Beste bezoeker, ik ga je niet vragen je ogen te openen. Die staan al jaren wijd open. We zijn immers met z'n allen gericht op wat we kunnen zien. Dat neem ik je niet kwalijk, want ik ben niet anders. Dingen die we zien, die bestaan. Hoe mooier het oogt, hoe liever we er naar willen kijken. Niet voor niets zijn ontwikkelaars tegenwoordig zo druk bezig met het grafische aspect van games. Als je game er lelijk uitziet, ben je bij voorbaat al verloren.

Ik vind echter dat een ander aspect van videogames een ode verdient. Juist omdat het zo weinig aandacht krijgt. Ik heb het over muziek en geluid in videogames. Luisteren, dat doe je, zoals je misschien wel eens vernomen hebt, met je oren. Ik weet niet precies wat de reden er achter is, maar op één of andere manier hebben wij massaal besloten onze oren veel lager te rangschikken als onze ogen. Misschien omdat ze minder aantrekkelijk zijn, of zo. Ik kan best genieten van een mooi oor, maar dat terzijde.

Het sluipt er eigenlijk een beetje in hé, goede muziek in games? De ene minuut speel je nog vrolijk een potje Mario Kart of Metal Gear Solid, een dag later zit je bij de kapper gamemuziek te neuriën. Zo blijf je niet alleen erg verbonden aan een bepaalde game, je hebt ook nog eens kans gillend gek te worden, om nog maar te zwijgen over mensen in je omgeving. Het is een gevaarlijk goedje, muziek in games.

Sommige ontwikkelaars zijn erg nobel. Ze weten dat er nauwelijks over muziek in games gepraat wordt en toch besteden ze er veel aandacht aan. Van het Midi-formaat zijn ze overstapt naar orkestmuziek en dat komt vooral epische avonturen alleen maar ten goede. Denk eens aan de soundtrack van de laatste paar Zelda's. Ik heb ze zelfs op cd! Als dat niet betekent dat je goede muziek voor een game hebt afgeleverd, dan weet ik het ook niet meer.

Andere ontwikkelaars lijken zo geobsedeerd door goede muziek in games, een beetje zoals ik, dat ze er een hele game voor maken. Dat begon bijvoorbeeld al bij games als Space Channel 5 en die kekke dansmatten waarop je als een gek moet rondhuppelen. Ze erkennen het feit dat er muziek bestaat, maar integreren het nog niet voldoende in de gameplay. Ze smelten niet samen tot één enkel geheel. Ik kan hetzelfde zeggen van Guitar Hero. Het draait niet om muziek, al is het heerlijk om er naar te luisteren, maar in feite druk je gewoon op de knoppen wanneer een icoontje op een bepaalde lijn komt. Dat kan ook zonder muziek. Het is minder leuk, maar het kan.

Nee, een enkel genie heeft het wel door. Ik heb het over Tetsuya Mizuguchi. Die naam op zich zegt waarschijnlijk enkelen van jullie maar iets, maar als ik zeg Rez en Lumines dan gaat er bij veel meer mensen al een lichtje branden. Mizuguchi is voor mij een wereldwonder. Het is dat ik mij er te cool voor voel, anders had ik hem geboetseerd uit klei, naast mijn bed geplaatst en er elke avond een gebedje voor gezegd.

Want wat doet Mizuguchi? Hij zegt: “Sukkels! Jullie pakken twee elementen en gooien het bij elkaar, alsof dat iets uit maakt. Die twee gaan niet opeens paren om tot een perfect liefdeskind uit te komen! Je moet ze samensmelten, tegen elkaar laten wrijven tot ze één worden.” Althans, ik stel mij s' nachts voor dat hij dergelijke dingen naar andere ontwikkelaars roept.

In Rez en Lumines worden de twee elementen, zien en horen, bij de lurven gepakt en met elkaar samengesmolten. De graphics zouden niets waard zijn zonder de muziek en de geluiden en omgekeerd. Kun jij je voorstellen dat je Lumines moet spelen zonder de aanstekelijke muziek? Of dat je alleen de muziek op zou zetten op een feestje? Nee, dat werkt niet. Je moet het tezamen ervaren om een haast goddelijk genot te ondergaan.

Ik wilde hem, voor zover je hem niet kende, even aan jullie voorstellen. Het is een man om in de gaten te houden, een revolutionair in een industrie vol kuddedieren. Mizuguchi, dit zijn de gamers. Gamers, dit is Mizuguchi. Hij is er op uit om van alle elementen die games een aardig tijdverdrijf maken, een samensmelting te doen ontstaan die van games een waardige tegenhanger van media als films en muziek maken. Misschien mogen we het zelfs kunst gaan noemen. Gedurfd, maar de poging meer dan waard.