Er zijn al een hoop leuke games op de PSP verschenen waar ik heel wat tijd in gestoken heb. Killzone: Liberation, Metal Gear Ac!d en WipEout Pure zijn er daar een paar van die bovendien nog regelmatig in mijn zwarte, blinkende handheld verdwijnen. Toch heeft de PSP de laatste weken vooral dienst gedaan als een medium dat ik gebruikte om me op te laten slorpen in een volledig onbekende wereld waarin een meisje met een grote drilboor de hoofdrol vertolkte. Klinkt nogal ongewoon, maar dat gaat eigenlijk op voor de gehele inhoud van Gurumin: A Monstrous Adventure.

Ik zei het al eerder: de hoofdrolspeelster uit Gurumin is erg gehecht aan een drilboor, zo'n ding waarmee mijnwerkers tunnels kunnen graven. Het meisje waarover ik het heb heet Parin, heeft rood haar en houdt ervan om avonturen te beleven. Die eigenschap heeft ze geërfd van haar ouders, ook zij zijn beroepsmatig constant in de weer met allerlei mysterieuze klusjes. Wanneer de ouders van Parin het echter te druk hebben, moet ze gaan logeren bij haar opa, een vreemde man die bovendien burgemeester is van het dorp. Het enige vervelende aan de hele zaak is dat Parin geen vrienden heeft in het dorp waar haar opa woont, er zijn namelijk geen mensen van haar leeftijd te vinden waarmee ze lol kan trappen. Gelukkig ontmoet Parin al snel het vreemde meisje Pino die beweert dat ze een monster is en, samen met haar eigen vrienden, woont in Monster Village. Parin besluit onmiddellijk vriendschap te sluiten met het jonge monstertje en haar te volgen naar de plaats waar ze woont. Eens aangekomen in Monster Village blijken er al snel problemen te zijn. Een slechte groep monsters, The Phantoms, hebben namelijk Puku, de broer van Pino ontvoerd. Er zit niets anders op voor Parin om haar nieuwe vriendin een handje te helpen en Puku uit de klauwen van The Phantoms te redden.   Gelukkig moet Parin de klus niet helemaal alleen klaren, haar nieuwe monstervrienden geven haar namelijk de legendarische drilboor mee, een wapen waarmee reeds in het verleden het kwade al eens uit het land verdreven werd. Een vreemd verhaal, maar dat is nog niet alles. Nadat je Puku, de ontvoerde monsterjongen, hebt kunnen opsporen blijkt het dat heel Monster Village opeens vernield is. Vanaf dan is het de speler zijn taak om het stadje terug op te bouwen door over heel de wereld voorwerpen te gaan verzamelen die de monsters zijn kwijtgeraakt, gaande van kapstokken tot oude sofa's. Telkens als je zo'n object teruggeeft aan het juiste monster is hij of zij gelukkig en zal er, zeg maar door de goede vibes die dan vrijkomen, een nieuw stukje van de wereld voor Parin opengaan. Enkel door zoveel mogelijk verloren dingen terug te vinden kom je dus verder in het spel.   De objecten die je nodig hebt liggen echter niet zomaar op straat, ze worden streng bewaakt door de handlangers van The Phantoms. Dit zijn kwaadaardige monsters die Parin maar al te graag een kopje kleiner willen maken. Gelukkig heeft Parin haar drilboor steeds bij de hand zodat ze op tijd en stond enkele rake...uuhm...drilstoten kan uitdelen. De gevechten in Gurumin zijn vermakelijk en hebben meer in hun mars dan je op het eerste gezicht zou denken. Verwacht geen diepgravende statistische hoogstandjes, maar Parin kan gaandeweg allerlei nieuwe aanvalsbewegingen verzamelen en haar drilboor aanpassen zodat deze meer schade kan aanrichten in bepaalde situaties. Zo moet je soms tegen ijsvijanden vechten die, zoals het hoort, een aangeboren zwakte hebben tegen vuur. Om van dat gat in hun verdediging gebruik te maken laat je Parin haar drilboor zo aanpassen dat er vlammen uitschieten en klaar is Kees! Ook tijdens puzzels moet je zo nu en dan gebruik maken van de speciale krachten die Parin bezit. Zo moet je op een bepaald moment een verzameling kaarsen zo snel mogelijk aansteken, maar natuurlijk heb je daar de vuurspuwende drilbooruitbreiding voor nodig. Het is aan de speler om te ontdekken welke objecten gebruikt moeten worden in welke situatie. Zoals uit het voorbeeld blijkt stellen de raadsels in het spel niet zoveel voor, wat helemaal niet zo erg is gezien het algemene karakter van Gurumin. Wat wel een beetje te veel van het goede is, is dat je meestal de oplossing van een puzzel gewoon voor een appel en een ei kunt kopen met het geld dat je tijdens je avontuur verdient hebt. Hierdoor daalt de moeilijkheidsgraad drastisch en wordt het spel wat te makkelijk. Ook het niveau van de gevechten blijkt na een tijdje niet echt te stijgen, het volstaat vaak om steeds weer simpelweg wat knoppen in te drukken om zo je tegenstanders tegen de vlakte te krijgen. Je zou natuurlijk ook gebruik kunnen maken van al je verdiende krachten door knoppencombinaties te gebruiken, maar deze heb je pas echt nodig tijdens de confrontaties met de eindbazen.   Het vechten en het puzzelen mag dan geen echte uitdaging bieden, dat wil nog niet zeggen dat dit spel niet vermakelijk is. Integendeel, vooral voor de ietwat jongere gamers onder ons is Gurumin een geschikt spel. De gameplay is netjes verkapt in levels, het verzamelen van uitrusting voor Parin beperkt zich enkel tot hoofddeksels die stuk voor stuk hun eigen krachten bezitten en grafisch ziet het spel er lekker zeemzoet uit. Felle kleurtjes, lieve personages en erg simpele conversaties voorzien van (soms nogal matige) ingesproken stemmen laten doorschemeren dat de ontwikkelaar vooral mensen die willen kennismaken met het actie-RPG genre wil aantrekken. Ook het opwaarderen van Parin haar verschillende hoofddeksels gebeurt op een simpele manier. De vijanden die je tegenkomt zijn namelijk vaak uitgerust met stukken afval die ze gebruiken om zich te beschermen tegen je aanvallen. De enige manier om die stukken afval te pakken te krijgen is door je drilboor op te laden en ze eraf te drillen. Eens dat gelukt is kan Parin met de stukken afval naar de winkel gaan om haar hoofddeksels te laten versterken, bijvoorbeeld door haar gasmasker extra kracht te geven zodat het schadelijke rook nog beter zal filteren.   Het is echter niet zo dat bepaalde stukken afval bepaalde upgrades met zich meebrengen, je moet gewoon genoeg vijanden verslagen hebben om aan het nodige aantal rommel te komen. Dit is erg spijtig, het komt er namelijk op neer dat het niet uitmaakt welk stuk afval je nu precies opraapt, alles is goed genoeg. Alweer wat mogelijke diepgang die verloren gaat. Gelukkig heeft men ervoor gekozen om het spel te voorzien van wat extraatjes, bestaande uit minigames en geheime verzamelobjecten, die enkel de échte doorzetter zal kunnen vinden. Wat dacht je van exclusieve kostuums die Parin tijdens speciale gelegenheden kan aantrekken (bijvoorbeeld op kerstmis)? Het zijn details, maar er zullen ongetwijfeld mensen zijn die alles uit het spel willen halen.   Toch hebben we het nog niet gehad over het grootste minpunten van Gurumin: de camera en de laadtijden. De camera staat constant op een verkeerde positie en zit te dicht op het lichaam van Parin. Hierdoor moet je het camerastandpunt voortdurend manueel bijstellen, een hels karwij dat bovendien het tempo dusdanig uit het spel haalt. Vooral levels waarin je veel moet springen zijn vaak erg lastig om te spelen, gewoon door de ongunstige plaatsing van de camera. Ook duiken er wat te vaak laadschermen op tijdens het spel die, wederom, het tempo uit Gurumin halen. Afhankelijk van wat voor een omgeving het spel moet laden zit je soms tien tot vijftien seconden naar een zwart scherm te kijken, wachtende totdat het spel de nodige data van de UMD heeft weten af te plukken. Gurumin heeft geluk dat er nog niet zo heel veel concurrentie is in het actie-RPG genre op de PSP, anders viel deze game misschien wat harder door de mand. Vermakelijk, maar het zal je zeker niet bijblijven.