Toen Sony besloot om in zijn nieuwste controller voor de PlayStation 3 bewegingsfunctionaliteit te stoppen, werden er natuurlijk allerlei techdemo's van spelconcepten gemaakt om dit type besturing te testen. En als je toch al wat techdemo's over hebt, waarom zou je daar niet op schaamteloze wijze een slaatje uit proberen te slaan?Door Philip Cremers en Matthijs Hannink

Het is slechts speculatie, maar het is niet onwaarschijnlijk dat Sky Diving als zo'n techdemo is begonnen. Is dat niet het geval en is Sky Diving van de grond af als pure game ontworpen, dan is dat eigenlijk nog beschamender. Desondanks is Sky Diving zeker geen visitekaartje voor de Sixaxis-controller. Was deze game representatief geweest voor de bewegingsbesturing van de Sixaxis-controller, dan zouden we liefst persoonlijk de bewegingssensor uit dat stuk hardware verwijderen.

Maar goed, laten we bij het begin beginnen. Sky Diving gaat om, de naam zegt het al, skydiven. Dat wil zeggen: uit een vliegtuigje springen, een beetje stunten (in formatie dan wel alleen) en vervolgens met met behulp van een parachute veilig op de grond zien te landen. De game kent twee singleplayermodi. In de ene moet je stunts uithalen en vervolgens met je parachute op een doelwit landen, de andere spelmodus draait om het maken van zoveel mogelijk formaties met drie andere stuntmannen. Verder is er een offline en online multiplayer, waarbij je formaties vormt en elkaar probeert te verslaan. Ook kun je je scores uploaden naar online ranglijsten. Qua kwantiteit zit het met Sky Diving zeker goed. Maar ja, als je een hele grote hoop stront hebt, dan zit je qua kwantiteit ook goed. Kwaliteit weet Sky Diving namelijk absoluut niet te bieden. Iedereen die de bewegingsbesturing van de Sixaxis-controller maar een nietszeggende gimmick vindt, kan Sky Diving aan zijn argumentenlijstje toevoegen. In de speelmodus waarbij je in je eentje uit een vliegtuig springt, moet je de controller bewegen om trucjes uit te voeren. Dit werkt slecht. Je kunt je stuntman in de lucht laten tollen en keren, maar willekeur viert hierbij hoogtij. In de andere speelmodus, waarin je formaties moet vormen, is het de bedoeling om je stuntman precies op het goede plekje in de formatie te plaatsen. Hierbij gebruik je de bewegingsbesturing om je stuntman over het scherm te verplaatsen en te draaien. Dit gaat zo moeizaam dat  je je soms een kleuter voelt die een driehoekig blokje hout continu in een rond vormpje probeert te slaan.

De Sixaxis-besturing zorgt ervoor dat je meer zit te pielen met de besturing, dan dat je je bekommert om de eigenlijke uitdagingen van het spel. Met twee pookjes zou de game, vooral bij de daarvoor perfect geschikte formatiemodus, veel makkelijker te besturen zijn en zou de spelformule beter tot zijn recht komen. Helaas is deze alternatieve besturing in het spel niet mogelijk. Ook met de manier waarop de moeilijkheidsgraad oploopt, smakt Sky Diving genadeloos ter aarde. Je moet simpelweg steeds meer punten of meer formaties halen, verder blijft alles bij het oude. Motivatie om verder te spelen, is er daardoor niet.