Toen ik een tijd geleden bij Nintendo voor het eerst de Wii-mote in mijn handen mocht nemen, was het volgens mij zo klaar als een klontje: met deze controller wou ik dolgraag schietspellen spelen! Toch blijkt het dat er ondertussen al heel wat andere geslaagde toepassingen zijn geweest, wat we natuurlijk enkel maar kunnen toejuichen. Ontwikkelaar Treyarch gebruikt de Wii-mote echter, net zoals ik voorspelde, om je het idee te geven een wapen in de hand te hebben. Dat doen ze in Call of Duty 3, het derde deel binnen de wereldbekende WOII-reeks.

De Wii-versie van Call of Duty 3 is inhoudelijk bijna identiek aan de Xbox 360-versie, wat dus wil zeggen dat het geheel nog altijd erg filmisch aanvoelt. Bombastische muziek, scripted events vol drama en knap stemacteerwerk: het hele pakket is aanwezig. Klinkt erg indrukwekkend, maar het jasje waarin al die elementen aangeboden worden is van een mindere kwaliteit. Grafisch stelt Call of Duty 3 op de Wii namelijk echt teleur, vooral als je het spel al eens eerder op de Xbox 360 hebt mogen spelen. Zo ziet het water er niet realistisch uit, bewegen personages erg houterig en kloppen bepaalde animaties gewoonweg niet.

Natuurlijk gaat de gameplay altijd boven alles, maar als een spel er op een gloednieuwe console uitziet als een Playstation 2-titel, dan voel je je toch wel lichtjes bedrogen. Het is een feit dat de Wii niet zo’n hele sterke grafische motor in huis heeft, maar hetgeen we bij Call of Duty 3 te zien krijgen is wel erg matig.

Gelukkig voelt het spel daarintegen wel erg fris aan doordat Treyarch heel wat nieuwe dingen heeft kunnen toevoegen aan de gameplay met behulp van de Wii-mote. Natuurlijk doet deze dienst als wapen en moet je vanaf nu écht mikken om vijanden te kunnen neerschieten. Daarbovenop zijn er nog enkele erg leuke minigames terug te vinden die optimaal gebruikmaken van de unieke Wii-besturingsmogelijkheden. Een goed voorbeeld hiervan is het besturen van voertuigen doordat het spel je verplicht om, ongeveer net zoals in de realiteit, je Wii-mote en nunchuck in de vorm van een stuur voor je te houden en in een cirkelbeweging te draaien om bochten te maken.

De minigames zijn een welkome afwisseling tussen al het schietgeweld en werken opmerkelijk goed. Ook tijdens een vuurgevecht moet je vaak speciale handelingen uitvoeren om bepaalde acties in werking te zetten. Herladen doe je bijvoorbeeld niet langer door simpelweg op een knop te drukken, maar door je Nunchuck snel naar boven te bewegen. Ook van wapen wisselen is realistischer geworden, je ‘grijpt’ als het ware een nieuw wapen vast door je nunchuck naar links of naar rechts te bewegen.

Het rondlopen in combinatie met mikken is echter een ander verhaal. Vooral tijdens de eerste missies van het spel zul je meer naar de grond of de lucht staren dan naar het slagveld, omdat de besturing nogal wat gewenning nodig heeft. Bij mij duurde het een hele tijd voordat ik de vijand op een normale manier te lijf kon gaan, wat erg veel frustratie met zich meebracht. Toch is het zo dat, eens je het systeem doorhebt, Call of Duty 3 erg vlotjes gaat spelen.

Na de singleplayer mode helemaal doorlopen te hebben wilde ik dolgraag eens samen met wat vrienden het spel uittesten. Echter, tot mijn grote verbazing was dat helemaal niet mogelijk! De Wii-versie van Call of Duty 3 bevat namelijk helemaal geen meerspelerfuncties, laat staan een onlinegedeelte. Het ontbreken van die mogelijkheden heeft als rechtstreeks gevolg dat de levensduur van een spel ongelofelijk daalt,  in het bijzonder bij shooters. Toegevegen, je bent wel eventjes bezig met het uitspelen van de singleplayer mode, maar was Call of Duty 3, net zoals op Xbox 360, online speelbaar, dan zou het spel zeker nog een paar maandjes langer in mijn Wii gestoken hebben.