Wie dacht dat Lara's feestje in St. Francis Folly al moeilijk te vinden was, zal versteld staan bij de plek die ze heeft uitgekozen om haar afsluitingsparty te houden. Het is immers, na jaren van onderzoek en expedities, nog steeds niet duidelijk of Atlantis echt heeft bestaan of slechts een mythologisch rijk is dat naar het rijk der fabelen kan worden verbannen.

Het verhaal van Atlantis dook voor het eerst op in twee dialogen van de Griekse filosoof Plato, de Timaeus en de Critias; beiden ongeveer 360 jaar voor Christus geschreven. De overlevering was gebaseerd op een van de verslagen van de Griekse wetgever en poëet Solon, die 150 jaar eerder afreisde naar de Egyptische stad Sais. De priesters van Sais hielden Solon in hoog aanzien vanwege zijn reputatie en het feit dat hij uit Athene kwam. Ze gingen er namelijk van uit dat Egypte en Athene aan elkaar waren verwant omdat ze geloofden dat de Egyptische godin Neith dezelfde godin was als de beschermster van de Griekse hoofdstad Athena.

Atlantis volgens Lara.

Rekenfoutje

De priesters van Sais vertelden Solon een verhaal wat hij nog niet eerder had gehoord. Volgens hun oude tempelarchieven was Athene zo'n 9000 jaar (of 900 jaar; historici denken dat Solon het Egyptische teken van '100' voor '1000' aanzag) voor Solon's komst in een hevige oorlog verwikkeld met het mysterieuze Atlantis.

De machtige heersers van Atlantis hadden een confederatie gevormd waarmee ze Atlantis en andere eilanden onder hun controle hadden. Ze begonnen een oorlog en stuurden gevechtstroepen naar Europa en Azië. In een poging om Griekenland voor het ergste te besparen riepen de Atheners een coalitie bij elkaar vanuit het hele land, met als doel de invasie te stoppen. Toen de Griekse coalitie op moeilijkheden stuitte, gingen de landgenoten van de Atheners er als hazen vandoor. Athene vocht echter door en wist wonder boven wonder als winnaar uit het epische strijdgewoel tevoorschijn te komen. Hiermee werd voorkomen dat Europa, Azië en Afrika ten prooi zouden vallen aan de Atlantische strijdmachten, waarvoor de Egyptenaren de Atheners zeer dankbaar waren.

De stoere helden van Athene kregen echter niet de kans om te genieten van hun overwinning. Voordat ze zich gereed konden maken om terug te zeilen naar Athene, kreeg Atlantis zo'n enorme aarbeving te voortduren dat het hele eiland (plus alles wat zich in de buurt bevond) onder water werd gesleurd en als een uit de kluiten gewassen baksteen naar de zeebodem zonk.

De inwoners van Atlantis in betere tijden.

Stad van de zeegod

Uit Solon's aantekeningen bleek dat Atlantis niet altijd zo'n agressieve aanwezigheid was geweest. Precies het tegenovergestelde, zelfs. Aan het begin der tijden werd de aarde verdeeld onder de Griekse goden, die ieder heersten over een eigen stukje van onze wereld. Poseidon, heerser van de zee, kreeg Atlantis in zijn schoot geworpen; een eiland dat volgens de overlevering groter was dan Libië en het hedendaagse Turkije bij elkaar. De god nam de sterfelijke Cleito tot zijn vrouw, waarmee de koninklijke familie van Atlantis een feit werd.

Poseidon bouwde een huis voor Cleito op een heuveltop in het midden van het eiland, met uitzicht op een rustgevend landschap dat grensde aan de zee. Als bescherming voor zijn vrouw groef Poseidon drie ronde slotgrachten om de heuvel heen. In de loop der jaren werden deze ringen steeds meer een teken van status; hoe verder men naar het midden woonde, hoe belangrijker men was. En het paleis in het midden was uiteraard het belangrijkst van alles.

Atlantis volgens Plato.

Productiviteit

Het werk van Poseidon zat er echter nog niet op; om ervoor te zorgen dat er altijd vers water zou zijn voor de inwoners van Atlantis liet hij koude en warme bronnen uit de aarde opborrelen. Verder kon het eiland vrijwel alles produceren wat het nodig had; er waren immers bossen, velden en mijnen genoeg. En waar de Atlantiërs niet zelf voor konden zorgen, werd gewoon geïmporteerd.

De Atlantiërs zaten er ook altijd warmpjes bij!

Cleito schonk Poseidon bijna een elftal aan kinderen; maar liefst vijf tweelingen kropen uit haar baarmoeder, waarvan Atlas (niet te verwarren met de Titaan Atlas die de wereld op zijn schouders moest dragen) de eerste was. Hij werd dan ook de eerste koning van Atlantis en zijn broers kregen ieder een deel van het eiland toegewezen. Atlas verwekte ook een flinke bulk aan troonopvolgers, die elkaar allemaal probeerden te evenaren door het koninkrijk steeds verder en verder uit te bouwen.

De wetten van Poseidon

Voor een lange tijd leefden de Atlantiërs in een welvarende utopie onder de wetten die Poseidon hen had opgelegd. Maar de heersers van het eiland werden zo arrogant dat ze langzaam maar zeker de wetten van hun god verwierpen en hun koninkrijk door middel van geweld wilden uitbreiden. En dat schoot bij Zeus, de vader van de goden, in het verkeerde keelgat. Hij verzamelde alle Griekse goden op de berg Olympus en velde daar zijn oordeel over Atlantis. Ook al houdt het verhaal van Plato hier op, we hoeven niet te raden  om erachter te komen wat dat oordeel precies inhield.

Badaboem!

De ligging van Atlantis is nog altijd een raadsel. Volgens Plato was het eiland voorbij de 'Pilaren van Herakles' te vinden, waarmee respectievelijk twee markeerpunten van de straat van Gibraltar worden bedoeld. Aan de Europese kant is dat de rots van Gibraltar en aan de Afrikaanse zijde kan dat of de Monte Hacho in de Spaanse enclave Ceuta of de Jebel Musa in Marokko zijn.

Er zijn echter ook theorieën die Atlantis niet in de Atlantische Oceaan, maar juist in de Middellandse Zee plaatsen. Rond 1500 voor Christus was dit gebied een veelvuldig slachtoffer van onstabiele seismologische activiteit. Meerdere eilanden en steden zijn destijds overspoeld door vloedgolven veroorzaakt door aard- en zeebevingen of door enorme vulkaanuitbarstingen. Onder andere Thera, wat we tegenwoordig beter kennen als Santorini, en Kreta kregen het zwaar te voortduren onder het natuurgeweld.

Appeltaart in Atlantis

Hoe dan ook, Atlantis is de plek bij uitstek voor het einde van Lara's mobiele verjaardagsketen. Het is eeuwenoud, ligt ergens ver onder water en is absoluut onbereikbaar voor elke normale sterveling. Hoe exclusiever kun je het nog krijgen? We hopen in ieder geval dat ze ons trakteert op verse appeltaart met slagroom als we de verzonken stad ooit weten te vinden. Dat hebben we immers wel verdiend na die hele trektocht rond de wereld.

Al wordt het bij nader inzien wel een beetje lastig eten op de bodem van de zee...