Net als David Wise, componist van de Donkey Kong Country-serie, begon Grant Kirkhope zijn carrière als gamecomponist ook bij Rare. Na het omzetten van Wises soundtrack voor Donkey Kong Land 2 en het afronden van de muziek voor GoldenEye 007, kreeg Kirkhope de kans om zich te bewijzen met Banjo-Kazooie en vervolg Banjo-Tooie, Donkey Kong 64 en bijdrages aan Perfect Dark. Na een periode van stilte rondom Kirkhope schreef hij in 2008 de soundtrack voor het derde Banjo Kazooie-deel, Nuts & Bolts, en Viva Piñata: Trouble in Paradise. Datzelfde jaar verliet Kirkhope Rare voor een plek als componist bij Big Huge Games, waar hij de orkestrale soundtrack voor Kingdoms of Amalur: Reckoning schreef. De studio ging echter ten onder aan een financiële crisis, waarna Kirkhope zijn pad als freelance componist vervolgde, en onlangs nog te horen was in de heruitgave van Castle of Illusion Starring Mickey Mouse.

De John Williams van de gamemuziek

Jeremy Soule, ook wel de “John Williams van de gamemuziek” genoemd, begon kleinschaliger dan zijn recente werken doen vermoeden. In zijn debuutalbum, Secret of Evermore, is Soules kenmerkende stijl al duidelijk hoorbaar. De daaropvolgende jaren voorzag Soule verscheidene kindergames van muziek, maar begon na de eeuwwisseling voeten aan de aarde te krijgen als een gerenommeerd componist voor role playing games via Icewind Dale en Baldur's Gate: Dark Alliance. Soules echte doorbraak volgde in 2002 met de soundtracks van Dungeon Siege, The Elder Scrolls 3: Morrowind, en Neverwinter Nights. Vanaf dat moment ging zijncarrière als een speer: hij ging verder met de fantasierijke The Elder Scrolls-games in Oblivion en Skyrim en de voltallige Guild Wars-serie, en futuristische rpgs Star Wars: Knights of the Old Republic en Warhammer 40,000: Dawn of War. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zijn symfonische album op Kickstarter, The Northerner, het twaalfvoudige van de oorspronkelijke 10.000 dollar wist op te halen.

Soule’s tegenhanger qua symfonische composities voor rpgs in niemand minder dan Inon Zur. Ooit begonnen als componist voor films en televisieseries, ging Zur vanaf 2000 aan de slag met soundtracks voor games. In navolging van Soules portfolio, schreef hij de muziek voor Baldur's Gate 2: Throne of Bhaal en Icewind Dale 2. Vanaf 2005 werd hij vaste componist van de Prince of Persia-reeks, waarbij zijn ervaringen met Arabische instrumenten hoorbaar zijn in The Two Thrones en de reboot uit 2008. Ook is Zur verantwoordelijk voor de soundtracks van EverQuest 2, Fallout 3 en New Vegas. Kort daarna keerde hij terug naar zijn oude opdrachtgever, BioWare, voor de soundtracks van Dragon Age: Origins en diens vervolg. Zijn inspanningen voor The Lord of the Rings: War in the North werden extra beloond tijdens de E3 van 2011, waarbij hij het Hollywood Orchestra begeleidde om zijn muziek te spelen.

Naast Soule en Zur zijn er nog talloze andere gamecomponisten met een wat minder omvangrijk portfolio maar zeker niet mindere soundtracks. Denk aan Frank Klepacki, het muzikale brein achter vrijwel elke Command & Conquer-titel, of de emotionele soundtracks voor Heavy Rain en Beyond: Two Souls van de onlangs overleden Normand Corbeil. Het werk van Martin O’Donnell voor Bungie’s Halo-serie is voor velen onvergetelijk, net als de Caribbisch georiënteerde muziek van Michael Land voor The Secret of Monkey Island en vervolg LeChuck’s Revenge. Ook de filmische soundtracks van Garry Schyman in BioShock hebben velen van ons op het puntje van de stoel laten zitten.

Chiptunes

Het is echter niet enkel bombastisch en episch dat er geschreven wordt in gamemuziekland. De krachtige cellomuziek van Austin Wintory in Journey, dat tevens een fundamentele impact had op de ontwikkeling van de virtuele tocht, sleepte niet zomaar prijs na prijs in de wacht. Andere hits uit de indie-scene zijn de tranentrekkers uit To The Moon of Darren Korbs kampvuurmuziek van Bastion. Het zijn vooral de chiptunes die hun hoogtijdagen herbeleven in indietitels: FEZ, Dustforce, Cannabalt, VVVVVV en FTL: Faster Than Light zijn slechts een handjevol titels waarbij de soundtracks ons doen volschieten met kippenvel en nostalgie.

Bovenstaande chiptunes zijn echo’s van een tijdperk waarin de muziek uit niet meer dan een vier verschillende bliepjes kon bestaan. Eén van de toonaangevende componisten uit die tijd is Brit Rob Hubbard. In een periode van vier jaar was Hubbard verantwoordelijk voor meer dan zeventig soundtracks, allemaal voor de Commodore 64. Hoogtepunten uit Hubbards carrière zijn onder andere Monty on the Run en vervolg Auf Wiedersehen Monty, Warhawk en Delta. Ook International Karate, One Man And His Droid en Spellbound staan voor velen in het geheugen gegrift. Na het immense succes in Engeland stak Hubbard de oceaan over om aan de slag te gaan als componist voor Electronic Arts. Na onder meer Skate or Die!, Populous en Road Rash werd Hubbard audioregisseur, maar verliet EA in 2002 en keerde toch weer terug naar zijn thuisland.

Onlangs verscheen er van het productiehuis Oost-Nederland een eerbetoon aan de Commodore 64-muziek van ondere andere Hubbard, waarvoor hij zelf de orkestrale uitvoeringen heeft geschreven. De andere grote Commodore 64-componist die te horen is op het album, is Nederlander Jeroen Tel. In het vierde deel van onze feature over gamemuziek, zoeken we de componisten nóg dichter bij huis en zullen we onder andere het werk van Tel nader belichten.


Dit artikel is geschreven door Guan van Zoggel, afgestudeerd Japanoloog. Hij heeft een half jaar in Japan gewoond en heeft een fascinatie voor alles uit het land van de rijzende zon.

Games in Concert vindt plaats op 14 mei in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam en begint om 20.00 uur. Op de website van Carré zijn nog kaarten te bestellen.