Qua gameplay tapt Brink op het eerste gezicht uit hetzelfde vaatje als iedere andere generiek ogende first-person shooter met overdreven gespierde kerels met net iets te grote wapens. Snelle actie en hectische vuurgevechten vol indrukwekkende explosies.  We vielen we met een squad een scheepshaven vol met containers binnen. De granaten vlogen over en weer, teamgenoten vlogen door de lucht en afweergeschut zorgden voor een constante en ondoordringbare muur van kogels. Ten midden van al deze chaos probeerden we een robot naar binnen te smokkelen om een bom onschadelijk te maken. Een indrukwekkend spektakel, maar niet iets wat we nog niet eerder hebben gezien. Wat maakt Brink dan toch zo speciaal?

Brink moet het niet zozeer hebben van zijn vernieuwende speleigenschappen. Het meeste wat je namelijk in Brink aan zult treffen, heb je ongetwijfeld al eens in een andere shooter gezien. Toch stuwt het spel het shootergenre wel degelijk een nieuwe richting in. Dat doet het niet door het genre met een geheel nieuwe invalshoek te benaderen. In plaats daarvan combineert Brink de beste nieuwe op shootergebied in één game, zonder dat het geheel ook maar enigszins onsamenhangend of rommelig overkomt.

Om de charme van Brink te begrijpen is allereerst de setting belangrijk. We schrijven 2045. De wereld wordt geteisterd door overstromingen en de mensheid zoekt een veilige plek om haar bestaan voort te zetten. Eén plek lijkt uitkomst te bieden: The Ark, een gigantische drijvende stad in het midden van de oceaan. Wanneer de populatie op The Ark toeneemt ontstaat er een enorm tekort aan grondstoffen, wat de spanning tussen de oorspronkelijke en nieuwe bewoners vergroot . Na 25 jaar ontstaat er uiteindelijk een heftige conflict tussen de Resistance, de opstandelingen, en de Security, de oorspronkelijke bewaarders van de veiligheid. Logischerwijs is dit het punt waarop jij je in de strijd mengt en je kiest aan welke kant van de tweedeling je jouw heldendaden zult verrichten. Dit alles doe je met een personage dat jij aan het begin van de game in elkaar knutselt.

Tijdens het aanmaken van een personage valt meteen de grafische pracht van Brink op.   De diepe groeven in het gezicht van je personage, de prachtige schitteringen op zijn geweer en de strakke zwarte omlijningen, alles ziet er oogverblindend uit. Het oog voor detail is enorm, vooral binnen het licht cartoony stijltje waar ontwikkelaar Splash Damage voor gekozen heeft. De mix van heldere omgevingen met kleurrijke textures en realistische effecten als glans en vuur is ongewoon, maar desalniettemin schitterend. Opmerkelijk genoeg maakt Brink  gebruik van een aangepaste versie van de 'oude' Id Tech 4-engine, ook wel bekend als de Doom 3-engine, terwijl Rage dat op de Tech 5-variant loopt er niet eens zoveel mooier uitziet. Een knap staaltje werk van de jongens bij Splash Damage.Een grafische hoogvlieger dus, maar Brink's potentie reikt verder dan dat. Splash Damage  heeft gebruiksvriendelijkheid hoog in het vaandel. Niet enkel op het gebied van gameplay, maar ook door de wisselwerking tussen de verscheidene modi. Zo maken alle speltypes gebruik van het 'drop in, drop out'-principe. Wil een vriend van je meedoen met jouw singleplayer? Dat kan meteen. Wil hij weggaan? Prima. Dit alles moet voor een vloeiende ervaring zorgen waarbij de speler niet of nauwelijks tegengehouden wordt door lobby's of menuutjes. Het is niets nieuws, maar nog niet eerder was een shooter in deze mate gecentreerd rondom het 'inspringen' in andermans speelsessie. Bovendien speel je de gehele tijd (dus ook online in de nog niet onthulde multiplayer) met hetzelfde personage, wat het gemak van het wisselen tussen modi alleen maar moet vergroten.

Omdat je de hele tijd met hetzelfde personage speelt, heeft Splash Damage een RPG-achtig systeem ontwikkeld waarmee je jouw personage kunt opfleuren. Dit doe je door facultatieve opdrachten in de singleplayer tot een goed einde te brengen. Dit varieert van het verhoren en martelen van een  tegenstander tot het repareren van een belangrijke hijskraan. Hiermee ontgrendel je niet alleen nieuwe, moeilijkere opdrachten, je maakt er tevens de doelen van je teamgenoten makkelijker mee. De voltooiing van de ene missie heeft namelijk impact op de moeilijkheidsgraad van andermans opdrachten.  Overigens zijn er ook nog eens verschillende klassen, waaronder de Engineer, die afweergeschut kan plaatsen en dingen kan repareren, en de Soldier, een vechtbeest met beschikking tot granaten. Mensen die er niet van houden de gehele game aan dezelfde klasse vast te zitten, hoeven zich overigens geen zorgen te maken.Je zit niet aan je keuze vast en kunt deze middels terminals in de game veranderen.

Brink's mix van toegankelijkheid en diepgang wordt verder uitgediept door de nieuwe SMART-knop. SMART staat voor Smooth Movement Across Random Terrain en laat zich het beste vergelijken met de rol van de schouderknoppen in Mirror's Edge. Een voorbeeld: Wanneer je op de SMART-knop drukt (rechterschouderknop op de Xbox 360-controller) en je kijkt op een tafel neer, dan zal jouw personage automatische over de tafel heen glijden. Kijk je onder de tafel dan zal hij er onderdoor glijden. Hetzelfde werkt met muurtjes, waar je met een druk op de schouderknop naartoe glijdt. SMART is geen nutteloze feature, gezien het gemak waarmee je je een weg door de omgeving baant in shooters niet eerder zo groot was. Daarnaast laat het ervaren spelers de meest toffe acties uithalen terwijl het nieuwe spelers tegelijkertijd mogelijk maakt om zich gemakkelijk door het terrein te manoeuvreren.

Brink geeft ons een enthousiast gevoel dat moeilijk op papier over te brengen valt. Brink is echt zo'n game die je met je eigen ogen moet aanschouwen, wil je het volledig begrijpen. Het is de combinatie van schitterende graphics, een goed uitgewerkt RPG-systeem en toffe multiplayermogelijkheden die ons goede hoop geeft dat Brink speciaal wordt. Nu hoeft Splash Damage er alleen nog maar voor te zorgen dat ze hun beloftes waar maken, wil hun game de uitbrinker worden waar we ons op verheugen.