Door Niels van Kesteren

Het eerste deel van Headhunter kent een rumoerige start. In 1999 zette ontwikkelaar Amuze de game Headhunter neer als het antwoord van (de toen nog gloednieuwe) Dreamcast op Metal Gear Solid. Het ontwikkeltraject kende echter vele vertragingen en toen de game eenmaal klaar was, ging de Dreamcast al op zijn retour. Headhunter werd op de Dreamcast alleen in Europa uitgegeven. Amuze maakt later ook nog een Playstation 2 port en uitgeverij Acclaim zorgde ervoor dat Headhunter in 2002 ook de Amerikaanse markt kon betreden. Het verhaal

Headhunter speelt zich af in een nabije toekomst in het zuidelijke deel van Californië. Misdaad voert inmiddels de boventoon en de overheid is behoorlijk corrupt geraakt. Om weer grip op de situatie te krijgen worden nieuwe, strenge wetten aangelegd die censuur, media controle en propaganda mogelijk maken. Tevens zet de president een nieuwe organisatie op: de ACN (Anti-Crime Network). Deze organisatie bestaat uit een groep headhunters die misdadigers opspoort en deze op een lugubere wijze bestraffen. De gevangenen ondergaan namelijk een onvrijwillige orgaan transplantatie. De overheid helpt hiermee de goede (en heel toevallig rijke) burger door aan de vraag aan donor organen te voldoen.

Een van ACN's beste agenten, Jack Wade, ontwaakt in een bizar laboratorium waar experimenten op hem worden uitgevoerd. Niet wetend hoe hij daar terecht is gekomen, vecht Jack zich een weg door de laboranten en bewakers. Al gauw verliest hij zijn bewustzijn opnieuw. Ditmaal wordt hij echter wakker in een ziekenhuis, lijdend aan geheugenverlies. Wade verneemt van bezoekster Angela Stern dat hij een headhunter is, en dat de baas van ACN - Christopher Stern - is vermoord. Angela overtuigt Jack haar te helpen de moord op haar vader te onderzoeken. De zaak wordt bemoeilijkt doordat Jack zijn licentie is kwijtgeraakt en dat hij dus niet meer wordt gesteund door de ACN. Zoekende naar antwoorden worstelt Jack met zijn identiteit. Wie is hij en wie zijn z'n vijanden? Behoort hij eigenlijk wel aan de kant van "de goeden"?

De game

Headhunter is een singleplayer action adventure waarbij je in de huid kruipt van Jack Wade. Voor het moordonderzoek moet je verschillende locaties aandoen waar topcriminelen actief zijn. Je verplaatst je per motor van locatie naar locatie. Dit is een lineair racegedeelte (punt A naar punt B), waarbij je in principe de hele stad door kunt racen.

Op locatie verandert de speelstijl. In derde persoon perspectief dien je puzzels op te lossen, langs bewakers te sluipen en eindbazen uit te schakelen. Dit is tevens het grootste onderdeel van het spel. Je hebt hierin over het algemeen de keuze hoe je vijanden wilt uitschakelen. Zo kan Jack Wade bewakers van achteren besluipen en hun nek breken (Metal Gear Solid stijl), of een uitgebreid wapenarsenaal op ze leegschieten (Syphon Filter stijl). Met een automatisch aiming systeem kun je redelijk eenvoudig wapens richten op vijanden. Wegrollen en om de hoek kijken (en schieten) behoort ook tot de mogelijkheden.

Tussen missies door is het de bedoeling bepaalde Headhunter licentie tests te halen bij Angela Stern, om zodoende weer een volwaardige headhunter te worden. Dit onderdeel is het beste te vergelijken met de VR missies uit Metal Gear Solid. Er zijn vier verschillende gradaties waarop je de test kunt halen, waardoor je weer verder kan. Hoe beter de test is voldaan, hoe beter de wapens zijn die je meekrijgt op je volgende missie c.q. locatie.

De reviews

Over het algemeen waren de reviews van Headhunter positief. Amuze wordt alom geprezen om de uitstekend uitgewerkte setting, spelkarakters en verhaallijn van de game. Er wordt hierbij veelal gerefereerd aan de sfeer in de film Robocop. Ook de muziek bij het spel is sterk, gemaakt door Richard Jacques (Jet Set Radio Future, Metropolis Street Racer en Shinobi X). Headhunter is gevarieerd door de verschillende speltypes. Hoewel dit voor vele andere spellen vaak negatief werkt, pakt het in dit geval juist goed uit.

Reviewers zijn het echter over een ding allemaal eens: de besturing is slecht. Camera controle is zo goed als niet aanwezig en keuzes in de bediening van het spelkarakter lijken ook niet altijd logisch. Dit maakt het spel in hectische situaties vaker frustrerend dan moeilijk, maar er is aan te wennen als je je ervoor inzet. Ook de laadtijden worden veel aangehaald als te lang, ook al word je getrakteerd op komisch bedoelde futuristische reclamespotjes tijdens het laden. Het motorracen als speltype krijgt er ook veel van langs. Er lopen geen voetgangers door de straten, je kunt nooit en te nimmer van je motor afvallen en door de lineaire aard is het racen eigenlijk een gemiste kans in zo'n groot uitgewerkte stad.

Conclusie

Headhunter had zo naast Metal Gear Solid en Syphon Filter geplaatst kunnen worden, maar de impact van deze titel is toch vooral achtergebleven door een aantal missers. Uiteindelijk kan het gebrek aan innovatie, naast een niet altijd logische besturing, waarschijnlijk als hoofdreden gezien worden waarom Headhunter niet tot een beter dan gemiddelde game naar voren is gekomen. Ondanks dat verdient de game en de gamewereld die het met zich meebrengt een tweede kans. En gelukkig is het zover met Headhunter: Redemption.