Veel mensen vinden dat met de komst van de Wii een veel groter publiek aan het gamen is gezet. Je zal het vast hebben gezien, ouders die niks van gamen moeten hebben, zelfs opa's en oma's zijn door de Wii aan het gamen gezet. Sporten, tennisen en tegenwoordig ook muziek maken kan met de Wii.

Dit is iets wat ik vaak lees in bladen die zich proberen met games bezig te houden. Bijvoorbeeld de Kidsweek, of Speler 2 die sinds kort op de achterkant van Gamer Magazine verschijnt. Er is zelfs een televisie-programma die zich hier sinds kort mee bezig houdt. Dan denk ik bij mezelf, waar slaat dit op? Natuurlijk is het goed dat er meer mensen betrokken raken met gamen door de komst van de Wii, maar dat is geen gamen. Een beetje zwaaien met een plastic ding waar je vriendin ook andere dingen mee zou kunnen doen is geen gamen. Iets waar geen echte games op uitkomen is wat mij betreft geeneens een game-console. De enige échte game die er voor de Wii is, is Metroid Prime. Voor de rest zijn het allemaal Brain Training, Zwaaien (en denken dat je sport), Yoga oefeningen, en een golfen. Dat is toch geen gamen? Gamen betekent niet persé dat je koppen eraf moet schieten en mensen door midden moet zagen, neem bijvoorbeeld Fifa en Burnout ; dit zijn gewoon games. Ik vind dat games zo horen te zijn dat ze dingen die je in het echt (vrijwel) niet kan doen, op je console in het virtueel kan doen, en dus niet dat je in plaats van in het echt te sporten een beetje thuis achter de TV een paar bewegingen moet doen (en denken dat je sport). Ik zeg niet dat de Wii moet verdwijnen uit de wereld, helemáál niet zelfs. Als ik zie hoeveel mensen er plezier mee beleven vind ik het zelfs mooi, maar noem het alsjeblieft geen gamen als iemand een beetje staat te zwaaien achter de Wii…..