Hoe het kan weet ik niet, maar het gezicht van de hoofdpersoon in de game Dark Sector ziet er op een hypnotiserende manier vreemd uit. Ik bleef maar kijken naar de vreemde vorm van zijn kin, neus en zijn emo-kapsel. Ik zag nergens tekenen van zelfmutilatie, dus ik was blij dat het emo-gehalte in Dark Sector beperkt bleef tot dit kapsel. Daarnaast mocht ik spelen met één van de coolste wapens ooit in een game. Persoonlijk heb ik er geen problemen mee wanneer een game leentjebuur speelt bij een paar collega's. Zolang het eindresultaat toch redelijk origineel en vermakelijk is, kan dit zelfs heel goed uitpakken. Perfect voorbeeld hiervan is de Prince Indiana Tomb of Gears-game Uncharted: Drake's Fortune. Leen wat hier, kijk een beetje af daar, et voilà: een mooi eindproduct. Eigenlijk doet Dark Sector precies hetzelfde, maar dan bij Resident Evil en Gears of War. Is het erg dat Dark Sector dit doet? Helemaal niet. Is de game door de combinatie van deze twee topgames automatisch enorm goed? Niet echt. Dark Sector begint met een geheim agent, de speler dus, die infiltreert in een gebouw waar hij verschillende dingen moet opblazen. Na verloop van tijd kom je er achter dat er bepaalde genetische experimenten plaatsvinden die uiteindelijk ook invloed op jou zullen hebben. Je wordt namelijk besmet met een virus. Op dat moment begint het spel pas echt. Wanneer je arm geïnfecteerd is krijg je namelijk de beschikking over één van de coolste wapens die we in een game hebben mogen hanteren: de glaive.

Iedereen die de James Bond-film Goldfinger gezien heeft vast gemerkt dat er één persoon bovenuit stak. We hebben het niet over de Bondgirl met de verleidelijke naam Pussy Galore, maar over Oddjob, de ietwat zwaarlijvig lijfwacht van Goldfinger zelf. Het wapen dat hij hanteerde was van gelijke aard als de glaive in Dark Sector. Waar Oddjob het echter met een hoed met scherpe rand moest doen, doet de hoofdpersoon uit Dark Sector het met een soort boemerangmes met drie scherpe punten.

De glaive kan niet alleen gebruikt worden om vijanden -letterlijk- een kopje kleiner te maken, er kunnen ook wapens en voorwerpen mee opgeraapt worden en knoppen mee worden ingedrukt. Om ervoor te zorgen dat het wapen ook echt gebruikt wordt hebben alle wapens die je van je vijanden opraapt een ingebouwde sensor die merkt wanneer iemand met 'het virus' het wapen vastheeft. Voor een periode van tien tot vijftien seconde kan het opgeraapte geweer gebruikt worden, waarna het wonderbaarlijk genoeg volledig verdwijnt. Op deze manier word je gewoon verplicht de glaive te gebruiken, iets dat in het begin vervelend lijkt, maar toch wel erg cool wordt naarmate je beter leert met het lompe ding om te gaan. De glaive heeft nog een andere leuke bijkomstigheid: het kan bepaalde elementen voor een korte duur in zich opnemen. Gooi het ding door een vlam en er zullen vlammen van je wapen afspringen waarmee je vijanden in vuur en vlam kunt zetten. Dit kan ook met elektriciteit en ijs, waarmee de vijanden respectievelijk geëlektrocuteerd en bevroren worden. Ook zullen er kleine puzzels moeten worden opgelost om verder te komen in het spel. Denk hierbij aan het doven van de vlammen met een bevroren glaive. Helaas zijn deze zo simpel dat er nooit écht gesproken kan worden van puzzels. Net zoals elk zichzelf respecterend, hedendaags actiespel kent Dark Sector een dekkingsysteem. Loop naar een muurtje toe, druk knopje en je bukt mooi achter dit muurtje. Het dekking zoeken werkt op zich goed in Dark Sector, maar er zitten toch wat haken en ogen aan. Zo is het bijvoorbeeld onmogelijk om vanuit dekking blind te schieten, iets dat ik meer dan eens wilde gebruiken tegen een overvloed aan vijanden. Daarnaast is het van dekking naar dekking bewegen niet al te soepel. Wanneer je bijvoorbeeld van de linkerkant van een deuropening naar de rechterkant wil, dan kan dit wel, maar de hoofdpersoon zal snel draaien en daarna geen dekking zoeken achter de muur. Er moet dan weer apart dekking gezocht worden achter die muur. Ondanks dat het dekking zoeken vaak wel goed werkt, voelt het toch een beetje afgeraffeld aan. Er moet natuurlijk een reden zijn om dekking te zoeken en daarom kent Dark Sector een stormvloed aan vijanden die je het leven zuur zullen maken. Hoewel we niet verwachten dat elke vijand in een spel er compleet ander uitziet, zien ze er in Dark Sector wel heel erg hetzelfde uit. Op zich geen probleem wanneer de omgevingen wel voor de nodige afwisseling zou zorgen. Helaas is ook dit niet het geval en daarmee zijn we meteen bij het grootste minpunt aangekomen van Dark Sector: de herhaling. Na een uurtje of zeven heb je het eigenlijk wel gezien met de game, hoe leuk het ook elke keer is om iemand te onthoofden met de glaive. De omgevingen lijken veel op elkaar, de vijanden verschillen in de latere levels nauwelijks van die in de eerdere werelden en het aantal wapens dat je kunt gebruiken is redelijk laag. Het enige dat soms de sleur weet te doorbreken zijn de gevechten met de eindbazen. Waar de eerste eindbaas, een helikopter, nog simpel met een raketwerper neergehaald dient te worden, moet later in het spel meer inzicht gebruikt worden tegen de zombiebazen. Stroom, ijs en vuur zullen vaker dan eens je vriendjes zijn in je strijd. Zoals gezegd zijn de omgevingen eigenlijk redelijk eentonig in Dark Sector. Nooit heb je echt het idee van 'wauw, wat is dit allemaal!'. Het ziet er allemaal wel leuk uit, maar het overtuigt nooit echt, iets dat het hele spel eigenlijk achtervolgt. Dark Sector is het op elk front 'net niet'. De omgevingen, de stemmen en het geluid, telkens weer bekruipt je de gedachte dat het met wat meer originaliteit en moeite, stukken beter had kunnen zijn. Een perfect voorbeeld hiervan is het zwartemarktsysteem dat het spel kent. Op deze markten kunnen wapens gekocht worden zonder de beveiliging tegen zombies. Om deze te kunnen kopen kunnen overal in het spel koffertjes met geld gevonden worden. Ook zijn er verschillende upgrades verkrijgbaar voor alle wapens. Dit gedeelte is echter zo afgeraffeld en overbodig dat je vaak de markten gewoon voorbij loopt omdat je toch weet dat er niets te halen valt. Het aantal sloten om je wapens te upgraden is veel te laag en upgrades kunnen, als ze eenmaal geïnstalleerd zijn, niet meer verwijderd worden. Vaak zul je deze wapens niet eens gebruiken, omdat munitie redelijk schaars is. Je glaive is het belangrijkste wapen en de andere wapens lijken dan ook niet meer dan een aardige toevoeging. Maakt dit alles Dark Sector een slecht spel? Helemaal niet. Het is nooit diepgaand, nooit vernieuwend en nooit echt indrukwekkend. Het spel is wel heel vaak leuk, onderhoudend en vooral bloederig. Dark Sector moet dan ook niet als een volledige maaltijd gezien worden, maar meer als die snack tussen je lunch en je avondeten. Het is lekker voor zolang het duurt, maar je kunt er niet heel lang mee vooruit.