Lees hier de Gamer.nl-recensie van Endless Legend.

Als fan van 4X-strategiegames zit ik met een luxeprobleem. Dit jaar zijn er maar liefst drie turn-based-diamanten uitgebracht: Age of Wonders 3, Endless Legend en Sid Meier’s Civilization: Beyond Earth. Stuk voor stuk zijn ze de moeite waard, al hebben ze alle drie hun ruwe randjes. Van deze drie ben ik het meest onder de indruk van Endless Legend, omdat dit spel drie zaken zo goed doet, dat die verplicht moeten worden voor alle genregenoten.

Gelukkigmakende menuutjes

De eerste vereist wat uitleg: de besturing. Strategiegames waarbij je een heel volk overziet, zijn noodzakelijkerwijs complex. Je moet onderzoek doen, relaties onderhouden, groei veiligstellen, de bevolking tevreden houden en de immer verschuivende grenzen bewaken. Dit alles om voorop te blijven in de ratrace der beschavingen. Voor al die taken ben je afhankelijk van zeeën aan informatie en die moet je makkelijk kunnen verwerken, anders verzuip je. Traditiegetrouw is de allereerste beurt dan ook de moeilijkste.

Endless Legend

Endless Legend heeft de meest intuïtieve en consistente interface die ik ooit ben tegengekomen bij games van dit soort. Die is als volgt samen te vatten: linkermuisknop is vooruit, rechtermuisknop is terug. Hoe vaak heb je de hoeken van het scherm niet afgespeurd naar een kruisje, om jezelf voor het hoofd te slaan bij het vinden van de ‘back’-knop? Endless Legend maakt zich hier niet schuldig aan. Bij elk menu dat je induikt, of het nu gaat om de uitrusting van je legers of de management van je steden, heb je altijd de zekerheid dat je met een klik op de rechtermuisknop een niveau terug zwemt. Dit went zo gemakkelijk dat ik het mis bij elk ander spel van dit type.

Bovendien weet de game zijn concepten goed duidelijk te maken met iconen die samen een beeldtaal vormen. Leer de basisbegrippen en je kunt complexere concepten afleiden uit hun bouwstenen. Het basisbegrip Empire verwijst bijvoorbeeld naar de effecten die al jouw steden beïnvloeden en wordt uitgebeeld met het witte silhouet van een statig gebouw. Dust, de valuta in alle Endless-games van Amplitude – nog meer consistentie, heerlijk! – wordt uitgebeeld met een cirkel in een cirkel. Als je dan bij City Info (Empire plus een omcirkelde ‘i’) de combinatie ziet staan van Empire en Dust waar een stukje uit mist, met daarachter een negatief getal aan Dust, dan kun je zonder een woord gelezen te hebben een conclusie trekken: dit is de Upkeep, het bedrag dat mijn stad me elke beurt kost. Noem me suf, maar ik word hier heel vrolijk van.

Endless Legend

Wezens van vlees en bloed (of chitine of staal of…)

Om niet te blijven hangen in het bejubelen van de interface – is je al opgevallen dat de illustraties van gebouwen subtiel qua kleur corresponderen met de vijf basisgrondstoffen? Ik houd al op – is mijn tweede lofzang gericht aan de diverse volkeren die de stervende planeet Auriga bevolken. Los van het feit dat ze vakkundig de afgekloven fantasy-clichés ontwijken en ombuigen, hebben ze elk een unieke set regels die het hele spel bepalen. Is dat beperkend? In zekere zin wel, maar dat nodigt juist uit om vaker te spelen. Alle acht volkeren van Endless Legend hebben bovendien een eigen main quest, waarmee aan de hand van hints en verwijzingen je een heel aardig beeld krijgt van wat voor cultuur ze hebben. Het is dus niet alleen dat ze in het domein van de gameplay betekenisvol van elkaar verschillen, ook op narratief vlak overtuigen de rassen.

Het verschil met die andere najaarsklapper, Beyond Earth, kan niet groter zijn. De Civ-spin off en officieuze opvolger van Alpha Centauri kiest er nadrukkelijk voor om het spelverloop zo open mogelijk te houden en het verschil tussen de nationaliteiten te minimaliseren. Daar valt absoluut iets voor te zeggen. Zo gaat het je nooit overkomen dat je in de eerste beurt rondkijkt en verzucht dat je beter voor die andere factie had kunnen kiezen, en blijft je een hoop frustratie bespaard. Aan de andere kant leidt dat tot eenheidsworst, zeker omdat de naties verder nauwelijks van achtergrondinformatie worden voorzien. Dan heb ik liever de richting van Endless Legend, dat met prachtige illustraties en kleurrijke teksten je de verhaalwereld intrekt.

Uitnodigende sneeuwbal

Die verhaalwereld is het derde punt waar ik Endless Legend om bewonder. 4X-games staan er niet om bekend dat ze erg goed zijn in het vertellen van een verhaal, maar deze game komt bijzonder ver. Dit is dankzij de verwevenheid van spel en narratief, die bijvoorbeeld terugkomt in de steeds langere en strengere winters die Auriga teisteren. Daarnaast geeft elke side quest die jouw helden ondernemen de speler iets prijs over de wereld waar de game zich op afspeelt en alle beestjes die je onderweg tegenkomt zijn voorzien van een boeiende beschrijving en sfeervolle illustratie. De main quest van de Vaulters verwijst ook nog eens expliciet naar een andere game van Amplitude Studios: Dungeon of the Endless, dus die consistentie van de interface geldt ook voor het verhaal. Als je de verhaallijn uitspeelt, kun je direct Endless Space opstarten, om een nieuwe campagne te beginnen als diezelfde Vaulters. Wat mij betreft is een goede, uitgedachte lore het halve werk.

Daarom dus een oproep aan alle makers van uitgebreide strategiegames: kijk naar Endless Legend. Maak aantekeningen over de interface van Endless Legend. Analyseer de unieke facties met eigen gezicht en hoe ze het spel veranderen. Bestudeer de knappe versmelting van game en verhaal. Kijk naar wat Endless Legend goed doet. En jat het.