Assassin’s Creed 3 speelt zich af in het Amerika van de achttiende eeuw, halverwege de Amerikaanse revolutie. De veroverde gebieden kennen al wel de nodige kleine en middelgrote nederzettingen, maar het is de flora en fauna die overheerst. En gelukkig maar. De wilde Amerikaanse natuur is er dankzij kabbelende beekjes, loslopend wild en vele mooie vistas niet een die snel verveelt. Al valt hetzelfde niet te zeggen over één bepaald type boom met een splitsing in het midden, die we toch echt op meerdere locaties in nagenoeg dezelfde vorm terugzien.

Veel te doen

Ach, het doet weinig af aan de inhoudelijke variëteit die de bossen rijk is. Zo kun je jagen op wild, door het bos verspreide objecten verzamelen voor de zeeman Keg of een van de quests doen die over het gebied verspreid zijn. Het is nog maar de vraag hoe lang bijvoorbeeld het jagen leuk blijft en of er genoeg quests zijn die je spelende houden, maar de setting heeft zeker potentie. Voor het eerst in de serie is er ook in het gebied rondom de steden wat te doen. En zeker omdat het er zo mooi uitziet en het jagen leuk is, zijn de bossen de moeite waard herhaaldelijk te bezoeken.

Het bos is tevens een waardig strijdtoneel, gezien je de natuur in het voordeel van hoofdpersonage Connor Kenway kunt gebruiken. Zo worden studenten op de assassijnenschool nu blijkbaar wél geleerd hoe ze bomen moeten beklimmen, want voor het eerst is het in de serie mogelijk al hoppend en zwierend van tak naar tak vijanden van boven uit te schakelen. Heel cool. Ook kun je moeder natuur als dekking gebruiken; als Connor door bepaalde struikjes loopt, bukt hij automatisch om zo ongezien door het struikgewas te ruisen.

Boston

Per toeval zien we in de verte opeens stadsmuren. Het is Boston, een stad die anno 2012 getergd wordt door kou en mensen met een naar accent, maar ooit bekendstond om zijn bruisende economie. In dat stadium bevindt de stad zich ook in Assassin’s Creed 3. Op de kade liggen gigantische scheepsrompen waar met man en macht aan wordt gesleuteld en in de binnenstad stikt het van de kleine winkeltjes. De overheid probeert grip te krijgen op de groeiende gemeenschap, maar dat lijkt geen klare klus. Opstootjes en kleine relletjes tussen het volk en de confederates is eerder regel dan uitzondering.

Zo wordt in een missie een man zijn huis uitgezet omdat hij zijn belasting niet heeft betaald. Connor ziet hoe de confederates zijn huis binnenvallen en onderneemt actie. Dankzij enkele nieuwe trucjes en camerastandpunten oogt het vechten in Assassin’s Creed 3 als een strak georganiseerd ballet. Na een counter druk je nu op de aanvalsknop om Connor de meest complexe combo’s uit te laten voeren. Als een acrobaat springt de halfindiaan over de ruggen van zijn tegenstanders en hakt hij in een bijna muzikale flow de ene na de andere keel door.

Even later treffen we dezelfde gekwelde man in een andere missie opnieuw. Zijn hele huis is ditmaal leeggehaald, en hij verdenkt de overheid ervan hem te hebben bestolen. Schreeuwend en gebarend loopt hij over straat, terwijl hij het volk opzweept door omstanders op het constante onrecht te wijzen. Hij dramt woorden op in het Frans en dankzij zijn bravoure lukt ’t hem bijna een volksrevolutie te ontketenen. Mensen lopen over straat, paniekerige kreten galmen door de straten en soldaten vluchten zonder om te kijken de stad uit.

Echt nep

Het is een verfoeid cliché, maar dat maakt ‘m in het geval van Assassin’s Creed 3 niet minder waar: op dergelijke momenten waan je je werkelijk in het Boston van de acttiende eeuw. Dat is de kracht van Assassin’s Creed 3. De sfeer en omgeving maakt de historisch semiaccurate setting en slokt je helemaal op in het spel. Maar helaas is dat op momenten ook een zwaktebod. Zelfs de kleinste rimpeling doet direct afbreuk aan het gevoel je in een andere wereld te bevinden. Het voelt raar dat wachters na een rookgranaat plots niet meer weten waar je bent, zelfs al sta je recht voor hun neus. En ook eerder genoemde identieke bomen die je tegenkomt is een voorbeeld van die afbreuk aan de immersie (om maar eens een toepasselijk anglicisme te gebruiken).

Assassin’s Creed 3 is naast een spelletje ook het ervaren van een realistische semihistorische setting. Dat die twee af en toe botsen is soms vervelend, maar evenzeer een compliment. De game schept een wereld die op momenten zó vertrouwd lijkt, dat enkel technische verstoringen je weer terug in de realiteit plaatsen. Wie bekend is met de verhaallijn van de serie, ziet dat daarin treffende ironie schuilt.