwen evenmin op complexe combo’s en aanvallen. Toch mag een game best wel eens met z’n tijd mee gaan, want tegenwoordig zijn we qua actiegames wel wat meer gewend. Nou is het zo dat Jake ook nog kan skateboarden en vijanden kan aanvallen door over ze heen te ‘grinden’, maar dat is geen hele grootse toevoeging. Vooral omdat je bij het skaten enkel tegen vijanden aan hoeft te springen en het dus in feite een niets toevoegend alternatief is voor de welbekende sprongtrap.

Ook moeten we niet vergeten dat de klassieke games in het genre vooral bleven boeien door alle zaken om het vechten heen. Vrijwel iedere game in het genre heeft speelvelden die niet alleen horizontaal, maar ook verticaal zijn vormgegeven. Daardoor loop je niet enkel naar links en rechts, maar moet je ook naar boven en beneden of zelfs diagonaal lopen. Dit verdiept de gameplay, omdat je daardoor rekening moet houden met looplijnen en op die manier aanvallen afwent en zelf in zet. Jake Long heeft echter volledig vlakke velden waarbij je enkel van links naar rechts kunt lopen. Er zijn wel ‘stages’ die naar boven of beneden scrollen, maar dat is een ander principe. Binnen één veld kun je alleen naar links en rechts lopen en dat versimpelt de gameplay onnodig. De simpele aanvallen en combo’s van de game worden hierdoor niet verdiept, waardoor het een eentonige aangelegenheid blijft.

Andere aspecten die het genre zo interessant maken, zijn bijvoorbeeld wapens en interactieve omgevingen. Ook hierin voorziet Jake Long niet tot nauwelijks. Je blijft maar dezelfde combo uitvoeren op alle vijanden die je pad kruizen. Er zijn geen werpbare messen, knotsen waarmee je hersenpannen in kunt slaan, tonnen of kratten waar je vijanden tegenaan kunt slaan of werpen. De game is simpelweg een erg oppervlakkige beat ‘em up. Toegegeven, het is grappig dat je om de zoveel tijd hulp van Jake’s vrienden of leermeester in kunt roepen. Die hulp is echter niet meer dan een veredeld voorwerp of superaanval die je in veel andere games ook hebt. Datzelfde geldt voor het transformeren naar de vorm van een draak. Uiteindelijk is de draak niet meer dan een veredelde onoverwinnelijkheids-modus.

Eigenlijk is Jake Long gewoon een game gericht op een jonger publiek. Die kunnen hier nog best plezier aan beleven, zeker als ze bekend zijn met de tekenfilmserie. Alle relevante karakters lijken in de game voor te komen en de dialogen en tussenanimaties zijn best fraai uitgevoerd, met de nodige humor. Het geheel lijkt behoorlijk trouw te zijn aan de franchise en dat is zeker een pluspunt. Feit blijft dat ook het jongere publiek wel eens wat meer afwisseling wil dan repetitief op diezelfde aanvalsknop rammen.