Hé, weer een port voor de PSP,” zul je zeggen. Nou nee. Hoewel Call of Duty: Roads to Victory lijkt op zijn grotere console en PC broers, is deze game geheel vanaf de grond opgebouwd voor de PSP. Infinity Ward heeft zich echter niet bezig gehouden met deze game, want Activision heeft ontwikkelaar Amaze Entertainment deze taak toebedeeld. We kijken of deze ontwikkelaar in staat is de franchise succesvol over te zetten op de PSP. Voor mij is het bij een shooter eigenlijk altijd regel eerst naar het optiemenu te gaan om de besturing aan te passen, en dit is zeker geen uitzondering geweest met Roads to Victory. Ik kwam tot de ontdekking dat er vier knoppen-layouts waren om de besturing aan te passen. Tot mijn verbazing was er echter geen optie om met de analoge stick te kunnen richten. Oei! Het gebrek aan deze optie viel uiteindelijk best mee, want het lopen met de analoge stick en het richten met de functieknoppen ging wonderwel goed. Dit werd mede geholpen door de auto-aim optie die richten op die vermaledijde Duisters veel makkelijker maakt.

In sommige gevallen maakt de auto-aim het spelen van de game zelfs wat te gemakkelijk. Met weinig vijanden wordt je geweer vastgepind op de vijand en je hoeft alleen maar te schieten. Het gebruik van de iron sight-optie (richten langs de loop) is ook in dit deel aanwezig om het realisme en de immersie te vergroten. Hoewel het richten via de iron-sight preciezer is, is toch een onhandige optie te noemen. Het richten met behulp van de functietoetsen zorgt er ten eerste voor dat klein bedoelde aanpassingen niet bepaald subtiel worden uitgevoerd. Ten tweede is de auto-aim functie zo handig dat het vaak makkelijker is om eerst dichterbij de vijand te komen en dan te schieten zonder iron sight. Toch is de optie zeker een aantal keren nuttig gebleken, wanneer bijvoorbeeld een MG-42 de voortgang verhinderde.

De missiestructuur staat bijzonder dichtbij die van de andere Call of Duty games. Gevechten zijn heftig en de levels lineair. Er is nagenoeg geen verhaal aanwezig en het rest je simpelweg van de ene locatie naar de andere te schieten, die onderverdeeld zijn in Amerikaanse, Canadese en Britse campagnes. Toch is dit typisch Call of Duty te noemen en het lijkt erop dat best wel wat plezier aan de game kan worden beleefd. Helaas zorgt een combinatie aan dingen ervoor dat de gehele ervaring vaak teniet wordt gedaan, zoals het wisselen van wapens. Jammer genoeg hebben de mensen van Amaze deze functie onder dezelfde knop ondergebracht als de functie voor het oppakken van een ander wapen. De gevolgen zijn voorspelbaar en behoeven geen verdere uitleg. Bijzonder irritant en onvoorspelbaar zijn de onzichtbare randen van objecten. Wil je net een SS-er een kogel door zijn kop jagen, blijkt de tank een stukje langer te zijn dan eerder gedacht. En dit terwijl je de Duitse soldaat toch duidelijk kan zien. Misschien hadden de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog een nieuwe cloaking techniek ontwikkeld die de randen van objecten onzichtbaar kon maken. Het kan in ieder geval nadelig uitpakken in een vuurgevecht.

 

De AI maakt het je behoorlijk moeilijk. Hoewel de tegenstanders niet bijster intelligent zijn (hierover zo meer), rennen ze wel hard en weten ze je meer dan eens terug te dringen. Aan de andere kant kan het vaak weer heel makkelijk zijn om ladingen vijanden af te schieten. Vooral in levels waarin je bestormd wordt, lopen de soldaten langs scripted routes die erg voorspelbaar zijn. De enige uitdaging wordt dan veroorzaakt door de hoeveelheid soldaten die op je afkomen, niet de intelligentie. Over gemakkelijke kills gesproken. Vaak wil het voorkomen dat de tegenstander niet eens iets doet als je hem in het zicht krijgt. Alsof de vijand binnen een bepaalde radius om je heen pas in actie kan komen. Als ze buiten deze onzichtbare grens blijven, blijven ze stokstijf staan en klaar om afgeschoten te worden.

En toch. Toch blijft er wat van die originele Call of Duty kwaliteit over. De actie maakt veel goed en latere missies waarin je boordschutter bent van een bommenwerper voegen de nodige afwisseling toe. Daarnaast zijn ook het beeld en geluid goed uitgewerkt en dragen de voice-actors hun steentje mee aan de sfeer. De textures zijn van dichtbij wel wat wazig, maar een kniesoor die daarover valt. Vrij te spelen bonus materiaal, zoals filmpjes, uitleg over wapens en voertuigen en wallpapers voor je PSP, voegt verder niets toe aan de gameplay, maar zorgt er wel voor dat de game niet geheel kaal aandoet. De geïnteresseerde zal zich zeker vermaken met de aanvullende informatie. Een Ad Hoc multiplayer mode moet voor de nodige multiplayer actie zorgen.

Zoals we al hadden geconcludeerd, Call of Duty: Roads to Victory is een game die de Call of Duty sfeer naar de PSP weet te brengen. Het is daarom jammer dat de mensen van Amaze zoveel steekjes hebben laten vallen bij de afwerking van de game. Bonus footage en ander materiaal doen de vele fouten in de game niet vergeten, maar maken de game wel aantrekkelijker om uit te spelen.