Toch wist Battlefield 3 ons andermaal te overdonderen, ditmaal in een presentatie gecombineerd met de mogelijkheid om zelf achter de knoppen te duiken in de multiplayermodus Rush. Open omgevingen worden moeiteloos op het scherm (van dikke pc’s) getoverd, terwijl de halve omgeving instort, ontploft en in brand staat. Het is volgens DICE de game die het altijd al heeft willen maken. En op basis van wat we hebben gezien kunnen we dan het volgende stellen: DICE durft groot te dromen daar in Zweden.

Tijdens de presentatie liepen we door het nagebouwde Parijs van Battlefield 3. Via een park moesten we onszelf een weg vechten richting een metro, om uiteindelijk in de binnenstad uit te komen. Een hele opgave - het een algemeen feit dat journalisten niet kunnen gamen en samenwerken – en het gelegenheidsteam The Journos had dan ook behoorlijk moeite om de vijand te overmeesteren, overklassen en overwinnen.

Een klasse apart

Net als in de vorige Battlefield-games is het van belang om je rol op de juiste manier te vervullen. Iemand van een ondersteunende klasse moet niet proberen voorop te gaan in de strijd, maar juist de vijand van een afstand onder vuur nemen om hem zo vast te pinnen. Dit geldt net zo goed andersom: iemand van een assault-klasse doet zijn naam weinig eer aan als hij zich niet in het heetste van de strijd werpt. Daarom heeft ontwikkelaar DICE de vier klassen zo opgebouwd dat er geen onduidelijkheid over kan ontstaan wat iedereen hoort te doen.

Zo is de medic niet te vinden in Battlefield 3; deze is samengevoegd met de assault-klasse. Dit omdat het er volgens DICE voor zorgt dat mensen het minder vervelend vinden om steeds maar weer neergeschoten te worden; er is nu een goede kans dat een medestrijder aan het front je nog kan oplappen. De support-klasse, aan de andere kant, heeft de mogelijkheid om zijn zware machinegeweren op een bipod te zetten, waardoor vijanden preciezer onder vuur kunnen worden genomen.

Als dit op de juiste manier wordt ingezet, kan het een groot voordeel opleveren. Denk bijvoorbeeld aan het onder vuur nemen van voertuigen vanaf een balustrade of in lange smalle gangen. Iedere klasse moet op deze manier zijn unieke diepgaande speelstijl met zich meebrengen, waardoor er voor iedere speler wat wils is. En mocht je dat niet genoeg vinden, dan zijn er altijd nog de volledig aanpasbare dogtags, zo grapt de ontwikkelaar.

Parkzicht

De speelsessie liet snel zien wat er gebeurt als je niet als een team samenwerkt. Je komt geen steek verder. Gelukkig wierp een Zweedse generaal van DICE zich op en zette hij de poppetjes op de juiste plek. Een paar mensen van de recon-klasse werden naar een heuveltje in het Parijse park gedirigeerd, terwijl hij zelf vol in de aanval ging met een indrukwekkend gevechtsvoertuig. Een paar parkbankjes moeten eraan geloven, net als wat lantaarnpalen en de opgeworpen zandzakstellingen van de vijand. Tijd voor de paar man op de heuvel om hun sluipschuttersgeweren erbij te pakken en de vijand van veraf al te decimeren. Wonder boven wonder wordt het gros dodelijk geraakt, terwijl de overgebleven strijders zich hergroeperen en terugtrekken, en zo alsnog het aanvallende team behoorlijk ophouden.

Het gevecht verplaatst zich daarna richting de Parijse metro, een omgeving die niet echt bekendstaat om de ruimte of zijn architectonische pracht en praal. Sterker nog, de metro in Parijs bestaat uit miserabele stations, waarbij jaren ’70-tegeltjes op smerig grijze betonnen muren door moet gaan voor aankleding. Maar ook deze lelijkheid weet de Frostbite 2-engine prachtig uit te beelden. Tegels spatten van de muren, controlepoortjes liggen aan diggelen en broze betonstukken brokkelen langzaam af. De metro was altijd al een troep, maar dit slaat alles.

Na alles kort en klein te hebben geschoten, vechten we onszelf omhoog naar straatniveau. Wanneer we de stilgevallen roltrap oprennen, moeten we even wennen aan het lichtverschil. Niet dat daar echt tijd voor is, want de vijand heeft zich verschanst achter een stel wagens en de strijd loopt vast. Ons team weet geen gecoördineerde aanval op te zetten en de vijand hergroepeert zich steeds als individuen losgeweekt dreigen te raken. Daarmee eindigt dan ook de demo: een stand-off waarin zowel het aanvallende als verdedigende team elkaar geen meter ruimte laten oprukken.

Overtreffen

Hoewel de voertuigen zich tijdens de speelsessie nog mak hielden, voelt het Parijse level toch al alsof je een hele slag aan het uitvechten bent. Een slag waarin het belangrijk is om je eigen rol zo goed mogelijk in te vullen. Je wilt de beslissing brengen, je wilt boven jezelf uitstijgen. Je wil jezelf versteld doen staan. Battlefield 3 haalt het beste in mensen naar boven. En niet alleen bij de mensen van DICE.

Al het nieuws live vanuit Los Angeles: Gamer.nl/E3