De respons op de trailer van Declassified, die getoond werd tijdens de Sony-conferentie, loog er niet om. Fans hadden een spectaculair, grafisch indrukwekkend Vita-equivalent van de serie verwacht, maar zagen een stoffige en naar hun idee standaard lelijke shooter. En dan kwam daarna ook nog het nieuws naar buiten dat Nihilistic Software het spel maakt, de studio die eerder verantwoordelijk was voor Vita-game Resistance: Burning Skies. Dit laatste wapenfeit van de ontwikkelaar boezemt nou niet bepaald vertrouwen in.

De trailer ook niet; we zagen de maps van Declassified vrijwel uitsluitend door een iron sight, alsof het geen gameplay was maar een slideshow met toevallig steeds een ander wapen en verschillende locaties. Wie de typische Call of Duty-multiplayer niet kent, zou denken dat het een galleryshooter werd. De multiplayerdemo die we later te zien kregen, liet gelukkig een iets ander beeld zien. Maar een mooie game werd het nooit.

Typisch Call of Duty

Wat Declassified in ieder geval wel biedt, is een aardig complete Call of Duty. Er is zowel een singleplayer als een multiplayer en binnen laatstgenoemde zijn er weer verschillende modi, zoals Team Deathmatch en Kill Confirmed. Er komen waarschijnlijk nog meer modi bij, maar deze zijn nog niet aangekondigd. De multiplayer is in totaal met zeven andere mensen en over zes maps speelbaar, via Wi-Fi. Hierbij doet iedereen uiteraard ook ervaringspunten op, waarmee je nieuwe wapens en perks vrijspeelt, en uiteindelijk de Prestige-status kunt bereiken. Tijdens de potjes zelf kun je tot slot met de bekende killstreaks uit de voeten.

Bovenstaande is een groot deel van wat Call of Duty als competitieve game zo aantrekkelijk maakt. Het blijft echter een combinatie van factoren, waarbij vooral ook de snelheid waarmee multiplayerpotjes gespeeld worden van levensbelang is. Binnen een seconde twee kills maken, vervolgens die ene killstreak vrijspelen en daarna gelijk inzetten, zou niet werken als je het tempo net wat terugschroeft. Dat laatste lijkt helaas wel te zijn gebeurd. Hoewel de game nog steeds aardig snel oogt, heeft het niet diezelfde flow als een Call of Duty op console. En dat terwijl de Vita met zijn analoge sticks en triggers nu juist deze ervaring zou kunnen evenaren. De besturing leek hiervoor echter net wat te stroef en de hit detection te onnauwkeurig.

Behapbaar

De singleplayer pakt het in die zin misschien beter aan, door zich meer op de traditionele filosofie van handhelds te richten, namelijk dat je een game snel moet kunnen oppakken en neerleggen. Of dit gedeelte van het spel ook echt goed wordt, kunnen we helaas niet zeggen – we zagen alleen de multiplayer. De singleplayer moet het gat dichten tussen Black Ops en zijn vervolg, maar doet dit niet op een heel verhalende manier. In plaats daarvan krijg je steeds een aantal kleine missies voorgeschoteld, zoals time trials, met ieder een duidelijk en behapbaar doel. Op die manier kun je Declassified altijd in korte sessies spelen. En dat klinkt op dit moment niet eens heel onaantrekkelijk.