Etrian Odyssey als reeks zit gevangen tussen twee kampen: enerzijds wordt het lukraak bestempeld als een ‘obscuur Japans’ product, anderzijds worden er oordelen geveld op basis van de door animé geïnspireerde personageontwerpen. De vooroordelen zijn zonde, want wie de traditionele dungeon crawler-reeks een kans geeft, ontdekt al gauw de intense uitdagingen en weergaloze voldoeningen die Etrian Odyssey te bieden heeft.

In tegenstelling tot veel JRPG’s vertelt Etrian Odyssey IV, net als zijn voorgangers, vrijwel geen verhaal. Het schetst aan het begin alleen kort de setting: jij bent als avonturier naar de stad Tharis getrokken om de geheimen van de eeuwenoude Yggdrasil te ontsluieren. Deze reusachtige boom prijkt aan de horizon en om hem te bereiken moet je meerdere gebieden doorkruisen in je luchtschip. Het pad naar het volgende terrein wordt echter steeds geblokkeerd door een felle tegenwind, die alleen gaat liggen als je de sleutel tot het mysterieuze monument aan de voet van de passage in handen weet te krijgen.

Deze sleutels vinden is het probleem niet. Het plaatselijke doolhof telt meerdere verdiepingen, waarin de sleutel zich bevindt op de laagste verdieping. Wel een probleem is het bereiken en meenemen ervan. Je wordt namelijk willekeurig besprongen door talloze monsters, die je bestrijdt deze via turn-based gevechten. Aan het einde van de rit word je opgewacht door een meedogenloze eindbaas, met daarachter de sleutel. Godzijdank sta je er niet in je eentje voor.

 

Samenstellen

Aan het begin van het avontuur stel je een vijfkoppig team samen uit de aanvankelijk zeven beschikbare klassen. De balans hierin vinden kan voor beginners enigszins overweldigend zijn. Welke klassen je ook kiest en waar je ze neerzet binnen je team, in de praktijk merk je snel genoeg of je teamindeling werkt en of die Nightseeker voor die ene baas misschien toch beter vervangen kan worden door een Sniper. Naast je actieve team is er nog een wisselbank voor 25 andere personages.

Ook begint iedereen met drie Skill Points, welke besteed kunnen worden om klassegebonden skills aan te leren of te upgraden. Sommige hiervan zijn actief, zoals nieuwe aanvallen tijdens gevechten, andere passief, zoals het vergroten van de kans op een critical hit. Weer andere vaardigheden zorgen ervoor dat je bijvoorbeeld extra materiaal kunt vinden in de doolhoven, wat weer nodig is om je wapens te upgraden.

Je ontvangt tevens een zogenaamde Guild Card, dat verscheidene statistieken van jouw avontuur weergeeft. De kaart wordt extra persoonlijk doordat je een van jouw avonturiers eraan kunt koppelen en kunt uitwisselen via StreetPass of een QR-code. Ook kun je een van jouw schatkaarten, waarvan elke speler er willekeurig drie ontvangt, toevoegen als bijlage om elkaar te helpen om de bijna negentig schatten van Etrian Odyssey IV op te sporen. Als zelfs dat niet genoeg voor je is, dan kun je extra wapens en sidequests ontgrendelen door de QR-codes te scannen die ontwikkelaar Atlus via zijn sociale netwerken heeft vrijgegeven.

 

Luchtvaren

Schatten vind je met behulp van het luchtschip. Waar het varen op een schip in Etrian Odyssey III vooral een bijkomstigheid was, is de zeppelin in Legends of the Titan een essentieel spelelement. Het is nodig om de nieuwe locaties te ontdekken en voedsel te verzamelen, dat je vervolgens zelf kunt koken om je team een tijdelijke boost te geven of verkoopt in Tharsis voor een aardig zakcentje. Ook kun je voedsel vanaf je luchtschip lanceren om zo vijanden weg te lokken van een bepaalde locatie of juist naar elkaar toe om elkaar bezig te houden. Verder is het vooral wat we van oudsher gewend zijn van Etrian Odyssey: oppassen voor de FOE’s (sterke vijanden zichtbaar op zowel de kaart als in het doolhof), aantekeningen maken en zorgen dat je jouw plattegrond begrijpelijk houdt.

In Etrian Odyssey teken je op het onderste scherm zelf de kaart van het gebied waarin je je bevindt. De game registreert waar je hebt gelopen, maar de muren, bepaalde vijanden, geheime passages, schatkisten en andere noemenswaardige plekken in het doolhof zijn je eigen verantwoordelijkheid. Het zorgvuldig bijhouden van de kaart maakt het oplossen van quests aanzienlijk makkelijker en zal meer dan eens het verschil tussen overleven en de dood betekenen.

Vaak dood

Want dood ga je vaak. De hoofdoorzaken bestaan uit het versloffen van skills, items en upgrades van wapens. Ook FOE’s en de eindbazen van elk doolhof verzorgen meerdere malen het Game Over-scherm, waardoor je alles sinds je laatste save kwijtraakt, behalve je plattegrond en de kans om het bij de volgende poging anders aan te pakken. Nieuw voor de serie is de Casual-modus, waarmee de moeilijkheidsgraad wat omlaag wordt geschroefd en je in plaats van het Game Over-scherm opnieuw in Tharsis belandt. Desondanks is door de verfijnde spelmechanieken de game op Normal goed speelbaar, mits je bereid bent tijd te investeren in de game.

Wat er ook beweerd wordt, grinden is geen significant onderdeel van Etrian Odyssey IV. Als je aankomt bij de baas van een doolhof, schiet je team waarschijnlijk wat levels tekort om weerstand te kunnen bieden. Gelukkig kun je bij de bar in Tharsis sidequests aannemen, waarvoor je niet alleen een geld- of item-beloning krijgt, maar ook een aangename hoeveelheid ervaringspunten. Vaak voer je deze uit in de grotten, optionele doolhoven van één verdieping, die her en der in de wereld te vinden zijn. Daarnaast verschijnen er zo nu en dan glinsterende vijanden, genaamd ‘rare breeds’, die ietwat sterker zijn dan de gewone varianten maar dan ook meer ervaring opleveren.

 

Presentatie

Op de presentatie en aankleding van Etrian Odyssey IV is weinig aan te merken, zeker in vergelijking met de vorige delen op de Nintendo DS. Met name het 3D-effect is uitermate geschikt voor een dungeon crawler als Etrian Odyssey. De muren van elk doolhof zitten vol met spleten op handige plekken, waardoor je tijdens je volgende bezoek weer in een mum van tijd bent waar je was gebleven. Vijanden zijn inmiddels polygonaal, maar worden zeker in de tweede helft van de game ontzettend vaak hergebruikt in een ander kleurenpalet. De NPC‘s daarentegen zijn nog wel statische illustraties, maar door het fantastische schrijfwerk van Atlus komen ook zij stuk voor stuk goed uit de verf. De orkestrale soundtrack zet helemaal de puntjes op de i van deze memorabele queeste.

Etrian Odyssey IV bewijst ook dat een intensief avontuur van minstens vijftig uur geen hapklaar verhaal benodigt om spelers aan het beeld gekluisterd te houden. Het beetje tekst dat in beeld verschijnt, zijn korte dialogen of beschrijvingen van hoe je team een bepaalde gebeurtenis ervaart, waardoor je automatisch een band ontwikkelt met je zelfgemaakte personages. Het is vooral het vrij non-lineaire karakter van het avontuur en het bekruipende gevoel van ‘nog één kamer en dan ga ik terug’ dat je aan het spelen houdt, zelfs tot tientallen uren na het afronden van het hoofdverhaal.

Hoewel Etrian Odyssey IV: Legends of the Titan niet beschikt over de potentie om het middelpunt van de belangstelling te worden, zegt dat absoluut niets over de kwaliteit van de game. Terwijl games als Fire Emblem: Awakening en Animal Crossing: New Leaf dit kwartaal knokken om de ereplaats van favoriete rollenspel op de 3DS, zal Etrian Odyssey IV nog jaren schitteren in de schaduw.

 


Dit artikel is geschreven door Guan van Zoggel, afgestudeerd Japanoloog. Hij heeft een half jaar in Japan gewoond en heeft een fascinatie voor alles uit het land uit de rijzende zon.