In deel vijf van Resident Evil speel je met Chris Redfield, bekend uit het eerste deel van de serie en ook uit Code: Veronica en het recente Umbrella Chronicles. Capcom heeft gekozen voor dit hoofdpersonage omdat enkele bekende verhaalelementen uit de langlopende serie zullen samenkomen, en wie kan daarin beter de hoofdrol vervullen dan de held uit het begin van de reeks. Hij wordt bijgestaan door de aantrekkelijke dame Sheva, een Afrikaanse agente die zeer goed haar mannetje kan staan. Chris werkt voor een nieuwe organisatie tegen bioterrorisme en zal een plaag moeten bestrijden die vergelijkbaar is met die uit Resident Evil 4. Op zijn pad zal hij onder andere de oude bekende Wesker tegenkomen, een legendarische vijand uit de Resident Evil-serie.

Vanaf de allereerste keer dat je Chris Redfield onder de knoppen hebt, bekruipt je de gedachte: dit is Resident Evil 4. Of tenminste, vier en een half dan. De besturing voelt precies hetzelfde aan en dat kan zorgen voor gemengde reacties. Deel vier werd overladen met lof en wordt algemeen beschouwd als één van de beste actiegames aller tijden. Maar sinds dat deel alweer vier jaar geleden is uit gekomen, zijn actiespellen steeds vloeiender gaan spelen. In dat opzicht gooit Resident Evil 5 je terug in de tijd, waarbij je op logge wijze met Chris beweegt en bovendien alleen in stilstaande positie kunt schieten.

Door deze besturing kan de gameplay enigszins stroef en achterhaald aanvoelen. Eerst zoek je een veilig plekje om daar stil te gaan staan en enkele zombies af te maken, waarna je naar een andere plek rent om het proces te herhalen. Desondanks is het vechten bij vlagen geweldig en spectaculair. Een duidelijke verandering ten opzichte van deel vier is de aanwezigheid van Sheva, die zelfstandig de vijanden onder vuur neemt en bovendien haar eigen inventaris heeft.

Afgaande op de previewversie is de ervaring met Sheva gemixt. In een aantal opzichten is ze zeer zelfstandig. Zo zal ze kratten en tonnen openbreken en zelf munitie en kruiden (om je te genezen) oppikken. Ook zal ze uit zichzelf deze kruiden gebruiken en van wapen wisselen als haar pistool op is. En ze zal weer terugwisselen naar haar pistool als ze daar munitie voor ontvangt. Er is volledige interactie met haar inventaris mogelijk, zodat je haar naar wens kunt bewapenen en voorzien.

Maar op sommige momenten zou je haar wellicht liever niet bij je hebben. Zo zal ze niet altijd op het hoofd van de vijand mikken en ook niet op de knieën om er vervolgens op in te schoppen. Vaak zal ze in de borst of de maag schieten, wat veel munitie kost en dus de minst efficiënte manier is om de horde geïnfecteerde Afrikanen uit te schakelen. En het wil nog wel eens gebeuren dat je door haar schuld het loodje legt, want een dode Sheva betekent ook voor jou game over.

Zo is er een scène in een fabriekscomplex met een aantal nauwe doorgangen, waarin een zeer sterke vijand met kettingzaag verschijnt. De speler moet een aantal hendels overhalen terwijl Sheva zichzelf moet zien te redden. Een collega-redacteur die tegelijkertijd de previewversie aan het spelen was, kwam in zijn eentje simpelweg niet door dit stukje heen omdat Sheva continu onthoofd werd door de vijand met de kettingzaag. Daardoor moesten we dit gedeelte coöperatief en met nauwe coördinatie doorspelen. Het is toch wel wrang dat de kunstmatige intelligentie van Sheva simpelweg te zwak is voor bepaalde, specifieke secties van de game. Je moet Resident Evil 5 natuurlijk wel in je eentje kunnen doorspelen. Gelukkig zijn dit soort momenten slechts sporadisch aanwezig en is je vrouwelijke metgezel over het algemeen tamelijk slim. Maar dergelijke fouten zouden helemaal niet aanwezig moeten zijn. We hopen dan ook dat Capcom de tijd heeft om de kunstmatige intelligentie van Sheva voor de uiteindelijke versie nog enigszins bij te schaven.

De coöperatieve modus is overigens een fantastische toevoeging voor de game. Het volledige spel is, zowel offline in splitscreen als online, met zijn tweeën door te spelen en vooralsnog lijkt dit geweldig te werken. Het werkt aanzienlijk beter dan de game in je eentje te spelen, maar de vraag is of dat een kritiekpunt is op de singleplayermodus of een compliment voor de coöperatieve modus.

Net als Resident Evil 4 kent ook deel vijf een likkebaardend mooie presentatie. Grafisch is de game een juweeltje, in vrijwel alle opzichten. Bovendien zijn de tussenfilmpjes spectaculair en enorm filmisch, waardoor de sfeer een aanzienlijke opkikker krijgt. Ergens vroeg in het spel zul je bijvoorbeeld een interactief tussenfilmpje voorgeschoteld krijgen waarin je een aanval van motorrijders moet pareren, voorzien van een werkelijk fenomenale choreografie.

De liefhebbers zullen bovendien opgelucht kunnen constateren dat die typische, gekke Resident Evil-sfeer behouden is. De Afrikaanse setting vergt wellicht wat gewenning, maar het over-the-top script en het verhaal met gestoorde personages en interessante eindbazen, is bovenal een fan service voor liefhebbers van met name het laatste deel. De overeenkomsten met deel vier zijn enorm groot, zelfs wat betreft specifieke situaties in de game. De aanval van de menigte Afrikanen die een huisje bestormen, ook in de demo speelbaar, lijkt verdacht veel op een dergelijke aanval op een boerderij in Resident Evil 4. En ook in dit deel komt er een truck op je afrijden die je tijdig moet zien te stoppen. Een ander vervelend puntje dat deel vijf heeft meegenomen, zijn de constante laadzones. Games in dit genre zijn tegenwoordig speelbaar zonder ook maar één laadscherm te hoeven zien (denk aan Uncharted), terwijl Resident Evil 5 elk gamegebeid heeft afgesloten met een laadscherm. Tussen hoofdstukken in kun je bovendien wapens kopen en schatten verkopen, maar de geliefde koopman uit deel vier lijkt afwezig te zijn.

Dan is er nog één controversieel aspect van de game ongemoeid gelaten: racisme. Ikzelf heb eerder een column geschreven dat ik dergelijke kritieken enorm overdreven vond. Na het spelen van deze previewversie moet ik daar echter op terugkomen. Al zeer vroeg in het spel zie je een blanke, blonde vrouw die wanhopig om hulp roept. Vervolgens wordt deze vrouw vastgegrepen en naar binnen gesleurd door een geïnfecteerde Afrikaan. De associatie met een raciaal getinte verkrachting is simpelweg te groot om te negeren. Bovendien had Capcom gemakkelijk dezelfde scene kunnen creëren, waarin de vrouw eveneens negroïde zou zijn, om dergelijke associaties te voorkomen. Het lijken bovenal domme en onwetende keuzes te zijn van de Japanse ontwikkelaar, die waarschijnlijk met name in Amerika voor de nodige ophef zullen zorgen. En dat zal grotendeels terecht zijn.

Maar deel vijf uit de reeks lijkt, ondanks deze smet, bovenal over te lopen van kwaliteit en is bovendien voorzien van een hele dikke laag afwerking. Of de verouderde gameplay over de hele game stand houdt, valt nog te bezien. Maar het is zeker dat er een redelijke mate van afwisseling aanwezig is, met spectaculaire eindbazen inbegrepen. Het definitieve oordeel zullen we over een maand geven.