Er was eens een Japanse man, Goichi Suda genaamd, ook wel Suda51 genoemd. Aanvankelijk maakten hij en zijn mensen in de Westerse wereld naam met het obscure killer7, dat heden bekend staat als één van de indrukwekkendste cultgames van vorig decennium. Daarna volgde het indrukwekkende No More Heroes. De daaropvolgende spellen verzandden echter stiekem tot generieke actiespellen met obscure aankleding. Shadows of the Damned was een basale third-person shooter vermomd als ruige trip door de onderwereld, terwijl Lollipop Chainsaw – ondanks de zombies afslachtende cheerleader met flinke... superkrachten – het niveau van doorsnee hack-and-slasher niet wist te ontstijgen. Wat is het feit dat Black Knight Sword wordt aangeprezen als 'de nieuwe van Suda51' dan eigenlijk waard?

Kattenhoofdgras

Na enkele minuten weet je dat je te maken hebt met het werk van Grasshopper Manufacture, de studio van de eigenzinnige Japanse gamedesigner, die in samenwerking met het Hongaarse Digital Reality de ontwikkeling van Black Knight Sword verzorgde. De continue omlijsting van het scherm door theaterdoek, de optie 'Cat Head Grass' in het hoofdmenu (waarvan we de betekenis lekker niet verklappen) en de opening van het spel, waarin een duistere kracht bezit neemt van een soort rag doll, geven zonder meer de indruk dat je iets eigenzinnigs in handen hebt. Hoewel het verhaal eigenlijk een bijrol speelt, worden tussen de bedrijven door duistere rijmpjesvarianten op bekende sprookjes verteld. De presentatie doet sterk denken aan kamishibai, een uit Japan afkomstige manier van theater door middel van papieren platen, overgoten met een duister Shadows of the Damned-achtig sausje.

Onderhuids is Black Knight Sword niet veel origineler dan recent werk van Suda51. De sidescrolling actiegame met platformelementen in kwestie doet sterk denken aan klassiekers in de categorie van Castlevania en Ghosts'n Goblins. Inclusief bijpassende moeilijkheidsgraad, want reken er maar op dat je deze game niet gelijk in één keer uitspeelt. Het excentrieke gespuis dat op je pad tegenkomt – variërend van kopvoeters tot magisch brood – laat zich op zich niet moeilijk verslaan, maar het zijn de situaties waarin je ze tegenkomt die het uitdagend maken. Bijvoorbeeld als groepje of verspreid over een stel platformen. Gelukkig zijn er ook vriendelijke oogmonsters, die je in ruil voor een stel harten (organen welteverstaan, niet dat symbool van liefde) voorzien van extra (levens)kracht.

Mootjes en magie

Belangrijker is het beheersen en soepel aan elkaar lassen van offensieve en defensieve bewegingen. Je zwaard is natuurlijk ideaal om vijanden van dichtbij in mootjes te hakken, maar zwaardere of verderop gepositioneerde wezens kunnen beter met magie aangepakt worden. Bovendien levert het verslaan van eindbazen nieuwe, krachtigere aanvallen op. Tegelijkertijd is elke aanval te ontwijken door vlug weg te rollen. Het hele besturingssysteem is vergelijkbaar met de beginselen van Dark Souls: schat je kansen goed in en reageer adequaat, dan heb je het meeste kans van slagen.

Als je er eenmaal in geslaagd bent de hoofdmodus uit te spelen, is er nog genoeg om je bezig te houden, onder meer in de vorm van een hele reeks speciale uitdagingen die je vaardigheden tot het uiterste testen. Al kun je het ook net zo goed omschrijven als puur sadisme: de derde missie vraagt je bijvoorbeeld om een tot motorfiets omgebouwd varken te verslaan, wat na een veelvoud aan pogingen ook wel lukt, om vervolgens nóg zo'n monster op je dak te krijgen. In dat opzicht is Black Knight Sword een fijne traktatie voor de hardcore gamer met een gevoel voor zwarte, Monthy Python-achtige humor, die af en toe doorslaat naar het bizarre. Als Suda51 en zijn onderdanen meer van dit soort games blijven maken, mogen ze wat ons betreft nog lang en gelukkig leven.

Getest op Xbox 360