De Amsterdamse Westergasfabriek is een populaire locatie voor het houden van gamesevenementen. Microsoft organiseerde er in 2005 de X05 en dit zaterdag 9 december werd één van de gebouwen door EA Sports afgehuurd ter ere van de FIFA Interactive World Cup 2006, het Wereld Kampioenschap virtueel voetballen met voetbalgame FIFA 07. ’s Wereld beste FIFA’ers waren na een landelijke loting uitgenodigd om hier te strijden om 20.000 Amerikaanse pegels. Gamer.nl maakte het kampioenschap mee en zag hoe de Nederlander Andries Smit (17) furore maakte.

Rond half vijf kwam ik op m’n dooie gemakje de game-arena binnen wandelen. Het speelveld bestond uit een cirkelvormig pand, waarin in een rondje allemaal Xbox 360-pods opgesteld stonden. Het idee achter de cirkel was dat er per speelronde pods weggehaald werden, totdat er in de finale nog maar één console beschikbaar was. Het weghalen van de pods verliep razendsnel en mijn entree om half vijf bleek aan de late kant: rond drie uur waren de eerste rondes al gespeeld en de wedstrijden volgden elkaar in rap tempo op. Tijd dus om snel een wedstrijdje van een Nederlander te gaan bekijken.

De Nederlandse equipe was van formaat, met rond de twintig spelers, zo hoorde ik zeggen. Echter, in de eerste ronde waren er al behoorlijk wat spelers uitgeschakeld en mijn eerste wedstrijd was de botsing tussen Andries Smit, de latere winnaar, en Mark Schalken. Smit speelde gedurende het toernooi met Brazilië, waar Schalken opvallend genoeg voor Engeland koos. De wedstrijd bleek een memorabele pot te worden. Dit niet omdat de wedstrijd zo geweldig spannend was, Smit won met 3 – 0, maar omdat ik voor het eerst kennis maakte met het fenomeen virtueel voetbalvandalisme.

De aanhang van Smit, een Haagse bende, bleek namelijk nogal fanatiek te zijn, in de slechte zin van het woord. ‘Lekker, lekker.. pak ‘em aan!’ en ‘Wraak ouwe, wraak!’ werden luidkeels richting Schalken gesmeten op een werkelijk verschrikkelijke manier. Schalken werd hierdoor zichtbaar uit de wedstrijd gehaald en bleek na de pot ook niet te temmen. Het kritieke punt is in dit geval dat de aanhang van de spelers zo’n beetje in de nek staat te hijgen van de deelnemers. Zou het dranghek (een lullig draadje, maar er stonden wel officials bij) een paar meter naar achter geschoven worden, dan zou je minder last hebben van dit soort taferelen.

Afijn, een beetje een bittere nasmaak. Het voetbal dat op de mat gelegd werd, was echter wel om van te smullen en het is te zien dat dit soort gasten de game helemaal kapot spelen. De tactiek van Smit was namelijk overduidelijk, maar niet te stuiten. Alle ballen gingen richting Ronaldinho en vanaf rechts maakte deze keer op keer onnavolgbare acties, welke vervolgens met een voorzet bij Adriano gebracht werden. Teams met Ronaldinho waren dan ook behoorlijk populair onder de spelers en de finale werd zelfs gespeeld tussen Brazilië en Barcelona.

Het effect van de steeds leger wordende zaal met consoles, was leuk. Doordat er minder consoles te vinden waren, gingen mensen ook eerder naar een pod toe waar iemand aan het spelen was. Heuse legioenen aan fans schaarden zich achter de spelers. De ontlading, met name bij Smit, als er een doelpunt gemaakt werd, galmde zo door de hele zaal heen. Kon je door de drukte echter geen plaatsje bij een console vinden, dan was er ook nog de mogelijkheid om naar een groot beeldscherm te kijken, waar de wedstrijden later ook van commentaar voorzien werden. De presentatoren van de show, met name de kale man die maar niet op kon houden over de 20.000 dollar (“Twèèn-tie-doooooou-sant dollaaah! That’s like o so much, yeah”) en klonk als een Pimp my Ride-crewlid dat het over 20-inch Giovanni Rims had, voegden weinig aan het geheel toe. Ze probeerden met yeahs en aahs de zaal los te krijgen, maar tot ontploffing kwam het nooit.

Een ander kritiekpuntje was dat het beeldscherm niet altijd de spannendste beelden liet zien. Een kwartfinale die bezig is met een penaltyserie is natuurlijk vele malen interessanter dan de 85ste minuut van een wedstrijd die 2 – 0 staat. Het overschakelen tussen de beelden werd wel door de presentatoren aangevraagd, maar was technisch niet één, twee drie te regelen. Ook vreemd was dat de wedstrijden op demopods gespeeld werden. Die dingen voelen bij namelijk altijd net wat ongemakkelijk aan, vooral doordat je de controller maar in één positie kunt houden. De deelnemers heb ik er niet over horen morren, dus wellicht ben ik hier gewoon de zeurderige journalist.

De organisatie van het toernooi verliep verder gesmeerd. De tijd tussen de wedstrijden was minimaal en de finale werd nog voor achten gespeeld. In een bittere strijd wist Andries Smit de Oostenrijkse Wolfgang Meier van zich af te houden, met onder andere een schitterende lob waar de hele zaal van uit z’n dak ging. Dit klinkt wellicht wat vreemd voor een ‘E-Sports’-wedstrijd, maar zeker de finale bracht behoorlijk wat spanning met zich mee. Toegegeven, de zaal had (zeker gezien het feit dat je gewoon gratis naar binnen kon als bezoeker) voller gekund, maar de sfeer was al met al prettig. Na afloop van de wedstrijd, die 6-4 eindigde in het voordeel van de Nederlander, volgde prijsuitreiking (onder andere Dik Trom kwam nog even het podium op, een executive van EA Sports), waarna iedereen zich op kon maken voor de muzikale afsluiter van de dag.

Ter ere van het evenement kwamen The Sheer, bij ons natuurlijk bekend van het optreden tijdens Games in Concert, en The Infadels optreden. Het was haast zielig om te zien voor hoe weinig (ik gok een mannetje over 100 á 150 in een gigantische zaal) mensen de band z’n trucje mocht vertonen. De muziek stond dan ook wel zo hard dat je er pijn van aan je oren kreeg, misschien heeft dit meegespeeld bij sommigen om het pand te verlaten. Het geheel werd echter nog beschamender toen rond een uur of negen The Infadels, toch een internationale act, ten tonele verschenen. Voor nog geen 100 mensen ging de excentrieke band helemaal los. Ze bleken er echter wel plezier in te hebben, want ook voor hen was dit hartstikke vreemd. Met de woorden “Fuck it Amsterdam, we’re going to do it our way” en een muzikale toegift waar je U tegen zegt, keerde ik voldaan terug naar huis. Een Nederlander die de finale wint, een leuk opgezet evenement en tot slot een ‘once in a lifetime’ optreden van The Infadels, beter kan het niet worden.