Lollipop Chainsaw is de nieuwe game van Suda 51, de beroemde ontwikkelaar die ons eerder onder andere de onconventionele titels Killer7 en No More Heroes bracht. Daar waar die games uniek waren in stijl en gameplay, is de vreemdheid van Lollipop Chainsaw al lang niet meer zo schokkend. De game Onechanbara: Bikini Zombie Slayers poogde namelijk hetzelfde door tienermeisjes in bikini in te laten hakken op zombies. In het algemeen werkt het altijd om even opzien te wekken met schaars geklede, doch schattige meisjes die eigenlijk ervaren en dodelijke vechters zijn. Dat contrast spreekt ons blijkbaar aan.

Zombiejager met paardenstaartjes en D-Cup

Het leuke tienermeisje in Lollipop Chainsaw heet Julliette. Ze wordt bijna 18, zit op de middelbare school, is een cheerleader met een ferme D-cup en heeft de aandoenlijke piepstem van Tara Strong, die we ook herkennen als Harley Quinn in Batman: Arkham City en Bubbles, de blauwe Powerpuff Girl. Als op haar school de mensen veranderen in zombies komt echter haar ware identiteit naar boven. Ze is namelijk een zombiejager met een kettingzaag als primair wapen. Vanuit deze wetenschap ontpopt zich een bizarre game met overdreven baasgevechten, schreeuwende zombies en cheerleaderdrama.

Over het verhaal (van de hand van filmmaker James Gunn) werd gedurende de previewsessie weinig verteld en ook de demo gaf weinig uitsluitsel, maar in een notendop gaat het om een kwaadaardige tovenaar die de wereld wil overnemen. Daarbij krijg je de hulp van het vriendje (of eigenlijk: van zijn hoofd) van Julliette, die af en toe voor een ‘afgezaagde’ oneliner zorgt. Het verhaal hoef je niet echt serieus te nemen en het aangename contrast tussen het meisje en de zombies is vooral leuk op tekstueel en visueel niveau. De dialogen zijn namelijk vrij aanstekelijk en het tienermeisje-taaltje (“Oooh my God, zombie zombies, yummie!”) in combinatie met de grove woordenschat van de vijanden zorgt regelmatig voor een flinke glimlach.

Bloed en regenbogen

De stijl van de game is tijdens de speelsessie het eerste wat opvalt. De game beschikt over cartoony graphics en wordt regelmatig onderbroken door kleurrijke pop-art-achtige beelden tijdens een speciale move of uitleg. Het doden van zombies gaat veelvuldig in combinatie met hartjes, regenbogen en ander meisjesachtige objecten, terwijl daarnaast ook op bloederige wijze ledematen afgehakt kunnen worden. De balans tussen schattig en bruut blijft gewaarborgd en zorgt voor een aparte ervaring die uitnodigt om verder te spelen.

Het is daarbij jammer dat de kleurrijke stijl niet doorwerkt in de vrij traditionele gameplay. Het is een hack & slash-game met een vrij simpel vechtsysteem, dat op sommige momenten niet helemaal intuïtief is. Je hebt de welbekende zware aanvallen, lichte aanvallen en verdovingsaanvallen, maar de wisselwerking tussen deze moves komt nogal haperend over. Verder in de game kun je weliswaar een hoop nieuwe combo’s vrij spelen en krijg je de beschikking over een shotgun, maar het is nog maar de vraag of dit de gameplay ook daadwerkelijk verbetert. Op visueel niveau is het vechten echter wel indrukwekkend door de rode gloed om je kettingzaag en de lenige cheerleaderbewegingen die je kunt uitvoeren.

Uiterlijk zonder inhoud

Lollipop Chainsaw verpakt op het eerste gezicht aldus een vrij rechttoe rechtaan actiegame in een mooie, aparte stijl, zonder echt baanbrekende dingen te doen. We zagen weliswaar een eindbaas in de vorm van een rockende zombie en je kon met het hoofd van je vriendje zombies besturen, maar indruk maken deed het nergens. Dat kwam ook door de lineaire en saaie levelstructuur. Wat vooralsnog overblijft is een game met een mooi uiterlijk, zonder al te veel inhoud. Net als de gemiddelde schaars geklede cheerleader dus.