Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord
Achtergrond

De favorieten van de redactie: Trails in the Sky SC

Gevangen door de charme van Trails en Kiseki

Geschreven door Guan van Zoggel op

2015 zit er weer bijna op. Traditiegetrouw komt Gamer.nl eind december met een weloverwogen lijst van de 25 beste games van dit jaar (en natuurlijk ook met de Top 100 van 2016). Voordat het zover is, vertellen Gamer.nl-redacteuren gedurende deze maand over hun favoriete game of aan games gerelateerd moment van het jaar. Vandaag: Guan van Zoggel met Trails in the Sky SC.

Begin 2014 bereikte ik de eindstreep en daarmee de gevreesde cliffhanger van Trails in the Sky, waar inmiddels naar verwezen wordt als FC (‘First Chapter’). Uitgever XSEED had weliswaar het vervolg, genaamd Trails in the Sky SC (‘Second Chapter’), aangekondigd, maar de oorspronkelijke releasedatum van ‘eind 2013’ was inmiddels al gepasseerd. Zonder uitzicht op een nieuwe datum om naartoe te leven, verkende ik het verdere oeuvre van ontwikkelaar Nihon Falcom. Na vier maanden kwam ook die ontdekkingsreis tot een einde toen ik alle beschikbare Ys-titels op PlayStation Network tot een goed einde had weten te brengen, inclusief mijn favoriete game van 2014. De koek was op, maar mijn honger verre van gestild.

Met de cliffhanger in mijn achterhoofd importeerde ik de PSP-versie van SC vanuit Japan. Tijdens mijn studie over en verblijf in Japan speelde ik al wel het een en ander in het Japans, maar nooit grootschalige JRPG’s of games waar ik oprecht benieuwd naar was. De noodzaak was er immers ook nooit; alle games die ik wilde spelen waren reeds gelokaliseerd, inclusief Persona en het omringende Shin Megami Tensei-universum waar ik mezelf op dat moment doorheen worstelde. De noodzaak was er nooit totdat ik op de cliffhanger van Trails in the Sky stuitte. Het Japanstalige vervolg landde twee weken later op mijn deurmat. Mijn Vita moest plaatsmaken voor zijn voorganger. Het was de eerste PSP-game die te groot was voor één UMD en waarvoor Sony genoodzaakt was om hoesjes te fabriceren voor twee UMD’s. Voor mij was ‘Sora no Kiseki SC’ de eerste PSP-retailgame op mijn plank en de eerste JRPG die ik in het Japans zou spelen. Ik moest wel. Cliffhanger, en zo.

De verhalen over Sora no Kiseki kende ik grofweg. De Kiseki-serie, waar Trails van is afgeleid, staat namelijk bekend om zijn notoire moeilijkheidsgraad. Dan heeft men het niet over de gameplay, maar over de wereld en de verhalen die zich hierin afspelen. Dialecten, eigen terminologie en jargon wisselen elkaar in rotvaart af. ‘Hoe erg kan het nou zijn?’, dacht ik terwijl ik door de menu’s stuurde en de normale moeilijkheidsgraad koos. Het antwoord op die vraag volgde snel. Met een woordenboek op schoot wist ik mijzelf een weg te banen door de eerste uren. Vaak mondden zoekacties uit op niets, waardoor ik wist dat het een term was uit de wereld van Kiseki. Ik legde een terminogielijst aan die snel werd gevuld met kreten als Bracers, Septian Church, Jaegers en Gralsritter. Langzaam maar zeker begon ik grip te krijgen op de omvangrijke wereld van Kiseki. Door de belonende wisselwerking tussen mijn doorzettingsvermogen en fantastische scènes, kon ik mijn woordenboek halverwege het avontuur opbergen.

Dat is maar goed ook. De tweede helft van Trails in the Sky SC is namelijk een spektakel, een waanzinnige opeenvolging van onthullingen, en herinneringen aan RPG-klassiekers Chrono Trigger en Xenogears. Alle gevoelens passeerden de revue tijdens het slotakkoord van de game.  Vreugde, opluchting, maar ook verdriet, boosheid en misschien wel de belangrijkste: nieuwsgierigheid. Ik wilde meer. Meer weten over de wereld waarin Kiseki zich afspeelt en antwoorden op mijn vragen. Gelukkig was dat er ook. De daaropvolgende vier delen werden naar Nederland verscheept. Een fan was geboren. Het zevende deel verscheen tijdens mijn vakantie in Japan. Nog ruim vierhonderd uur avontuur voor de boeg.

Ik verwachtte dat deze backlog het zou volhouden tot kerst 2015, maar in mei bereikte ik al de aftiteling van het meest recente deel, Sen no Kiseki II. De gamer in mij belandde in een zwart gat; wat speel ik nu? In juni verscheen de Vita-port van het eerste deel. Ik zwichtte niet alleen voor het verleidelijke stemacteurwerk en het vernieuwde vechtsysteem, maar ook voor nostalgie. Ook al was het slechts anderhalf jaar sinds ik Trails in the Sky uitspeelde, het voelde als iets dat ik vroeger gespeeld had. Na alle politieke drama’s en bovennatuurlijke rampen van de daaropvolgende delen was FC een terugkeer naar het begin toen alles nog koek en ei was. Kort na het uitspelen van de port volgde eindelijk de langverwachte release van Trails in the Sky SC’s lokalisatie. Daar ging ik weer. Opnieuw SC, maar nu in het Engels.

Gevangen door de charme van Trails en Kiseki, ben ik als een ouroboros beland in een vicieuze cirkel van herspelen totdat ik eindelijk verlost wordt met het achtste deel in - hopelijk - september 2016. En weet je? Ik vind het eigenlijk best wel prima zo.

Bron: null

Dit artikel delen:

Lees meer

Pay-to-win pakketten aan Destiny toegevoegd Five Nights at Freddy’s krijgt eigen boek
5

Reacties op: De favorieten van de redactie: Trails in the Sky SC

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • DIeuwtjin

    • 1 jaar, 9 maanden geleden
    Uit interesse, wat zijn de volgende vier delen na trails second chapter? Ik ben zelf ook van plan na deel 2 door te spelen maar ik vind de japanse terminologie van de reeks wat verwarrend. Weet je toevallig wat chronologisch de tijdlijn is vanaf second chapter?

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • GuanvanZoggel

    • 1 jaar, 9 maanden geleden
    @DIeuwtjin Jazeker. The 3rd speelt zich een half jaar na SC af in een alternatieve realiteit die per ongeluk wordt gecreëerd aan het einde van SC. Enkele maanden na The 3rd start Zero. Zero speelt zich af in Crossbell ten noorden van Liberl. Ao speelt zich daar ook af, enkele maanden na het einde van Zero. Het zesde deel is Sen, oftewel Trails of Cold Steel zoals-ie vanaf januari hier in de winkelrekken ligt. Dat speelt zich tegelijkertijd af met Zero en het grootste gedeelte van Ao. De setting is het imperalistische Erebonia, waar Olivier onder meer vandaan komt. Het vervolg, Sen II, speelt zich anderhalve maand na Sen af en vindt tegelijkertijd met het laatste hoofdstuk van Ao plaats. Sen II maakt aan het einde een korte timeskip van drie maanden voor twee extra hoofdstukken na de aftiteling.

    Kun je daar wat mee? Als je andere vragen hebt, wil ik die graag beantwoorden.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • Chiaro

    • 1 jaar, 9 maanden geleden
    Leuk artikel, Guan!
    Erg herkenbaar voor mij, ik ben zelf Japans aan het leren mede met behulp van games.
    Soms lijkt het een onmogelijke opgave om het ooit vloeiend te kunnen lezen, maar langzaam maar zeker merk je toch dat het steeds ietsje sneller gaat, steeds iets minder vaak het woordenboek (jisho.org) erbij hoef te pakken.

    Ik ben ook best wel een fan van Nihon Falcom; alle 5 beschikbare Ys games op Steam uitgespeeld, Origin en Felghana meerdere keren. Binnenkort beginnen aan Gurumin (heel ander stijltje, ben benieuwd).
    Heb ook zo'n 50 uur in de eerste Trails zitten, maar helaas mijn interesse verloren voordat ik het einde heb bereikt.
    De combat vond ik vrij saai en evolueerde nauwlijks naarmate het spel vorderde. Het verhaal intrigeerde me wel maar greep me nog niet echt. Wellicht heb ik teveel tijd besteed aan met alles en iedereen praten (geweldige world-building, dat wel!) waardoor de vaart er een beetje uit ging.

    Hoe ver in de eerste Trails zit je ongeveer wanneer Tita je party joined, in dat dorp na die tunnel?

    Misschien binnenkort toch maar weer oppakken, mede danzkij jouw SC review en dit artikel :)

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • GuanvanZoggel

    • 1 jaar, 9 maanden geleden
    @Chiaro Gurumin is leuk, met name het sarcasme van hoofdpersonage Parin is hilarisch.

    Je ontmoet Tita aan het begin van hoofdstuk 3, dus dat is het vierde hoofdstuk van de vijf. Je bent al dus voorbij de helft en hebt de verreweg betere helft nog voor de boeg. Het begin van FC is een wat stroperig, maar tijdens hoofdstuk 3 kom je in een stroomversnelling die doorgaat tot het einde van de game. In ieder geval goed dat je zoveel tijd besteedt aan de world-building: hoe meer tijd je daaraan besteed, hoe meer je je thuis zult voelen in vervolgdelen. Hoewel je Trails of Cold Steel/Sen no Kiseki kunt spelen zonder voorkennis van Trails in the Sky, haal je er veel meer uit als je weet wat er allemaal gebeurd is. Er wordt daarin ook verwezen naar de brief die Cassius aan het begin van het proloog heeft ontvangen, naar ontwikkelingen in de fabriek waar Tita werkt, et cetera.

    Kortom: je plukt er binnenkort de vruchten van je inspanningen.

    PS: in hoofdstuk 4 ontmoet je Oliviers beste vriend, die er een sport van gemaakt heeft om Olivier te burnen. Dat is alleen al de moeite waard.

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.
  • Chiaro

    • 1 jaar, 9 maanden geleden
    @GuanvanZoggel
    Klinkt goed! Bedankt voor je uitgebreide reactie!

    Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
    met onze voorwaarden voor reacties.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.