Wanneer aan het eind van een seizoen de vedettes van AC Milan vertrekken, zal de kwaliteit van het voetbal drastisch omlaag gaan, maar houdt de club voor de gemiddelde voetballiefhebber wel zijn imago van 'topclub'. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de Championship Manager serie, die het dit jaar voor het eerst zonder het topteam van ontwikkelaar Sports Interactive moet doen. Na de breuk met Sports Interactive, is de Britse uitgever Eidos de transfermarkt opgegaan, op zoek naar een nieuwe ontwikkelaar. Beatiful Game Studios heeft uiteindelijk de loodzware taak gekregen van Championship Manager 5 een game te maken die de serie waardig is. Maar of de nieuwe aankoop van Eidos ook in het systeem past?

De soap rondom Sports Interactive en Eidos kreeg september 2003 een dramatische wending voor de in nood verkerende Britse uitgever. De band tussen Eidos en Sports Interactive werd verbroken en de ontwikkelaar zou voortaan games gaan ontwikkelen onder de naam Football Manager bij SEGA. Eidos is echter niet bij de pakken neer gaan zitten en stelde in no-time een nieuwe ontwikkelaar aan. Dat het ontwikkelen van een totaal nieuwe voetbalmanager echter meer tijd dan ingecalculeerd vereiste, bleek eind vorig jaar, toen het spel ongeveer zes maanden uitgesteld werd. In deze zes maanden is er ongetwijfeld hard gewerkt door Beautiful Game Studios, maar dat het niet genoeg is om de faam hoog te houden, blijkt al snel tijdens het spelen van Championship Manager 5. Maar laten we niet na de rust invallen, maar vanaf het eerste fluit signaal de game beschouwen.

Het doel dat BGS opgelegd heeft gekregen van Eidos, is het spel toegankelijker te maken voor de gemiddelde voetballiefhebber en ook de gameplay te versnellen. De Championship Manager reeks stond altijd al bekend om diens steile leercurve en volgens Eidos zouden er meer zieltjes veroverd kunnen worden met een wat makkelijker product. Het grote gevaar van deze opdracht is natuurlijk, dat de focus op toegankelijkheid teveel van de diepgang opslokt. Helaas heeft de onervaren ontwikkelaar het graspolletje voor de doellijn niet ontweken, en is het spel uiteindelijk niets meer geworden dan een aardige sim, die op geen enkel gebied doet denken aan de superieure voorgangers.

Het eerste dat opvalt tijdens het spelen, is het nieuwe menu, dat via uitklapmenu's vriendelijker moet ogen en spelers in minder klikjes op diens plaats van bestemming moet brengen. Het systeem vergt wat gewenning maar werkt naar behoren. Ook opvallend zijn de nog steeds in groten getale aanwezige tactische opties. De tactische mogelijkheden variëren van team tot spelerniveau en maken op het eerste gezicht een diepgaande gameplay mogelijk. De looplijnen, de manier van verdedigen en de wijze van inspelen; het is allemaal aan te passen. Nu klinkt dit allemaal aardig, maar valt het spel bij de uitwerking hiervan door de mand. Tijdens de wedstrijden zie je namelijk maar bar weinig van je aanpassingen terug en stel je na verloop van tijd toch de vraag waarom je een uur aan de tactiek hebt geklungeld, als de spelers toch maar doen waar ze zin in hebben.