De opzet van Epic Mickey is simpel: de muis morst een hoop inkt op een schaalmodel van een magische wereld, valt er jaren later zelf in en moet de puinhoop die hij daar veroorzaakt heeft ook weer opruimen.. Het verhaal heeft verder niet veel om het lijf en kabbelt rustig voort tot het voorzichtig afgewikkeld wordt. Het is vooral de magie van Disney die alles op een voortreffelijke manier tot leven brengt. Het begint al bij het voorfilmpje, dat Mickey’s succesvolle carrière voorbij laat flitsen. De muis blijft er zelf nuchter onder en kruipt nog steeds iedere nacht braaf zijn nest in, onwetend dat zijn status als beroemdheid niet eens zo heel ver van zijn bed voor veel emoties zorgt. De spiegel in Mickey’s kamer blijkt namelijk een toegang tot een andere wereld, Wasteland, waarin alle vergeten Disney-figuren een eigen leven zijn gaan leiden.

De van aandacht verstoken inwoners worden er iedere dag nog aan herinnerd dat Mickey een sterrenstatus heeft bereikt, en zij niet. Het is te danken aan Oswald, het konijntje dat zijn plek als Disney’s oogappel aan Mickey moest afstaan, dat de wereld niet in complete ellende is vervallen. Hij zag in het oud zeer een aanleiding om een eigen geschiedenis te schrijven, waarin Walt Disney hem nooit heeft ingeruild en alle geschrapte personages nog een rol spelen. Wasteland zou daarom prima als het toneel voor een Disneyfilm kunnen dienen, ware het niet dat Mickey er een hoop vernietigende vloeistof over heeft laten vallen. De muis ziet al vrij snel in dat hij voor de tweede keer de inwoners een onfortuinlijk lot heeft bezorgd. Reden genoeg om hen een handje te helpen.

Verfkunsten

Mickey doet dit door grote stukken van de wereld – of het nu vijanden, muren of hele gebouwen zijn – bij te kleuren of in zijn geheel uit te wissen en is zo eigenlijk een tweede schepper. Door weer invulling te geven aan weggespoelde details, zoals een tandwiel, platform, of schakelaar, kan hij machines repareren of de weg naar voorheen onbereikbare plekken aanleggen. Ook het vernietigen van schilderkunst heeft een duidelijke meerwaarde, veel van de schatten en voorwerpen uit zijmissies zijn verborgen achter bestaande architectuur. Mickey’s kwast geldt verder nog als het primaire wapen voor het verslaan van vijanden. Zij kunnen volledig opgedoekt worden of tot inkeer worden gebracht, waarna zij je geen last meer bezorgen of zelfs meehelpen bij het aanpakken van hun voormalige bondgenoten. Wat je ook doet, de gevechten zijn leuk maar nooit bijzonder spannend. Het komt uiteindelijk neer op het herhaaldelijk richten van je Wii Remote op tegenstanders, dat net iets te veel tijd in beslag neemt en net iets te weinig oplevert. Negeren van de vijanden is daarom soms een goed alternatief en over het algemeen ook wel mogelijk.

Het opbouwen en afbreken van de omgevingen is een stuk beter uitgewerkt. Aanvankelijk lijken de mogelijkheden beperkt en voornamelijk een manier om je op te houden, later blijkt dat het veel meer omvat. De locaties waar je hoe dan ook langs moet, zijn slechts een kleine greep uit wat er in totaal aan ruimtes is ontworpen. Geheim is in Epic Mickey ook echt geheim en verborgen stukken vereisen flink wat creatief denkwerk. Hoewel de meest extreme schilderpraktijken bewaard blijven voor deze gedeeltes, moet er ook bij de reguliere puzzels buiten de contouren van de zichtbare omgeving gedacht worden. Je moet daarbij ook kiezen of je opbouwend of afbrekend te werk gaat. Vaak kunnen obstakels, puzzels en bazen op beide manieren overwonnen worden en is het aan jou om te bepalen welke stempel je op de wereld drukt. Spoel je alles weg, dan gaat de capaciteit van je verfverdunner omhoog en zo werkt dit ook bij je verfvoorraad. Ook de wereld reageert op je keuzes. Het grote doel heiligt altijd de middelen, maar er zijn wel kleine gevolgen te merken van hoe je een probleem oplost. Met alles uitwissen ga je voor eigen succes maar creëer je een grimmige wereld, herstellend schilderen leidt tot collectief geluk.

Sfeervolle samenhang

Hoewel het redden van de wereld vanzelfsprekend prioriteit heeft, zijn er ook nog genoeg andere behoeftes en wensen van noodlijdende figuren te vervullen. In de eerste uren van Epic Mickey sluiten deze opdrachten geheel aan bij de hoofdlijn, daarna scheiden zij hun wegen en is het aan de speler om te bepalen welke van de zijmissies de moeite waard zijn. De kans dat ze dat zijn is vrij groot; ze voelen aan als onderdeel van het geheel, ook al zijn ze dat eigenlijk niet. Wel gaat het hier om de gebruikelijke taken als het afleveren of vinden van voorwerpen en het verslaan van vijanden. Bovenop de waardering van de geholpen inwoners ligt er voor het uitvoeren van de optionele verzoeken nog een materiële beloning klaar, in de vorm van power sparks, tickets of speldjes. Power sparks dienen als ruilmiddel voor het vrijspelen van nieuwe gebieden, tickets zijn het betaalmiddel in Wasteland en speldjes zijn toch vooral voor de verzamelaar. De zijmissies zelf zijn meestal met een paar keer gericht afwijken van je doel wel uit te voeren. Een uitzondering vormen drie grote missies - het oprakelen en in elkaar zetten van een mechanische Goofy, Daisy en Donald - die alleen voltooid kunnen worden door iedere centimeter weg dan wel terug te schilderen.

Of je de wereld nu overwegend met rust laat, alles in ere herstelt of juist iedere kleuruitspatting uitwist, je kunt er op zijn minst even interessant naar kijken. De omgevingen zijn typisch Disney en sturen Mickey langs onder meer TRON en Peter Pan. Leuke details, zoals verwaarloosde merchandise van Disney, zorgen ervoor dat je soms echt even de tijd wilt nemen om alles in je op te nemen. Grafisch benut Epic Mickey veel van de Wii zijn kracht en zowel kleine voorwerpen als grootschalige omgevingen zijn leuk ontworpen. Dat het soms teveel wordt voor de grafische processor, waardoor de framerate inzakt, nemen we daarbij voor lief. Epic Mickey is sfeervol en dat is wat telt, ook dankzij de herkenbare muziek en subtiele verwijzingen naar andere tekenfilms. Vooral de tweedimensionale transitielevels, die een hommage zijn aan de klassieke Mickey Mouse-cartoons, zijn hier een goed voorbeeld van. Het uitgangspunt dat sfeer het belangrijkste is, gaat eigenlijk voor heel Epic Mickey op, de gameplay zelf is namelijk niet enorm speciaal. Platformen is vooral een manier om de wereld om je heen te ontdekken, puzzels en andere obstakels hebben bestaansrecht omdat zij logischerwijs in het thema van de wereld passen. Er wordt nauwelijks gevraagd om precisie of snelheid en vijanden kun je bij tegenzin links laten liggen. De camera is soms onmogelijk maar ook daar valt altijd wel wat op te vinden, omdat het spel niet veel verwacht.

Van sprookje naar nachtmerrie

Epic Mickey staat vooral veel toe, zodat je vrijuit kunt genieten van Disney’s magie. De toegankelijke aanpak leent zich voor dromerige speelsessies, uitermate bevredigend zonder dat daar inzet tegenover hoeft te staan. Het spel is om die reden stiekem de langste tekenfilm die Disney ooit heeft uitgebracht. Acht uur na de eerste zwaai met het penseel kun je als speler terugkijken op een mooi avontuur, dat kleur heeft gegeven aan de personages van Wasteland, zelfs als je dat voornamelijk hebt tegengewerkt. Het spijt ons dan ook te moeten vertellen dat de game niet acht maar twaalf uur duurt. Na een gevecht met wat aanvoelt als de eindbaas, en dat later ook blijkt te zijn, heb je nog een volstrekt onverwachte en overbodige epiloog voor de boeg. Waar het je eerst nog gegund werd om rustig te genieten, zul je nu alle zeilen bij moeten zetten om genoeg precisie uit de losse besturing te persen. Vijanden zijn niet langer te negeren en je moet oude gebieden opnieuw doorlopen.

De enige nieuwigheid hierbij is een repetitieve taak die steeds lastiger wordt door het toenemende aantal tegenstanders. Daarna zul je nog drie torens moeten beklimmen, die voor, achter en onder je voeten instorten. Hoe goed je ook hebt leren schilderen en springen, de eerste acht uur bereiden je niet voor op de vaardigheden die daarvoor vereist zijn. Zelfs al beheers je alles, dan nog is er de suboptimale controle over Mickey, die nu ineens wel voor problemen zorgt. Eigenlijk valt het doek voor Epic Mickey al na acht uur, maar is de game pas vier uur later afgelopen. Zet je door, dan staat er gelukkig een mooie afsluiter voor je klaar. Een eindfilmpje toont de heldhaftige daden van Mickey en de impact die hij heeft gehad op de inwoners van Wasteland. Zij zijn ooit vergeten, wij raden aan om hetzelfde te doen met de verder teleurstellende epiloog.