Begin vorig jaar moest het er toch van komen; de levenscyclus van de PlayStation 2 als hardcore gamemachine was praktisch beëindigd. De console ging na een kleine zeven jaar dienst echter niet zonder slag of stoot ten onder, want met het uitmuntende God of War II trakteerde de PS2 ons op een zwanenzang die op die console niet meer was te evenaren. En hoewel God of War-reeks zijn oorsprong kende op de PS2, betekent de langzame dood van Sony's console niet dat ook deze succesvolle franchise met het schip ten onder gaat. Natuurlijk kunnen we ooit een PS3-versie van God of War verwachten, maar het is eerst de beurt aan God of War: Chains of Olympus voor de PSP om onze dorst naar vrouwelijk schoon en mythologisch geweld te lessen.

God of War: Chains of Olympus is een voorloper van de oorspronkelijke God of War. Tien jaar voor de gebeurtenissen van de oorspronkelijke God of War volgen we wederom Kratos, de getergde dienaar van de goden, op zijn oneindige queeste naar vrijheid. Toegegeven, de beschrijving van het verhaal is een beetje vaag. De reden hiervoor is dat het verhaal zelf ook een beetje vaag is. Gedurende de hele game, behalve aan het einde, wordt eigenlijk nooit echt duidelijk gemaakt waarvoor je uiteindelijk vecht. Begrijp me echter niet verkeerd, het verhaal van Chains of Olympus wordt groots een meeslepend verteld. De epische muziek, goed geregisseerde tussenfilmpjes en de wederom prachtige commentaarstem van Linda Hunt (bedankt IMDb) dragen allemaal bij aan een gelikte filmische ervaring die zelfs op de PSP weet te imponeren. Focus en structuur in het verhaal zelf is wat er nog aan ontbreekt.

Zo, nu de scherpste kritiek geleverd is, kunnen we doorgaan op meer rooskleurige zaken. Om te beginnen is op technisch gebied schijnbaar het onmogelijke klaargespeeld door ontwikkelaar Ready at Dawn. Niet alleen ziet de game er bijna uit als een volwaardige PS2-game, ook is goed te merken dat er veel is gedaan om de geliktheid van van eerdere God of War-games te evenaren. Het zal misschien niet iedereen meteen opvallen, maar Chains of Olympus heeft praktisch geen laadschermen. Alles wordt al streamend ingeladen en zonder tussenpozen weergegeven op het scherm. Soms, heel soms, als je bijvoorbeeld snel terug wilt naar een voorafgaand gebied, dan wil het wel eens voorkomen dat je een paar seconden moet wachten tot alle data is ingeladen. Laten we daar maar niet over klagen, zeker als je in het achterhoofd houdt hoe lang de laadtijden voor andere PSP-games zijn.

Om maar even door te gaan op de het technische aspect van de game, het detail dat tentoon wordt gespreid is enorm. Effecten als vuur een rook en magische effecten als bliksem worden levensecht neergezet. Dit alles wordt gecompleteerd door levels die gelegen zijn in enorme omgevingen, die weer de achtergrond vormen van de vloeiend geanimeerde gevechten tussen Kratos en zijn mythisch vijanden. Het is sowieso onmogelijk om niet telkens van de ene in de andere verbazing te vallen, want de variatie in thema en schaal van de omgevingen is enorm te noemen. Het geheel is een plaatje dat zijn gelijke niet kent. Stiekem is wel te zien dat er een paar concessies zijn gedaan. Om rekenkracht te besparen zullen er bijvoorbeeld nooit meer dan een handjevol vijanden tegelijk op het scherm verschijnen. Verslagen vijanden verdwijnen en hun plek wordt ingenomen door nieuwe die uit de grond opduiken. Een perfecte oplossing om het spel zowel op grafisch gebied als moeilijkheid aantrekkelijk te houden.

Als je echt uitgedaagd wil worden, moet je eigenlijk meteen de normale moeilijkheidgraad overslaan en beginnen op het niveau Spartan (Hard). De game is op Hero (Normaal) namelijk net wat te makkelijk voor de doorgewinterde spelers. Niet aan te passen is de moeilijkheidgraad van de puzzels die verspreid door de game opgelost moeten worden. Dit is jammer, want ook de puzzels zijn net wat te makkelijk om echt een uitdaging te vormen. Toch hebben de puzzels wel iets dat voor hun spreekt: ze brengen net dat beetje extra afwisseling in de game.

Als je de moeilijkheidsgraad hoger hebt gezet, staat je een uitdagende game te wachten. De uitdaging wordt geenszins veroorzaakt door de omzetting van de PS2-besturing naar de PSP. Sterker nog, op de besturing van Chains of Olympus is praktisch niets aan te merken. Het grootste probleem dat je zou verwachten is het gebrek van een tweede analoge stick die werd gebruikt om Kratos te laten rollen. Ready at Dwan heeft dit gemis perfect opgelost door Kratos te laten rollen als je zowel de R- als L-schouderknoppen indrukt en de analoge stick naar de gewenste richting beweegt. Verder is de besturing wel gelijk gebleven als in voorgaande games. Door vierkant en driehoek te gebruiken, zijn respectievelijk lichte en zware aanvallen te maken met Kratos zijn vertrouwde Blades of Chaos. Andere wapens die later kunnen worden verkregen hebben een ander uitwerking op de vijand, maar de opzet van de besturing blijft gelijk. Met de cirkelknop kunnen vijanden worden vastgegrepen en met het kruisje kan worden gesprongen. Door de aanvallen te combineren, zijn krachtige combo's te maken die een vernietigende uitwerking hebben op de vijand. Combo's kunnen echter niet ongestraft worden gemaakt, want een groot deel van de vijanden dendert dwars door een groot deel van de aanvallen heen. Op zo'n moment komt de handige blokkeringsfunctie goed van pas. Door alleen L in te drukken is een aanval te blokkeren en later zelfs te pareren. Zeker wanneer je de Sun Shield in je bezit krijgt, wordt het mogelijk om krachtige tegenaanvallen te maken.

Het verkrijgen van nieuwe wapens en nieuwe krachten is overigens hetgeen dat de gameplay lekker gevarieerd houdt. Elk moment dat de combo's die je kunt maken een beetje eentonig driegen te worden, komen er weer nieuwe wapens in het spel. Als een wapen je niet aanstaat is trouwens het arsenaal aan aanvallen per wapen ook uit te breiden. Door rode Orbs, die onder andere door verslagen vijanden worden achtergelaten of in kisten kunnen worden gevonden, te offeren, zijn je wapens sterker te maken en is het aantal aanvallen uit te breiden. Het is goed om te zien dat veel van de nieuwe magische aanvallen nog nooit eerder in een God of War-game zijn voorgekomen. De nodige originaliteit is naast de vele standaard aanvallen dus wel aanwezig.

  Quick Time Events ofterwel QTE's spelen ook in Chains of Olympus een grote rol. QTE's houden in dat op bepaalde momenten de knop moet worden ingedrukt die wordt aangegeven op het scherm. Ook moet geregeld de analoge stick worden geroteerd in de richting die wordt aangegeven. De meest voorkomende QTE-situaties vinden plaats bij het verslaan van een grote eindbaas of een vijand die iets moeilijker is dan gemiddeld. Een eervolle vermelding gaat uit naar een kleine, maar ons allen bekende minigame waarin ook gebruik wordt gemaakt van dit omstreden spelelement, namelijk de seks-minigame. Je moet er wel van houden, die QTE's. Tijdens het verslaan van kleinere vijanden is het gebruik ervan niet verplicht en kun je deze knoppendruksessie rustig verkloten. Dit is niet het geval met de grote eindbazen. Deze vereisen dat je een vaak lange sequentie tot een goed einde brengt. Op zich niets mis mee, ware het niet dat het roteren van de analoge stick lang niet altijd even soepel is. Vooral de grootte en de positie van de analoge stick zijn hier de oorzaak van. Natuurlijk is dit niet de schuld van Ready at Dawn, maar men had wel wat rekening mogen houden met het verschil tussen de analoge stick van de PSP en PS2.Variatie in aanvallen, variatie in levels, maar ook variatie in vijanden is wat het spelen van Chains of Olympus aantrekkelijk maakt. Veel van de oude vijanden zijn weer terug, inclusief die irritante Medusa's. Toch zijn er veranderingen aangebracht in zowel het gedrag als het uiterlijk van de vijanden. Vooral tegenstanders in de lagere klassen zien er naargelang de omgeving verschillend uit. Er is duidelijk goed gelet om het uiterlijk van de vijanden te laten passen bij hun natuurlijke habitat. Zelfs al wijken de aanvallen en niet veel van elkaar af, toch krijg je de indruk dat je met een ander soort vijand aan het vechten bent. Ook het aanvalspatroon is in veel gevallen een klein aangepast. Vijanden als de Minotaurus of de Cycloop vallen nog steeds op ruwweg dezelfde manier aan, maar wel weer net dat kleine beetje anders om je te laten veranderen van de tactiek die je in de eerste twee games had. Er is een goede balans bereikt tussen het vertrouwde en het nieuwe.

Chains of Olympus is niet echt lang. Voor de meeste mensen zal de speeltijd variëren van zo'n zes tot acht uur en zo op het eerste gezicht is dit wat kort, maar uiteindelijk kom je toch tot een ander conclusie. Het mag eigenlijk een wonder zijn dat de game zo lang duurt, want het tempo is dermate hoog dat er bijzonder veel content nodig is om die zes tot acht uren te vullen. Bovendien kom je praktisch nooit op dezelfde plek terug, dus we kunnen het Ready at Dawn ook zeker niet kwalijk nemen kunstmatig de speelduur van de game te verlengen. Dit is wel anders bij de nieuwste hack-and-slash-titel van Capcom. En natuurlijk kun je na het uitspelen van de game nog altijd je tanden stukbijten op de vele extra uitdagingen die zijn vrijgespeeld in de sectie Treasures. Door het voltooien van deze uitdagingen zijn weer andere items vrij te spelen, zoals extra kostuums, artwork en zelfs making of-video's. Alles bij elkaar is Chains of Olympus dus een zeer complete game die garant staat voor de nodige uurtjes aan gameplay.

Uiteindelijk sta ik bij het geven van een cijfer voor deze game voor een dilemma. Zou Chains of Olympus beoordelen als volwaardige consoleversie van God of War, dan zou het cijfer zeker niet boven een acht uitkomen. Het verhaal, dat verder prachtig wordt verteld, mist enige focus. Ook de moeilijkheidgraad van de puzzels is wat te laag om echt voor een uitdaging te zorgen. De 'Quick Time Events blijven leuk, maar de beperking van de hardware zorgt zo nu en dan wel voor enige frustraties. Als pure PSP-game is Chains of Olymus echter ongeëvenaard in bijna elk aspect. De productiewaarde is een van de hoogste die we ooit hebben gezien en op technisch niveau kan ook geen enkele andere PSP-game in de buurt komen van Chains of Olympus. Variatie in omgevingen, vijanden en aanvallen zijn bovendien een paar van de speerpunten die deze game ver doen uitsteken boven enigszins vergelijkbare games op de PSP. Foutloos is Chains of Olympus echter niet.