Review
Carrion

Carrion is een makke metroidvania

Attack of the Blob-Thing

Geschreven door Wouter Brugge op

Conclusie

Aanvankelijk lijkt het alsof Carrion leunt op het originele principe van ‘reversed horror’, waarbij de speler het monster is. Het mondt uiteindelijk uit in een vrij basale metroidvania met een leuk jaren 80-stijltje en wat geinige gameplayideeën.
6,5
Score
65
Score: 65
  • Pluspunten
  • Spelen met een monsterlijk organisme is een leuk idee, geslaagd jaren 80-pixelstijltje, effectieve muziek, soepele besturing
  • Minpunten
  • Ongeïnspireerd levelontwerp, weinig vernieuwing in het genre, gevechten zijn soms frustrerend
Devolver Digital, de enfant terrible van de game-industrie, heeft met Fall Guys hun grootste hit ooit te pakken. De uitgever staat echter vooral bekend om hun typische, afwijkende en soms choquerende indiegames in pixel art-stijl. Zo is er Carrion, een game die op het eerste gezicht op en top Devolver is.

In Carrion ben je een glibberige hoop destructieve derrie van onbekende origine. Een slijmerige klodder van tentakels en muilen dat zich moordend en puzzelend een weg baant door een overheidsfaciliteit. Het monster is duidelijk gebaseerd op wezens uit klassieke horrorfilms, waarbij vooral The Thing en The Blob te binnen schieten als directe inspiratiebronnen. Daarin zien we soortgelijke, vormeloze creaturen paniek zaaien, met als grote verschil natuurlijk dat kijkers niet aan de kant van deze monsters staan.

Carrion

80’s creature feature

Niet alleen het Lovecraftiaanse schepsel dat je bestuurt lijkt rechtstreeks uit een genrefilm gestapt te zijn, ook de gehele sfeer van Carrion doet denken aan de gloriedagen van R-rated bioscoophits. Predator is volgens ontwikkelaar Phobia Game Studio voornamelijk gebruikt als referentiemateriaal, maar de game riekt naar invloeden van filmmakers als John Carpenter en David Cronenberg. Ook de muziek past perfect bij het klassieke horrorstijltje, met onheilspellende mineurakkoorden die gemixt worden met lichte synthpopelementen. Het levert een effectief geheel op dat we te danken hebben aan componist Chris Velasco.

Daardoor is Carrion door en door herkenbaar voor dertigplussers; alle esthetica doet op de een of andere manier een belletje uit het verleden rinkelen. Wanneer het monsterlijke organisme langs kettingen glibbert, hoor je het geschakelde metaal zacht rinkelen, iets dat herinneringen oproept naar een specifieke scène in Alien. Het gegil van een doodsbange vrouw klinkt exact als een geluidsfragment uit Terminator 2. Natuurlijk is het nostalgische trucje na games en films als Stranger Things, Hotline Miami en Far Cry 3: Blood Dragon bekende kost, maar als je er gevoelig voor bent heeft Carrion meteen al wat streepjes voor

Carrion

Standaard metroidvania

Ondanks diens inspiratiebronnen kun je Carrion niet een beangstigende game noemen. Het organisme bijt menig poppetje doormidden met bloederige gevolgen, maar dat is door de pixelige graphics eerder komisch dan choquerend. Daarbij bestuur je als speler natuurlijk zelf het monster en ben je dus niet het slachtoffer, maar de jager. Deze verwisseling van rollen is een geinig gegeven waar helaas niet bijzonder veel mee wordt gedaan. Carrion is namelijk een metroidvania, inclusief alle standaarden en clichés die we gewend zijn van het genre.

Waar monsters normaal de controle over de situatie hebben in horrorfilms en -games, is in Carrion eigenlijk de faciliteit waaruit je moet ontsnappen de baas. Het protagonistische organisme (protaganisme, zo je wilt) wordt namelijk gevangen gehouden binnen een reeks aan aaneengeschakelde omgevingspuzzels, die variëren van licht stimulerend tot aan ongeïnspireerd logisch. Hier komt het nodige backtracking bij kijken en tussen levels door moet er regelmatig gezocht worden naar de juiste weg, aangezien er geen minimap in Carrion zit. Maar over het algemeen glijdt het protaganisme vloeiend door de donkere gangenstelsels en zijn de meeste obstakels met gemiddeld gemak te overkomen.

Carrion is op zijn best wanneer je soepel door de puzzels glijdt en als de visuele verhaalvertelling je kleine stukjes plot toedient.

De crux van Carrion

Het monster van Carrion ontwikkelt zich en krijgt nieuwe krachten en vaardigheden, waardoor voorheen onbereikbare paden ontgrendeld worden. Waar Carrion zich onderscheidt van andere metroidvania’s, is het feit dat je krachten zijn gekoppeld aan de biomassa van het wezen. De destructieve derrie neemt gedurende de game steeds meer in formaat toe, en elkr grootte heeft specifieke krachten. Wil je bijvoorbeeld een web kunnen afschieten om een hendel op afstand over te halen, maar is je biomassa te hoog, dan moet je een speciaal daarvoor bedoeld waterreservoir vinden om monsterweefsel te dumpen.

Het biomassasysteem is leuk verzonnen, maar zorgt er tegelijk voor dat puzzels ingewikkelder en tijdrovender worden. Dat is licht gechargeerd, want het voegt echt wel iets toe aan de beleving van Carrion, maar om het een gimmick te noemen is niet heel vergezocht. Interessanter is hoe het tentakelwezen zich laat besturen. Met een opvallende soepelheid en snelheid glibbert het wezen door de gangen, kruipruimtes en riolen van de game, in het bijzonder wanneer je de analoge sticks gebruikt om hem te besuren. Gecombineerd met de bijbehorende geluiden - met name het zwiepen van de tentakels - zorgt het ervoor dat de game langer interessant blijft dan het zou moeten.

Carrion

Carry on

Helaas is die besturing niet perfect. Het overmeesteren van soldaten met gebruik van de tentakels van het wezen, dat zich behoorlijk op physics richt, is vaak onoverzichtelijk en verwarrend. Het voelt verre van intuïtief aan, waardoor je later in het spel snel geneigd bent vijanden te vermijden in plaats van te verorberen. Zeker zodra de soldaten zichzelf beschermen met energieschilden waardoor je gedwongen wordt ze van achteren aan te vallen, slaat de frustratie snel toe. Het protaganisme zelf beweegt té snel, waardoor het amper zichtbare tentakel niet nauwkeurig bediend kan worden. Makkelijker is het om het drekkige Blob-lichaam op goed geluk over de tegenstanders te draperen totdat er gegeten wordt.

Daarbij bestaan de omgevingen zo goed als altijd uit donkere gangenstelsels, wat weinig inspirerend is. Soms worden de grijze en donkere tinten wat gebroken met groene begroeiing. Ook word je een paar keer de nachtelijke, en dus ook donkere buitenlucht ingelaten en lopen gangen vol met water waardoor je ze rioleringen zou kunnen noemen. Er zit echter amper afwisseling in het interieur van de Relith Science-onderzoeksfaciliteit. Dat moedigt extra aan om zo snel mogelijk te ontsnappen, maar kan natuurlijk niet de bedoeling van de ontwikkelaar zijn.

Carrion is op zijn best wanneer je soepel door de puzzels glijdt en als de visuele verhaalvertelling je kleine stukjes plot toedient. De game kent een aantal leuke ideeën, waarvan het feit dat je speelt als een mensenverslindend monster het meest uniek is, maar het mondt zeker niet uit in Devolver’s leukste game.

Carrion is getest op een Xbox One X. De game is nu beschikbaar voor Xbox One, PlayStation 4, Nintendo Switch, pc en Mac.

Lees meer reviews:

Dit artikel delen:

Lees meer

EA verwijdert reclames uit UFC 4 na ophef Halo: Combat Evolved met Ron - live om 23.30
10

Reacties op: Carrion is een makke metroidvania

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • avatar

    Agent 4125

    • 6 september 2020 10:29
    Lijkt me vanwege het originele concept ondanks de 6,5 toch wel tof om een keer op te pikken. Hoe lang is de game ongeveer, Wouter?

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    WouterBrugge

    • 8 september 2020 15:01
    @Agent 4125 Ik denk dat er veel betere metroidvania's zijn, maar weinig die origineler zijn. In zo'n vijf uur kan je hem wel uitspelen.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    The.Eraser

    • 6 september 2020 10:37
    Ik ben nu bezig via gamepass op Xbox met deze. Moet zeggen dat ik ondanks de 6,5 toch aangenaam verrast ben. Leuk sfeertje en de jaren ‘80 feel maakt het een fijn tussendoortje

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    WouterBrugge

    • 8 september 2020 15:02
    @The.Eraser Een 6,5 vind ik ook helemaal geen slecht cijfer!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    FishSt1ck

    • 6 september 2020 11:52
    Ik heb me er prima mee vermaakt voor een uur of 5-6, na het uitspelen zelfs nog de ontbrekende skills/collectables verzameld. Zelfs had ik hem misschien iets hoger beoordeeld aangezien ik me geen moment verveeld heb met deze game. Kan me wel vinden met de meeste kritiek maar heb zelf weinig problemen ondervonden met het afrekenen van mensen, vooral vanwege de enorme snelheid van het monster.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    WouterBrugge

    • 8 september 2020 15:02
    @FishSt1ck Ja precies, met snelheid komt je er ook wel, maar in ieder geval niet met souplesse.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • Pascal08

    • 6 september 2020 12:12
    Ben er net aan begonnen op de Switch, ik hou er van. Denk idd zoals vermeld wordt dat dertigers of ouder hier meer van zullen genieten dan de jongkies.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    WouterBrugge

    • 8 september 2020 15:03
    @Pascal08 Absoluut! Het is die 80's feeling.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    varialles

    • 7 september 2020 22:59
    Als een protaganist glij ik lekker door deze review, want die is vlot en leuk geschreven met enkele geinige woordspelingen. Dank!
    De naam van het spel is extra nostalgisch voor mij, want doet me terugdenken aan een oude vijand van Spiderman, van toen ik de comics verzamelde van Juniorpress uit Naarden. Zucht, …, waar is de tijd …

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    WouterBrugge

    • 8 september 2020 14:41
    @varialles Thanks voor de complimenten!
    En Junior Press heeft ook van mij een geek gemaakt. ;) Ik herinner me Carrion volgens mij van Sal Buscema z'n art, in Peter Parker: De Spectaculaire Spider-Man.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.