Hoewel apen in verrassend weinig games voorkomen, hebben ze toch een grote rol gespeeld in de geschiedenis van de videogame. Dit natuurlijk door Donkey Kong, de bekendste aap in gameland. Zijn carrière begon ooit als vijand van Mario, maar hij groeide al snel uit tot held. Sega blies vervolgens de apengames weer leven in met de Monkey Ball games en ook Peter Jackson’s King Kong moeten we niet vergeten. En dan is er nog Ape Escape, waarin je aapjes met helmpjes moet vangen. Die aapjes zijn op hun beurt weer zo leuk dat ze genoeg materiaal geven voor eigen games zoals Ape Academy 2.

Het eerste deel kwam direct met de lancering van de PSP uit en bood een flinke rits aan geinige minigames met die welbekende aapjes in de hoofdrol. Hoewel de minigames aardig waren, had het spel verder weinig te bieden en kon het niet lang boeien. De apen van Sony zijn om de tafel gaan zitten om ideeën heen en weer te slingeren om het spel toch nieuw en boeiend te maken, maar ook de aapjes in hun minigames centraal te zetten. Dit is bijzonder goed gelukt en Ape Academy 2 is een uitgebreid kaartspel geworden.

De singleplayer is onderverdeeld in verschillende werelden waarin winkels staan en gevechten worden gestreden met apen en eindbazen (net wat sterkere apen). Die gevechten gaan er niet al te hard aan toe, want je hebt een viertal speelkaarten tot je beschikking die als wapens dienen. Er zijn in totaal 106 verschillende kaarten beschikbaar die staan voor 106 verschillende aapjes, welke op hun beurt weer staan voor 106 verschillende minigames. Een hele boel spelletjes dus die je, mits je ze hebt vrijgespeeld, ook gewoon apart kunt spelen.

Het kaartspel zelf gaat om het Steen, Schaar, Papier principe. Elke kaart is een rode steen, een blauw papier of een gele schaar. Per beurt kies je beide één van de vier kaarten die voor je liggen. Kies jij een steen en je tegenstander een schaar, dan win jij omdat de steen het schaar bot maakt. De schaar wint weer van het papier, omdat het er doorheen knipt en het papier pakt de steen in. Je kunt zien welke soort kaarten de tegenstander heeft. Dus heeft hij alleen maar stenen dan speel je uiteraard zoveel mogelijk papier.

De minigame die gekoppeld is aan de winnende kaart wordt vervolgens gespeeld. Win jij met de kaarten, dan heb je de kans dat je tegenstander na het spelletje een straf krijgt. Er gebeurt niets als jij wint met de kaarten en je vervolgens het spelletje verliest. Verlies je echter met de kaarten, dan heb je de kans om zelf een straf te krijgen. Speel je dezelfde kaarten, bijvoorbeeld beide een steen, moet je beide weer een nieuwe kaart kiezen. Let wel, de straffen van alle gelijke kaarten worden bij elkaar opgeteld. Dus wie uiteindelijk verliest met de kaarten en vervolgens ook verliest in de minimale, krijgt een hele rits aan strafpunten naar zich toe geslingerd.

 Om het allemaal nog net iets ingewikkelder te maken staat op elke kaart, naast een personage, minimale en strafpunten, ook nog eens voor een aantal bananen. Je begint elk gevecht met een viertal bananen waarmee je kaarten kunt uitspelen van vier bananen of lager. Tijdens de minigames zul je meer bananen moeten verdienen om betere kaarten uit te spelen. Heb je te weinig bananen om überhaupt een kaart te kiezen, dan kun je een PAS-kaart spelen. Dan moet je sowieso een spelletje van je tegenstander spelen, maar verdien je wel weer één banaan.

De minigames zelf zijn ruw onder te verdelen in twee types: behendigheids- en kansspelletjes. De behendigheidsspelletjes zijn er ook weer in twee soorten. Zo zijn er echt lastige spelletjes waar je je best moet doen om te winnen. Wanneer je echter tegen de computer speelt zijn er ook genoeg spelletjes die je toch altijd wel wint. Als je eenmaal door hebt hoe het werkt moet je wel heel slecht bezig zijn om alsnog te verliezen. De kansspelletjes zijn nog wel het vervelendst, omdat je dan niets kan doen om de uitkomst te bepalen. Tegen de computer wordt het merendeel toch voorspelbaar en Ape Academy 2 is voornamelijk bedoeld als multiplayer game. Hier komen de minigames dan ook veel beter tot hun recht.

De werelden van de singleplayer zijn behoorlijk beperkt. Er zijn maar vijf karige werelden te spelen met elk een eindbaas. Na die vijf werelden zul je nog een ultieme eindbaas moeten verslaan, maar die verschilt gek genoeg weinig met alle andere eindbazen. Alleen is het dan über Ape Escape-schurk Spectre die je zult moeten verslaan.

Gelukkig is daar nog de multiplayer. Je kunt een minigame delen met een mede PSP-er en via ad-hoc een heel kaartspel spelen. Bijzonder handig is het dat je ook met twee spelers op één systeem bezig kunt. Je pakt beide één kant van de PSP en het scherm wordt verticaal door midden gehakt om twee schermpjes te creëren. Dit werkt erg goed, behalve dat je precies kunt zien welke acties de ander doet.

De mensen die verantwoordelijk zijn voor de Nederlandse vertaling hebben zeker een banaan verdiend, want de flauwheid spat er van alle kanten vanaf. Zo gaan de werelden schuil onder namen als Popdiva-eiland en Pittig-macho-resort en kun je spelletjes spelen als The Primaatrix, Explosapendienst, Aap Fu en Duizel Suizel. En ook de vele verschillende aapjes hebben maffe namen als Apepoester, Dirk D. Epri, Gladd E. Praatjes, Hé Oe Issie en Mr Andersom. Het spel is aan alle kanten geschikt voor kinderen. Als je wint roep je Hoezeee! en bij verliezen een gekuiste Potverdrie!

Ape Academy 2 oogt heel kinderlijk en vrolijk. Grafisch ziet het er prima uit, al zet je al snel het geluid zachter door de irritante apenschreeuwen en weinig opbeurende muziek. Het is duidelijk voor een jonger publiek gemaakt en de besturing is dan ook heerlijk simpel gehouden. Alleen de richtingstoetsen en de X-knop zijn nodig. Je krijgt voor elke minigame heel kort een schermpje te zien welke knoppen je moet gebruiken. Dit gaat heel snel en het is daarna nog niet eens duidelijk hoe je die knoppen moet gebruiken. We hadden gehoopt dat dit na de previewversie nog verholpen zou worden, maar helaas.