Reload
Oblivion

The Elder Scrolls 4: Oblivion en de lokroep van het avontuur

De balans tussen hoge productiewaarde en ultieme vrijheid

Geschreven door Michel Musters op
Het is 2006 en verrassend veel gamers hebben thuis een gloednieuwe Xbox 360 (al dan niet met HD-ready televisie) staan pruttelen. Al een paar maanden na de lancering van die console dient zich een avontuur aan dat op voorhand haast onmogelijk leek. Toch weet Bethesda alle twijfels van zich af te schudden en een ervaring als nooit tevoren te leveren in de vorm van The Elder Scrolls 4: Oblivion.
Natuurlijk verscheen het vierde deel in de The Elder Scrolls-reeks ook op pc en PlayStation 3 (al was laatstgenoemde console toen nog niet eens in Europa beschikbaar), maar bij veel gamers staat Oblivion toch vooral synoniem aan die crèmekleurige pilaar van Microsoft. Lanceringsgames als Kameo, Perfect Dark Zero en Call of Duty 2 waren inmiddels binnenstebuiten gekeerd en nieuwe eigenaren stonden dan ook te trappelen om the next big thing. Dat was zonder twijfel Oblivion.

Bullshots

De jaren ervoor keken veel gamers al met ongeloof naar de eerste screenshots van het spel. Bijna iedereen was het erover eens dat het zogenaamde ‘bullshots’ betrof: screenshots die aangepast waren door de uitgever om het spel mooier te laten lijken. De weelderige bossen op rollende heuvels en witte tempels waarop virtueel licht weerkaatste zagen er haast CGI-achtig uit. No way dat het uiteindelijke spel er zo uit zou zien. Onmogelijk!

En tegelijkertijd prikkelden juist die screenshots de fantasie van velen. Ze straalden een ongetemd gevoel van avontuur uit - alsof er een grote, open spelwereld op je lag te wachten waarin alles mogelijk was. Ondergetekende had sinds dat hij vroege screenshots van Zelda: Ocarina of Time zag niet zo’n pure belofte van onbeperkte mogelijkheden ervaren. Opvallend genoeg werd die belofte volledig waargemaakt met de uiteindelijke release van Oblivion.

Doordat de ontwikkelaar spelers niet te veel bij het handje neemt, voelt het alsof je zélf het verhaal in Oblivion creëert en met oplossingen voor missies komt.

De wereld aan je voeten

De game begint in een zompige, duistere kerker waar de gemiddelde speler eerst een paar uur zoet is met de character creator. De vele opties om je personage naar eigen smaak aan te passen – van zijn of haar ras tot de grootte van de neus en het voorhoofd – waren zeker voor consolebegrippen in die tijd enorm uitgebreid. Wanneer je eindelijk iets hebt gecreëerd waar je min of meer tevreden mee bent, volgt een ontsnappingstocht uit de gevangenis. Je weet uit een spleet in de muur te kruipen en knijpt je ogen even dicht tegen het felle zonlicht… en vervolgens ligt de wereld aan je voeten.

Dat laatste kun je letterlijk opvatten. Hoewel Oblivion een verhaal heeft met bijbehorende missies, ben je vanaf het moment dat je naar buiten stapt vrij om Cyrodiil op je eigen tempo te verkennen. Je bent net ontsnapt uit de hoofdstad van de provincie, dat in het midden van de spelwereld ligt. Het maakt niet uit welke kant je oploopt; je bent omsingeld door uitgestrekte vlaktes, torenhoge gebergten en weelderige bossen. Het gevoel van vrijheid en avontuur dat dit bij de speler oproept, is een ervaring die velen zich nog altijd als de dag van gisteren herinneren.

Gamers die het vorige deel in The Elder Scrolls-reeks hadden gespeeld, waren dat natuurlijk al gewend. Sterker nog: Morrowind bood zo mogelijk nóg meer vrijheid en dat in een gevarieerdere spelwereld. Maar Oblivion wist de juiste balans te slaan tussen die geliefde vrijheid en een hoop quality of life-toevoegingen waarmee het spel toegankelijk werd gemaakt voor een groot publiek. Daarbij was Oblivion voor veel consolegamers de eerste aanraking met de franchise en dus voor die tijd een unieke ervaring.

By Azura, by Azura, by Azura!

Verken op eigen houtje de nabijgelegen bossen en het kan bijna niet anders of je stuit op een aantal mysterieuze tempels of dreigende grotten. Uiteindelijk blijken veel van die ondergrondse kerkers erg op elkaar te lijken, maar dat weet je tijdens die eerste uren van het spel nog niet. De mogelijkheden lijken eindeloos. Net zo indrukwekkend zijn de verschillende steden in de game, die allemaal hun eigen uitstraling hebben. Mijn persoonlijke favoriet is Skingrad, dat niet alleen een verrukkelijk middeleeuws sfeertje uitstraalt, maar ook nog eens het beste woonbare huis in de game bevat.

Mocht je jezelf uiteindelijk toch wagen aan de verhalende (zij)missies, dan stellen ook die niet teleur. De verhaalmissies voeren je door heel de spelwereld en worden van extra elan voorzien door ingesproken stemmen van onder andere Sean Bean en Patrick Stewart. Toch zijn het vooral de vele zijmissies die met de vaak unieke insteek de meeste indruk maken. Een speurtocht in een kasteel naar een gestolen schilderij, het verkennen van een oud piratenschip, als kersverse moordenaar gecontacteerd worden door de mysterieuze Dark Brotherhood, de held van een arenagevecht worden en je persoonlijke fan als schildknecht aanstellen (en hem zo snel mogelijk weer kwijt zien te raken): de creativiteit spat ervan af. Doordat de ontwikkelaar spelers niet te veel bij het handje neemt, voelt het alsof je zélf het verhaal in Oblivion creëert en met oplossingen voor missies komt.

Persoonlijke herinneringen

Daardoor hebben veel spelers gevoelsmatig persoonlijke herinneringen aan de vierde The Elder Scrolls-game. Terugblikkend voelt het alsof je anderhalf decennia geleden zélf een reis hebt gemaakt door Cyrodiil. Mij staat bijvoorbeeld nog heel goed bij dat ik nachtenlang een npc door de straten van Skingrad heb achtervolgd. Ik heb geen flauw idee meer waarom ik dat deed en voor welke missie het was, maar ik weet nog wel dat het voelde alsof ik daar écht een ander persoon aan het stalken was, vlakbij de kerk terwijl er af en toe een regenhoos naar beneden viel. Ook staat mij het eerste huisje dat ik kocht nog goed bij: een krot in de sloppenwijken van de hoofdstad bestaande uit één kamer. Maar het was mijn kamer, ingericht zoals ik het wilde, en verdomd als het niet gezellig was!

Start Oblivion nu op en er blijft op het eerste gezicht nog maar weinig van die magie over. Het spel ziet er grafisch inmiddels vrij belabberd uit – al was het al die jaren geleden al vrij moeilijk om een fatsoenlijk ogend gezicht in de character creator te maken – en het spel bestuurt houterig. Oblivion is ingehaald door vele andere games, op één gebied na: die belofte van vrijheid, het idee dat alles mogelijk is en dat je zelf je eigen avontuur kunt maken. The Elder Scrolls 4: Oblivion verscheen precies in een tijd waarin games met torenhoge productiekosten kwaliteit aan een groot publiek konden leveren, maar waar de ervaring nog niet zó gestroomlijnd was dat je vastgebonden zat in de achtbaanrit die de ontwikkelaars voor je hadden bedacht. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt.

In Reload houdt Gamer.nl regelmatig games van toen tegen het licht van nu. Lees ook andere Reloads:

Dit artikel delen:

Lees meer

Geforce Now nu beschikbaar in Chrome-browsers Geannuleerde GoldenEye-remake uitgebreid getoond
15

Reacties op: The Elder Scrolls 4: Oblivion en de lokroep van het avontuur

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • avatar

    Agent 4125

    • 31 januari 2021 09:59
    Mooi geschreven. Dit soort ervaringen laten het unieke van gamen zien: je compleet verliezen in een geloofwaardige wereld waarin je zelf de bepalende factor bent.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Ego8

    • 31 januari 2021 12:22
    Zo ontzettend veel uren rondgelopen in deze game. Niet direct na release, mijn toenmalige PC veranderde bij elk gevecht (hoe klein ook) in een diashow. Maar op de PC erna zeker honderden uren rondgelopen. Recent niet meer, de inmiddels gedateerde graphics en vaak zeer matig stemmenwerk met ongeveer 1 stemacteur per ras/geslacht maken het toch minder leuk anno nu. Maar blijft zeker een klassieker.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Red Dead Demon

    • 31 januari 2021 16:00
    @Ego8 Gat in de markt. Stop-motion games.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Frezzle

    • 31 januari 2021 12:32
    Mooi geschreven, traantje weggepinkt. Tot op de dag van vandaag vergelijk ik ieder spel met Oblivion. Ik hoop nog steeds een spel te vinden met vergelijkbare vrijheid waarbij ik niet aan het handje gehouden wordt.

    Nog niet gevonden. Iedere open wereld valt tegen als ik her vergelijk met oblivion.

    Ik blijf hopen…… Avowed? Tes6? Starfield?
    Please…..

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • Senchi87

    • 31 januari 2021 12:54
    @Frezzle Ik ga wanneer ze weer beschikbaar zijn een playstation 5 kopen. Maar ik zou haast voor Avowed alleen al een xbox willen. Mocht die goed zijn tenminste, wat ik wel denk ergens..

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Megaman20XX

    • 31 januari 2021 12:52
    Ik heb deze game gewoon een tweede keer voor de volle mep voor de 360 gekocht nadat mijn eerste schijfje was verneukt door de Red Ring of death. Zo leuk is deze game gewoon en op sommige vlakken nog steeds beter dan Skyrim. De arena was hier ook super leuk om te doen!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • Senchi87

    • 31 januari 2021 12:53
    Dit was mijn eerste Elder Scrolls game maar man, wat een game! Ontzettend veel uren aan gespendeerd, toen had ik nog tijd blijkbaar 🤔 Ik hoop ontzettend dat TES6 minstens zo goed gaat worden!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    CommanderKeen

    • 31 januari 2021 21:31
    Geweldige game, veel uren aan besteed en nooit uitgespeeld. De gates werden mij te eentonig, maar er was genoeg te doen. En het had ook goede DLC's, behalve de horse-mount dan. Toch vond ik het niet beter dan Morrowind, minder opties in character-build. En een wat saaiere wereld, Morrowind was veel gevarieerder.
    Verder heeft het mij ook veel tijd gekost om dit een beetje goed te draaien op mijn pc, regelmatig kleine tweaks gedaan in het .ini-bestand.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Baukereg

    • 1 februari 2021 11:08
    Dit was echt zo'n middelmatige game. Een flinke stap terug na Morrowind. De wereld voelde niet levendig aan, de quests waren saai en de main story is lachwekkend en repetitief.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • tremere

    • 1 februari 2021 13:11
    Naar Morrowind was dit een flink koude douche, het vechtsysteem was stukken beter maar de magie mogelijkheden waren flink aan banden gelegd. In plaats van Patrick Stewart en Sean Bean te regelenen hadden ze wellicht meer voice actors moeten inhuren. Zo irritant om een stemacteur met zichzelf te horen praten of eerst de stem van een zwerver te horen en als je die dan een vraag stelt een heel andere stem te horen. Verder had je toen de belachelijkheid dat als je thieves guild missies uitgepeeld had dat je de fox oid zou worden. Kreeg je een masker waarin niemand je zou herkennen. Je raad het al, letterlijk iedereen wist wie jij was. Nee memorabel was dit spel voor mij totaal niet.

    Edit: oja ook zo mooi, het level systeem waarin tegenstander meelevelde voor wat meer weerstand. Liepen normale bandits ineens in Glass Armor en ander veels te duur materiaal rond, kon zo een fortuin bij elkaar harken.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Nefarius

    • 1 februari 2021 21:35
    Ik begrijp het succes en de "mass appeal" van Oblivion, maar voor mij is het het punt geweest waar ik begon af te haken in The Elder Scrolls serie. Grafisch? Mooi! De intro? Prikkelend! Het nieuwe onderhandelingssysteem? Geinig bedacht! Leuke quests? Vooral de Dark Brotherhood verhaallijn is me bijgebleven. Ergernissen? De mee levellende tegenstanders, de Oblivion gates die mijn immersion doorbraken door overal te verschijnen, het kompas waarmee alles te vinden was, geen speurwerk vereist, het consequentieloos alles kunnen doen en nooit keuzes met echt impact maken. Skyrim heb ik vluchtig aangeraakt, maar het enige dat me daarvan is bijgebleven is "I used to be an adventurer…" en eindeloos veel draugrs kapot hakken.

    Misschien zijn mijn ervaringen met Oblivion beter te begrijpen als ik uitleg hoe het voor mij begon. Mijn eerste kennismaking met The Elder Scrolls was Daggerfall. Bij gebrek aan Elder Scrolls in het schap van mijn plaatselijke softwareboer (het was 1996) heb ik deze buiten de reguliere distributiekanalen aangeschaft, dus zonder handleiding. Dat betekende eindeloos uitzoeken hoe alles werkte, maar ik werd er voor beloond met een gigantische wereld waar alles mogelijk was. De graphics vinden de meesten nu waarschijnlijk niet om aan te zien, maar wat er ontbrak aan resolutie vulde je in met fantasie. In die gigantische wereld was niet eens zoveel unieks te doen, maar het voelde geweldig om al die vreemde landen en dungeons te bezoeken. Ik had geen internet en spoilers/walkthroughs waren nog geen gemeen goed, dus een set armor compleet krijgen voelde als een klein wonder. Je kon huizen en schepen kopen, bij het magiersgilde eindeloos aan spreuken werken en uren ronddwalen onder het genot van sfeervolle midi-muziek. Qua verhaal en quests ben ik in mijn herinnering overigens nergens gekomen, dat deel van het spel was best wel buggy. Sidenote: Bethesda heeft met dezelfde engine als Daggerfall ook twee Terminator spellen (Future Shock en Skynet) uitgebracht met een erg desolaat sfeertje en veel vrijheid, kan ik aanraden.

    Tussendoor zelfs van Redguard genoten, een minder bekende Elder Scrolls titel.

    Daarna kwam Morrowind wat me omver blies met een vreemde, deels onbegrijpelijke wereld/cultuur, keuzes tussen huizen, voor of tegen de empire, keuze voor een klasse die echt nog wat uitmaakte. Bovenal ook heel veel lore in de boeken, eindeloos zoeken naar bepaalde grotten (maar wat een beloning als je de juiste vond!) en verwondering over de bizarre zandstormen of schemerige moerassen. En dingen bereiken kostte moeite, hoe lang was die tocht naar het hoofdkwartier van de Morag Tong elke keer weer? Als ik mensen spreek die Daggerfall (komt zelden voor) of Morrowind (een handjevol) hebben gespeeld, heb ik het altijd het idee dat iedereen daar een ander verhaal beleefd heeft op z'n eigen manier. Bij Oblivion en Skyrim heb ik altijd het gevoel dat iedereen hetzelfde avontuur beleefd heeft.

    Waarschijnlijk ben ik gewoon een oude zeur aan het worden :-) en kleurt mijn nostalgische bril de titels uit mijn jeugd erg rooskleurig. Ik misgun niemand zijn plezier met Oblivion/Skyrim, want ik denk dat het fantastische titels zijn om in aanraking te komen met de Elder Scrolls serie, maar er valt nog zoveel meer te beleven en de titels in de serie zijn best verschillend in wat ze bieden. Persoonlijk ben ik ook erg gecharmeerd van (met name de eerste twee) Gothic spellen (wat zeker GEEN perfecte games zijn), die een erg levendige spelwereld bieden met beloning voor trouw (armour) en keuzes met gevolgen. Favoriete real-time/actie RPG is nog altijd Vampire: The Masquerade - Bloodlines. In mijn ogen ongeëvenaard qua spelwereld, (side)quests, sfeer, humor en verhaal (en ja, de endgame is niet zo goed). Het spelt beloont ook andere speelstijlen dan "guns blazing" elke ruimte in lopen. Hoop dat het vervolg wat er aan zit te komen in de buurt komt.

    Geen idee wat ik wil bereiken met deze post, beschouw het maar als een "opa, vertel nog eens van vroeger" post :-).

    Signing off, een voormalige nightblade (altijd trouw gebleven aan deze klasse)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    MichelMusters

    • 2 februari 2021 13:52
    @Nefarius Opa die over vroeger vertelt is altijd leuk, ik behoor zelf inmiddels ook al min of meer tot die doelgroep (in gamejaren dan) ;)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    Nefarius

    • 2 februari 2021 16:27
    @MichelMusters Fijn om te horen, ik zal me niet inhouden dan :-) ! Na Corona maar eens een opa-meeting organiseren dan en opscheppen over hoe weinig pixels we vroeger hadden.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • JerNeo

    • 2 februari 2021 11:21
    Wat een heerlijke game was dit, simpele zaken die je nog steeds mist in tegenwoordige games zaten hier gewoon in. NPC's reageren op je armor, met Daedric armor reageren ze totaal anders op je dan in Glass armor bijv.

    Ik weet sommige zaken nog steeds uit m'n hoofd te vinden in deze game, welke huizen je early game in moet breken om sterkere gear te krijgen vroeg in de game. De quest lines van Thieves Guild en Dark Brotherhood blijven geweldig. Deze game was echt het hoogtepunt van TES voor mij. Skyrim was goed, maar niet beter dan Oblivion.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.
  • avatar

    gamer1993

    • 4 februari 2021 13:37
    Ben altijd meer van de Morrowind geweest voor dezelfde redenen die men in de comments al benoemt heeft. Ben sinds kort wel weer begonnen met oblivion met als insteek om eerst kei hard efficient te gaan levelen en dungeon crawlen. En daarna pas quests te gaan doen wat tot nu toe in de 'hard levelen' fase een erg leuke playthrough oplevert.

    De loot is meestal niet zo fantastisch omdat alles level-based is. Maar kom nu wel veel dungeons tegen die leuke environmental storytelling bevatten die ik anders in mijn playthroughs nooit bezocht zou hebben.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord met onze voorwaarden voor reacties.