Guitar Hero: On Tour is leuk! Dat is misschien niet wat je verwachtte te lezen. De reeks is de afgelopen jaren juist zo succesvol geworden omdat je niet langer luchtgitaar hoeft te spelen, maar daadwerkelijk een (plastic) gitaar in je handen hebt. Dit vervalt in de DS-versie, maar toch is Guitar Hero: On Tour een leuke ervaring en minstens zo verslavend. Op een handheld nog wel!

Een 'handvat' met vier gekleurde knoppen erop klik je over de achterkant van je DS. Vervolgens kun je je linkerhand hier inschuiven en zo de verschillende noten indrukken. Je DS moet vervolgens als een boek vastgehouden worden, dus met de schermen naast elkaar. Op het touchscreen wordt een gitaar afgebeeld en terwijl je de verschillend gekleurde knoppen indrukt corresponderend met de noten die op je scherm naar beneden rollen, beweeg je met het bijgeleverde plectrum op de juiste momenten over de gitaar.

Bovenstaande klinkt een beetje onhandig en zo voelt het eigenlijk ook in het begin. Na een paar nummers begint je hand zich echter wel redelijk comfortabel achter je DS te nestelen en begint het plectrum ook als tweede natuur te voelen. En dat zou natuurlijk ook moeten: een plectrum is immers realistischer om te gebruiken dan het zwarte stuk plastic dat je beweegt op de gitaar van de consoleversies. Waar de DS in geen enkel opzicht een gitaar lijkt, voelt het plectrum wel heel natuurlijk en zo blijkt On Tour op zijn eigen manier een lekker speelbare muziekgame.

Enige kanttekening over de besturing moet wel gemaakt worden bij langdurig rocken: daar is de positie van je linkerhand op de knoppen toch te onnatuurlijk voor. Na een paar nummers moet er pauze gehouden worden, maar laten we wel wezen: het is niet voor niets een game voor een draagbare spelcomputer. Zo lang zit je hopelijk ook weer niet in de bus.

Verder is Guitar Hero: On Tour hetzelfde beestje als zijn grote broers. Je speelt door een carrièremodus en komt zo op diverse podia in de wereld. Bewonderenswaardig is dat de ontwikkelaar, Vicarious Visions, gekozen heeft voor geheel nieuwe locaties en nummers. Eigenlijk zou deze toewijding tijdens het ontwikkelen van een handheldgame voor zich moeten spreken, maar dat is vaak niet het geval. In On Tour dus wel.

Zo'n 25 nummers zitten er in de game gestampt, een hoop muziek voor zo'n kleine plastic cartridge. De rockers die van het stevigere werk houden zullen niet echt hun heil kunnen vinden bij On Tour. Om de bredere doelgroep van DS-eigenaren aan te spreken is gekozen voor een wat 'lichtere' tracklist met muziek van onder andere No Doubt, Incubus en Smash Mouth. Bands als Beatsteaks en Twisted Sister moeten voor het hardere werk zorgen, maar de echt harde metalnummers zijn nergens te bekennen. Tevens is het gebruik van een koptelefoon (of oordopjes) zo goed als verplicht. Het geluid dat uit de speakertjes van de DS komt is bij verre niet genoeg om de muziek op een fatsoenlijke wijze ten gehore te brengen. Met een koptelefoon op klinkt het allemaal een stuk indrukwekkender. Ach, je wilt je medepassagiers in de trein toch niet lastig gaan vallen met muziek.

Verder worden de unieke functies van de DS op leuke en originele manieren gebruikt. Het plectrum is daar natuurlijk een voorbeeld van, maar ook het blazen in de microfoon wanneer je gitaar in de multiplayermode in de fik wordt gezet door je tegenstander, of het uitschreeuwen van een kreet (of blazen als je in de bus zit) om je star power te activeren: het geeft de speler het gevoel een product in handen te hebben dat af is, waarbij de ontwikkelaar heeft nagedacht en moeite heeft gedaan. Daarbij blijft het concept van Guitar Hero compleet overeind in deze DS-versie. Hulde!