Michael Wolf Visser en Jimmy van der Have

Langzamerhand krijg ik het idee dat er in ons kleine games landje een oogkleppencultuur begint te heersen. We zijn niet meer tevreden met gameplay alleen, maar we moeten ook nog eens de meest ongelofelijke graphics en innovatieve features krijgen voorgeschoteld. Van elke game verwachten we dat ze het genre opnieuw zal definiëren, anders kan het genadeloos de grond in worden gestampt.

Als de titel van een game het woord FIFA bevat, wordt het spel bij voorbaat al genegeerd en krijgt het de stempel “troep” opgedrukt. Dat terwijl nog enkele consument de game heeft gespeeld. Zijn we nu allemaal zo bevooroordeeld, of kunnen we alleen nog maar plezier halen uit het kankeren op van alles? Waren games niet een 'leuke' vorm van ontspanning?

Als je kijkt naar de hoeveelheid games die jaarlijks de markt bestormen en de titels die per jaar worden aangekondigd, zou je denken dat er voor iedereen wel een titel tussen zou zitten die we graag willen spelen. Maar als je af en toe de reacties leest is niets minder waar. We houden allemaal stug vast aan de meest gehypte games en spugen ons gal op de titels van uitgevers waarvan we denken dat ze de games niet maken als hobby, maar voor (en daar komt het vieze c-woord) commercie. Daarnaast zijn alleen de allerbeste games met fantastische graphics en nog betere gameplay natuurlijk goed genoeg voor ons.

Nog voordat er een officiële aankondiging wordt gedaan van een nieuwe game van een bestaande licentie zijn er al mensen overtuigd van het feit dat de titel zal worden verpest door de ontwikkelaar of zelfs door de uitgever. Nog voordat iemand maar een screenshot of zelfs bewegende beelden heeft gezien, krijgt zo'n game al de stempel 'rommel', of kan het al niet meer worden dan een dertien-in-dozijn-titel. We mogen als gamers dan wel veel games spelen, maar geeft ons dat een glazen bol waarin we alleen al aan de titel kunnen bepalen hoe het uiteindelijke product zal worden? Ik denk het niet.

Is er uberhaubt nog iets te doen aan dit fenomeen? Of spreek ik hier maar over een klein aantal gamers die overal opduiken om de boel af te zeiken? Ligt het geheel aan het feit dat sommige mensen zo idolaat zijn van een bepaald merk of apparaat, dat ze een conflicterende mening van andere mensen niet kunnen accepteren?

Neem daarbij dat de groep gamers die zo vroegtijdig zijn mening klaar heeft staan, een zeer klein percentage van de games verkoop vertegenwoordigd en je snapt dat uitgevers steeds vaker naar de massa kijken. Zeg nou zelf: wie wil er producten maken voor een groep die alleen illegaal kopieert en daar bovenop alleen kritiek kan leveren op hetgeen je maakt of wil gaan maken?

Waarom kunnen we niet als grote groep gamers onze vooroordelen aan de wilgen hangen en weer eens wat meer plezier halen uit hetgeen waar het om draait, namelijk het gamen zelf? Misschien proberen om eerst eens het positieve te zien voordat we onze Nederlandse ambacht van afzeiken beoefenen? Wellicht een goed voornemen voor 2005!