Hip-hop muziek, met de bijbehorende bling-bling cultuur, is momenteel prominent aanwezig in de hitlijsten. De materialistische levenstijl met veel geweld, mooie vrouwen en dure auto's, begint ook langzaam door te druppelen naar de game-industrie. Verschillende uitgevers hebben hun 'Gangstah-game' klaar staan. EA heeft Def Jam Vendetta, Eidos heeft 25 to Life, Vivendi heeft 50 Cent: Bulletproof en Midway heeft Fear & Respect met Snoop Dogg. Ubisoft kon natuurlijk niet achterblijven en bedacht 187 Ride or Die.

187 is vooral een racegame, waarbij je bijrijder met de nodige wapens je tegenstanders zal bestoken. De hip-hop invloeden zijn overduidelijk aanwezig in het spel. Het begint al met het Ubisoft logo bij het opstarten, dat na het gebruikelijke introotje in een glimmend sierraad verandert, gevolgd door enkele rake beats. Verschillende hip-hop sterren en zwarte acteurs, waaronder Larenz Tate, Guerilla Black en Noel Gugliemi verlenen hun medewerking aan het spel. Persoonlijk ken ik ze niet, maar fans zullen waarschijnlijk in hun nopjes zijn om hun helden in deze game te mogen bewonderen.

Bij aanvang van het spel krijg je enkele filmpjes te zien die uitleg verschaffen over de besturing van het spel. Deze uitleg krijg je in enorm overdreven hip-hop taal naar je toegeworpen, waarbij elke zin eindigt op een stoer woordje. Denk hierbij aan 'Gangstah', 'Killer' of 'Ya Heard'. Deze uitleg, en ook de teksten bij aanvang van je missie, gaan bij momenten zo over de top, dat we ons begonnen af te vragen of het spel zichzelf nog wel serieus neemt. Het zou hier even goed om een parodie op het hele hip-hop gebeuren kunnen draaien, maar doordat veel hip-hop artiesten stereotypes op zich zijn en zij zichzelf wél serieus nemen, zijn er nog niet helemaal over uit.

Wanneer je eenmaal door het hip-hop jasje heen prikt, schuilt er in 187 Ride or Die een behoorlijk aardige racegame. Er is een storymode waarin je verschillende missies op volgorde af dient te werken. Deze missies zijn opvallend gevarieerd. Er zijn een aantal missies die min of meer ter opvulling leken te zijn. Zo zijn er gewone races en deathmatches, waarbij je als eerste een bepaald aantal tegenstanders tot schroot dient te herleiden. Speciale missies die met het verhaal verband houden, zijn echter het leukst. In de previewversie dienden we onder andere aan de politie te ontkomen en één of ander gangsterfiguur af te maken, wie ons met raketten vanuit zijn auto bestookte.

Het schieten vanuit je auto gaat vrij eenvoudig, in ieder geval in de door ons gespeelde Playstation 2 versie. Je gebruikt de bovenste rechter schouderknop om naar voren te schieten en de onderste knop om tegenstanders achter je te belagen. Het spel maakt gebruik van een soort van auto-aiming en aan je bijrijder, die vaak boven het dakraam uit steekt, kun je goed zien of hij al op je tegenstrever mikt of dat dit niet lukt omdat de afstand bijvoorbeeld te groot is. Nieuwe wapens verkrijg je op een wel heel klassieke manier, deze liggen namelijk voor het oprapen op de weg, als roterende iconen die over de gehele breedte in lijnen over de weg verspreid liggen. Het is ook mogelijk wapens van je tegenstander te stelen door zijn auto te rammen.

Om wat extra snelheid aan de gameplay toe te voegen, maakt 187 gebruik van een Nitro Boost mechanisme. Nieuwe boost verkrijg je door te driften, wat door de simpele besturing in 187 behoorlijk eenvoudig is. De boost komt niet alleen goed van pas bij het inhalen van je tegenstanders, maar ook om vijandige aanvallen te voorkomen. Een gekleurd lijntje vanuit de auto van je tegenstander, laat namelijk zien in welke richting deze mikt. Wanneer ze op jou mikken en klaar zijn om te schieten, wordt het lijntje rood. Dan is het zaak zo snel mogelijk aan de lijn te ontkomen om niet al teveel schade op te lopen. In zo'n geval is de boost dé uitkomst, hoewel je alternatief ook op de rem kunt trappen. Dan loop je natuurlijk wel weer enige achterstand op.

Een leuk aspect van 187 is de multiplayermode, die zowel online als offline gespeeld kan worden. Er is naast een vrij gangbare competitieve mode, ook de mogelijkheid het spel coöperatief te spelen. De ene speler zal dan het racen en de andere speler het schieten voor zijn rekening nemen. In deze mode werkt het schieten op een iets andere manier dan wanneer je alleen speelt. De andere speler bepaalt met de analoge stick namelijk de richting waar hij op schiet. Deze methode werkt nog wat effectiever dan de auto-aim uit de singleplayer.

187 kwam vooral op grafisch vlak verrassend uit de bus. De grafische motor tovert mooie plaatjes op het scherm en kent een stabiele framerate. De omgevingen zijn mooi vormgegeven en doen soms wat aan Burnout denken. Ook in 187 worden de straten bevolkt door verkeer, al zijn de botsingen hiermee minder spectaculair. Wanneer je in aanraking komt met andere weggebruikers rem je alleen flink af en loop je een beetje schade op. Van een uitgebreid schademodel is geen sprake, naarmate je verder aftakelt komt er wat rook uit je auto, om ten slotte te exploderen. Met verbandtrommels die op de weg liggen, kun je je auto weer repareren.

187 is ons alleszins meegevallen op het gebied van gameplay en afwerking, maar zal zware concurrentie te verduren krijgen van vooral Burnout Revenge. Vooral mensen die weinig tot niets hebben met het hele hip-hop gebeuren, zullen waarschijnlijk in 187 niet echt hun ei kwijt kunnen. De muziek en vooral het taalgebruik, zijn daarvoor te prominent aanwezig en als parodie lijkt het nét niet grappig genoeg te worden. Houd je wel van hip-hop en ben je op zoek naar racegame met wapens, dan moet je deze game in de gaten houden. 187 Ride of Die wordt eind deze maand verwacht en zal voor een zacht prijsje van rond de 30 euro, te koop zijn.