In Dead Rising speel je fotojournalist Frank West, een nonchalante Amerikaan wie voor zijn werk afreist naar een gigantisch winkelcentrum in een relatief klein en afgelegen dorpje ergens in de VS. Al snel ontdekt Frank dat het winkelcentrum overspoeld wordt door zombies; zombies in de meest letterlijke zin van het woord. Ze waggelen maar wat voor zich uit, lopen overal tegenop en zullen louter actie ondernemen wanneer een nog niet geïnfecteerd menswezen bij ze in de buurt komt. Frank is zeker niet de enige nog normale mens in het winkelcentrum, maar wel een van de weinige. Naast de tientallen gewone klanten die zich ergens in het winkelcentrum verscholen hebben toen de hetze uitbrak, zul je ook kennis maken met verschillende goede en slechte personages, die op de een of andere manier wat met de zaak te maken hebben. Zo is er Carlito, een temperamentvol typetje uit Zuid-Amerika wie van het begin af aan duidelijk iets met de uitbraak te maken lijkt te hebben. Brad en Jessie staan aan jouw kant, maar willen je aanvankelijk niet vertellen waarom ze in het winkelcentrum aanwezig zijn. Ze lijken werkzaam te zijn in dienst van de overheid. Naast de hoofdpersonages kom je ook nog een groot aantal geschifte eindbazen tegen, van een werkloze psychopathische clown tot een winkelbaas die koste wat kost zijn hachje wil beschermen. Het gigantische winkelcentrum van Dead Rising is volledig vrij te verkennen, hoewel aanvankelijk bepaalde passages nog niet toegankelijk zullen zijn. In dit winkelcentrum vind je duizenden zombies, waar je langs zult moeten om de verschillende missies te volbrengen. Grote meutes zombies voorkomen regelmatig dat je vrij baan hebt en er zit niets anders op dan ze vakkundig uit de weg te ruimen voordat je verder kunt. Zombies uitroeien zal echter nooit een doel op zich zijn, al levert het je wel ervaring op waarmee Frank nieuwe vaardigheden aan zal leren. Daarnaast is het uitroeien van zombies met name een zeer vermakelijke bezigheid. Bijna elk object in het winkelcentrum kun je als wapen gebruiken tegen de zombies. Je kunt ze omver duwen met een houten bankje, slaan met een plant, tegen de grond trappen met een voetbal, over ze heen fietsen, skateboarden en grasmaaien, ze met een mes of kettingzaag in stukjes hakken, emmers op hun hoofd zetten en ze met een handtasje meppen. Het betere werk zijn natuurlijk de vuurwapens, zoals geweren, machinegeweren en shotguns. Kortom, Dead Rising biedt de mogelijkheden heerlijk te experimenteren met het doden van zombies. Helaas zorgt de vervelende spelstructuur ervoor, dat je hier grotendeels niet aan toe zult komen.Race tegen de klok

Je hebt na aankomst 72 uur de tijd om te ontrafelen hoe de vork precies in de steel zit. Je krijgt via je telefoon verschillende missies aangereikt, waarvoor je maar beperkt de tijd hebt. Het is onmogelijk om alle missies te volbrengen, dus je zult je prioriteiten moeten stellen. Een aantal missies moet je verplicht op tijd halen, anderen kun je rustig laten verstrijken. Dit zorgt er alleen voor dat je score minder indrukwekkend zal zijn. De meeste optionele missies bestaan grofweg uit twee categorieën: mensen redden en naar een veilige plek escorteren en het verslaan van eindbazen. De eindbazen zijn meestal wel aardig goed te doen, al moet je wel even doorhebben wat de truc is. Wanneer je de verkeerde wapens op zak hebt, willen ze nog wel eens wat aan de taaie kant zijn, terwijl je ze met het juiste wapen probleemloos omlegt. Het escorteren van mensen is vooral vervelend. Ze zijn meestal niet erg sterk, maar wel goed in zichzelf in de nesten werken. Je moet ze als het waren bij het handje pakken en meeslepen door het gigantische gebouw. Steeds weer dezelfde route, tot je er gek van wordt. Ook de verplichte en wat meer gevarieerde missies zorgen soms voor behoorlijk wat irritatie, vooral in combinatie met het save-systeem. Je kunt in Dead Rising namelijk maar één game tegelijk opslaan. Wanneer je opnieuw savet, dan wordt je vorige spel overschreven. Save je dus per ongeluk wanneer je niet genoeg tijd hebt om bij een verplichte missie te komen, dan zit er niets anders op dan het hele spel van begin af aan opnieuw te spelen! Het is sowieso vervelend dat het spel niet opslaat na het verslaan van eindbazen of het behalen van bepaalde doelen. De savepunten in het winkelcentrum zijn namelijk dun gezaaid en het wil nog wel eens voorkomen dat je het loodje legt op weg naar het savepunt, of dat er een andere missie op het programma staat waarvan je niet zeker weet of je wel op tijd bent om die te halen. Om het zekere voor het onzekere te nemen besluit je niet te saven, met als gevolg dat je soms twee of drie missies terug wordt gezet. Enorm vervelend!

De combinatie van het save- en missie-systeem zorgen er ook nog eens voor dat je op den duur helemaal geen zin meer hebt om lekker te experimenteren met de zombies in het winkelcentrum. Het risico dat je het loodje legt bij het gebruiken van de leuke, maar minder effectieve wapens, is groot. Ook gaat er kostbare tijd verloren die je beter kunt gebruiken voor de missies die langzaam weg dreigen te tikken. Enorm zonde, want het spel schreeuwt gewoon om wat meer vrijheid en vrijblijvendheid.Lees altijd de kleine lettertjes!

Een andere euvel van Dead Rising is de interface, en dan met name op een gewone, niet-HD televisie. De gebruikte lettertypen zijn namelijk enorm klein, waardoor ze nog maar net te lezen zijn. Dit zou bij de meeste actiegames nog niet zo’n probleem zijn, maar Dead Rising stikt van de relevante schermteksten in dit kleine lettertype, die ook nog eens niet van gesproken tekst zijn voorzien. Gesprekken met andere personages, buiten de cutscènes, en nieuwe missies die je krijgt via de telefoon, verschijnen allemaal in veel te kleine lettertjes op het scherm. Het kost veel tijd om ze te lezen, maar ze zijn vaak binnen no-time weer verdwenen. Erg slordig van Capcom.

Op zich is Dead Rising een fantastische titel die makkelijk een negen in de wacht had kunnen slepen. Het spel stikt van de leuke details. Alle objecten die je als wapen kunt gebruiken, hebben zo hun eigen dingetjes. Alles heeft zo zijn eigen geluidje, zijn eigen grappigheidje. Je kunt zelfs het gas opendraaien en een pan op het vuur zetten, of iets in de magnetron bereiden. Je kunt in de vele kledingwinkels kiezen uit een uitgebreid pakket van schoenen, brillen, sierraden, broeken en bovenkleding. Je kunt zelfs, als je daar behoefte aan hebt, jezelf in vrouwenkledij hijsen. Dit geeft een zeer grappig gezicht, vooral in de serieuzere cutscènes in het spel. Eerlijk is eerlijk: ik heb het halve spel in een roze jurk rondgelopen, eigenlijk alleen al omdat ik het al die jaren in Hitman níet kon. Ook het verhaal van Dead Rising is zeer interessant, met steeds nieuwe ontwikkelingen en personages die tot de verbeelding spreken. De cutscènes steken goed in elkaar en zijn leuk geacteerd en het is vooral hier, dat het grafische detail van het spel goed uit de verf komt. De gezichten van de personages zien er behoorlijk goed uit, het winkelcentrum zelf is met de lichte kleuren ook een lust voor het oog. Een game waar eigenlijk weinig op aan te merken is, ware het niet dat Capcom met het save- en missiesysteem, het bijna voor elkaar gekregen heeft om elk greintje plezier dat het spel in potentie heeft, eruit te halen. Gelukkig is men daar nét niet in geslaagd, waardoor Dead Rising tussen de irritaties door, zeker te genieten is!