De MMORPG's vliegen ons de laatste tijd om de oren. Het genre dat sinds World of Warcraft ongekend populair is geworden in Europa en Amerika, ja, zelfs een beetje in de hele wereld. Terwijl de ene na de andere ontwikkelaar er een MMORPG tegenaan gooit, nam ik een kijkje in de wereld van Vanguard: Saga of Heroes. A console, a console, my kingdom for a console!

Bij MMORPG's weet je tijdens de installatie altijd weer waarom je de PC zo ontzettend haat. Tergend lange updates, af en toe een vastloper en ja, dan mag de update weer opnieuw aangezet worden. World of Warcraft heeft dat ook heel erg, vooral de laatste tijd, maar Vanguard begon niet goed. Na ruim vier uur updaten kon ik dan toch eindelijk echt aan de slag.

Het spel geeft je een lekkere aanzet met een enorme verscheidenheid aan rassen en klassen om uit te kiezen. De rassen zijn opgedeeld in drie startcontinenten. Niet alleen geeft dit een verscheidenheid aan verschillende startplaatsen en steden, het biedt tevens andere 'racial abilities'. Dat zijn vaardigheden waarover jouw specifieke ras beschikt, en geen ander. Het komt er dus op neer dat er drie typen Orcs zijn, drie typen Mensen of halflingen, enzovoorts. Omdat ze op een ander continent leven verschillen hun vaardigheden dus, wat weer bepaalde klassen aanhangt.

Klinkt al vrij ingewikkeld nietwaar? Dat valt reuze mee, als je niet weet uit welk ras je wilt kiezen kan er rechts op het karakterscherm gekozen worden voor het kiezen van een klasse. Bij de klasse worden dan automatisch geselecteerd welke rassen deze klasse ondersteunen, en welke juist niet. Dan is het slechts een simpele afweging of het ene ras vetter is dan het andere, of dat men voor functionaliteit kiest (past de ene vaardigheid beter bij deze klasse, of juist andersom?).

Een ontzettende lading aan klassen zijn beschikbaar: van Dread Knight tot Paladin, van Monk tot Cleric, het zit er allemaal in. De verscheidenheid is leuk, maar geeft mogelijk ook mee dat elke klasse eerst uitgeprobeerd moet worden voordat er een definitieve keuze gemaakt moet worden. Maar goed, dat is bijzaak.

A vast world...

De wereld Telon, waarin Vanguard zich afspeelt, is immens. Van grote uitgedroogde zandvlaktes tot weelderige bossen en uitgestrekte weilanden. De monsters die zich hierin verplaatsen spreken tot de verbeelding, maar gaan soms ook niet ver van de realiteit weg. Schorpioenen, de ondoden, mensratten, alles wordt aan mijn stevige zwaard geregen. Te voet de afstanden afleggen wordt al snel vermoeiend, maar gelukkig word ik als speler al snel verwend met een paard om rap over de dorre vlaktes te snellen, op weg naar de eerste grote stad.

Tevens wordt er al snel aangeraden in groepen te werken, de levels van de monsters schieten snel omhoog en meerdere vijanden tegelijk aanvechten is dan ook eerder regel dan uitzondering. Een klein beetje blijven moorden voor ervaringspunten is zeker aangeraden, maar zonder een queeste hier of daar gaat dat eigenlijk tergend traag. En veel bijzonders haalde ik daar niet vaak uit.

Enough talk, how does it play?

Een prettige interface is wel gewenst bij het urenlang afslachten van beesten en het uitvoeren van taken voor anderen. Met de interface van Vanguard is op zich wel goed om te gaan. Je hebt een standaard actiebalk waar je al jouw vaardigheden en dergelijke op neerzet voor snel gebruik tegen een vijand. Ook vind je er de knopjes naar verschillende menu's om je personage aan te passen, andere vaardigheden, vriendenlijsten, je inventaris, enzovoorts.

De interface is vrij standaard dus, en standaard is goed. Het werkt prima en zo hoort het. Het was wat vreemd voor mij, als geharde World of Warcraft speler, maar het was een minimale omschakeling. Uit de toon van mijn verhaal valt echter toch op te maken dat ik over iets niet zo tevreden was. Dat is het volgende: je wordt een beetje aan je lot over gelaten.

Na het kiezen van je ras, klasse en de uiterlijke kenmerken van jouw personage kom je in het spel terecht. Er komt geen intro van de wereld waarin je speelt, geen specifieke uitleg van alle knopjes als je er op drukt en de opdrachtgevers geven nou niet bepaald duidelijk hun opdrachten aan. Ter vergelijking: in World of Warcraft een groot duidelijk geel uitroepteken, dan wel vraagteken. In Vanguard, iets wat lijkt op een schildje boven de opdrachtgever, en in dat schildje staan drie puntjes (voor als je de quest nog niet ingeleverd hebt), een vinkje (als je alle quests gedaan hebt) of een klein uitroepteken. De kleuren zakken een beetje weg in de achtergrond, dus wanneer ik een stad binnen wandelde, viel er niet snel te zien waar alle opdrachten te vinden waren. Jammer.

Iets té uitgebreid misschien?

Goed, toch zijn de vorige genoemde punten dingen die naast je neergelegd kunnen worden. Dan gaan we gewoon door naar het volgende. Het spel is namelijk enorm uitgebreid, dat is een pluspunt. Maar het is misschien allemaal iets té als je nieuw bent in het spel. Naast het uitvoeren van opdrachten voor betere items en dergelijke, kun je namelijk ook 'gathering' of 'crafting' vaardigheden aanleren.

Gathering bestaat uit houthakken, steen beitelen en kristallen zoeken, naar waardevolle mineralen zoeken en het villen van beesten. Crafters kunnen deze items dan weer gebruiken voor het maken van wapens, bepantsering of andere kleding, magische halsbanden, armbanden of wat dan nog ook. Dit is in World of Warcraft ook zo, alleen wordt het daar vele malen beter uitgelegd, met veel minder woorden. Bij de trainers voor bijvoorbeeld die professions lees je je door een aantal kleine pagina's tekst heen, die weinig lampjes deden branden bij mij. Nu kan dit aan mij liggen, maar er wordt gewoon volop gebruik gemaakt van de terminologie die in het spel zit, zelfs in zo’n mate dat dit nieuwe spelers af kan schrikken of op een dwaalspoor kan zetten. Lukt het je echter om over deze ietwat taaie drempel heen te stappen dan is het wel ontzettend leuk om allerhande items en dergelijke te maken of te verkopen.

Verder kom je nog andere vaardigheden tegen, bijvoorbeeld het gebruik maken van diplomatie. Sommige contactpersonen in het spel moet je eerst aan jouw zijde zien te krijgen door een discussie te winnen. Dit hebben de makers in de vorm van een vreemdsoortig kaartspel in elkaar gestoken. Het heeft weinig zin om het 'kaartspel' uit te leggen, dat kost namelijk ook teveel tekst. Maar het was één van de leukere dingen om uiteindelijk te beheersen, het op verschillende manieren contactpersonen te bedwingen. Afhankelijk van hoe je het hebt gedaan krijg je ook verschillende reacties. Het is lastig, maar erg leuk en origineel.

Death is not your friend

Doodgaan is in geen enkel spel het leukste om mee te maken. In Vanguard wordt het ook afgestraft. Vanaf level zeven krijg je een ervaringspunten-boete als je doodgaat. Daarnaast blijven alle gewone items op je lijk liggen en behoud je alleen jouw soulbound items (soulbound wil zeggen dat de spullen die je draagt gebonden zijn aan jouw personage, en dus ook niet meer doorverkocht kunnen worden aan andere spelers). Er kan dus gekozen worden om bij de zogenaamde spirit healer in leven te springen, en niet die lange tocht naar je lijk te ondernemen. Je verliest dus echter wel de items die je bij je had en niet soulbound waren. Everquest had een soortgelijk systeem en het werkt op zich goed: je gaat voorzichtiger met je personage om en hebt een grotere behoefte om door te gaan en wraak te nemen op de gemene monsters die jouw dit aandeden.

Eigenlijk is het hele spel net als World of Warcraft, met één enorm verschil: waar World of Warcraft zo toegankelijk mogelijk wil blijven voor iedereen, daar verschilt Vanguard zich in door zich meer op de hardcore gamer te richten. Ook in Player vs. Player komt dit naar voren: geen enkele klasse heeft zijn voor of zijn nadeel tegen een andere klasse. Elke klasse zou in principe van elke andere klasse kunnen winnen. Het grote verschil ligt in hoe de speler met zijn klasse speelt, dát hoort het verschil uit te maken.

Hoe verder je uiteindelijk in het spel komt, des te vaker zul je tegen andere gilden aanlopen die vechten om dezelfde questpersonen of monsters die afgemaakt moeten worden. Dit alles leidt uiteindelijk tot enorme PvP-gevechten, met dus ook de nodige beloningen hiervoor. Denk aan extra sterke wapens of vliegende mounts (persoonlijke transporten worden mounts genoemd: denk hierbij aan paarden, draken en vogels). Tot dat punt heb ik het nog niet gehaald, daarvoor heb ik te weinig met het spel om kunnen gaan. Tevens duurt het erg lang in een MMORPG om het maximale level te behalen. Al met al levert Vanguard: Saga of Heroes een positieve ervaring op, die misschien niet geschikt is voor iedereen, maar zeker de moeite waard is.