Eigenlijk slaat het nergens op om spellen op handheld platformen uit te brengen, die dezelfde naam dragen als hun grote broertjes op de consoles. Vooral bij de GBA en de Nintendo DS zijn de overeenkomsten tussen de games vaak minimaal. Meestal doet men desondanks een verwoede poging zoveel mogelijk speleigenschappen van de consoleversie op de handheld te proppen, met alle gevolgen van dien (King Kong DS, Marvel Nemesis DS). Het is misschien verstandiger om voor de handheld een spel te maken in dezelfde franchise, maar met een geheel eigen opzet en een eigen naam. Ubisoft deed dit met Battles of Prince of Persia.

Battles of Prince of Persia is geen platformgame zoals je dat van Prince of Persia zou verwachten, maar een turn-based strategiespel dat aardig wat overeenkomsten vertoont met Nintendo’s topper Advance Wars. Het spel situeert zich tussen de gebeurtenissen uit The Sands of Time en The Warrior Within. De opkomst van de Dahaka en hoe de oorlog tussen India en Perzië, staan centraal in de singleplayercampagne. Deze campagne is qua opbouw vergelijkbaar met Advance Wars: een landkaart waarop steeds nieuwe vlaggen verschijnen, die de nieuwe missies voor moeten stellen.

De missies zelf verlopen iets anders dan die in Advance Wars. Naast het gewone verplaatsen en aanvallen, dat afhankelijk is van je statistieken van je eenheden, kun je namelijk ook kaarten spelen die deze statistieken op verschillende manieren kunnen beïnvloeden. Het aantal eenheden dat je mag verplaatsen, is eveneens afhankelijk van het soort kaart dat je speelt. Je verplaatst dus niet elke beurt al je eenheden, maar maximaal vier per keer. Wanneer je een eenheid verplaatst dan verandert zijn status in ‘gebruikt’, zodat je hem de volgende beurt niet opnieuw kunt verplaatsen. Pas wanneer een nieuw uur aanbreekt (wanneer beide spelers achter elkaar gepast hebben) worden je eenheden weer actief.

Het spel kent behoorlijk wat diepgang, vooral door het grote aantal verschillende spelkaarten dat je tot je beschikking hebt. Je kunt zelf een deck samenstellen van dertig kaarten. Nieuwe kaarten verkrijg je door missies te halen. Aan het begin van een beurt krijg je willekeurige kaarten toegekend uit je deck. Aan het eind van een beurt kun je kiezen of je je overgebleven kaarten wilt beware voor de volgende beurt, of dat je ze weg doet.

Op papier klinkt Battles for Prince of Persia weliswaar leuk, maar in de praktijk valt het allemaal enigszins tegen. Het spel mist dat verslavende van Advance Wars, wat aan verschillende factoren toe te kennen is. De voornaamste reden is dat de instapdrempel aan de hoge kant is. Het spel gooit met getallen en statistieken om je oren, waarvan je nog geen idee hebt wat ze betekenen. Vreemd genoeg kun je ondanks dit onbegrip, zonder al teveel moeite winnen van je computertegenstander. Dit zorgt voor enigszins tegenstrijdige gevoelens. Het geeft je niet de motivatie om uit te zoeken hoe je je kaarten optimaal kunt gebruiken.

Battles of Prince of Persia mist ook de nodige vaart in het spel. Het verplaatsen van je eenheden, uitvoeren van aanvallen en de balans op maken, duurt allemaal vervelend lang. Het scheelt dat je, door het afwisselen van korte beurtjes, niet op een hele lange beurt van de AI hoeft te wachten, zoals in Advance Wars wel het geval is. Dit was met het tempo van Prince of Persia een regelrechte ramp geweest.

Een ander euvel is de grafische weergave van het spel. Je eenheden worden op de onderste map weergegeven als vierkante blokjes, waardoor het er allemaal erg levenloos uit ziet. Daarbij komt dat het spel landschap niet veel meer is dan een kale, zanderige vlakte. Slechts een klein icoontje geeft aan met welk soort eenheid je te maken hebt. Wanneer je aanvalt wordt in het bovenste scherm een korte animatie weergegeven van hoe de aanval verloopt, maar erg duidelijk is dit niet. In Advance Wars kon je altijd goed zien hoe effectief de aanval was aan het filmpje, maar dat is bij Battles of Prince of Persia niet het geval. Het aantal eenheden dat sneuvelt, staat maar zelden in verhouding tot de hoeveelheid gezondheid die er van je eenheden af gaat.

Ook de besturing is niet helemaal optimaal. Het is verre van een regelrechte ramp, zoals Zoo Tycoon DS, maar het had allemaal een stuk praktischer gekund. Om te scrollen moet je bijvoorbeeld de richtingtoets naar boven op het D-pad indrukken (of X, voor linkshandigen), waarna je met de stylus het scherm kunt verslepen. Het was praktischer geweest wanneer je gewoon kon scrollen door naar de zijkanten van het scherm te bewegen. Nu moet je namelijk steeds je stylus weer herpositioneren wanneer je de rand van het scherm bereikt, plus dat je een overbodig knopje ingedrukt moet houden. Ook de verschillende menu’s hadden intuïtiever gekund.

Battles of Prince of Persia blijft enigszins hangen in goede bedoelingen. We vinden het prima dat Ubisoft eens wat anders probeert dan een bij voorbaat hopeloze conversie van een consolegame. Helaas laat de uitwerking van Battles of Prince of Persia flink te wensen over. Daarbij is het de vraag of de Prince of Persia franchise wel zo geschikt is voor een strategiespel. Men had ook een mooie, semi-3D platformer kunnen maken die de feeling van de klassieke Prince of Persia games en de souplesse van The Sands of Time met elkaar weet te vermengen. Nu zullen de meeste Prince of Persia fans hun neus ophalen voor Battles of Prince of Persia. De fans van strategische games zullen juist afknappen op het Prince of Persia gebeuren waar ze geen weet van hebben. Ubisoft, had nou gewoon Heroes of Might & Magic naar de DS omgezet!